Hoewel Manon van Silfhout doodgewone houtresten gebruikt voor haar vormgeving is deze kunst niet bijster toegankelijk. Het hout kan zijn een afgedankte plank, loslopende stukken spaanplaat, uitgestoten zaag overschot en de gepensioneerde pallet. Het krijgt een tweede leven in een creatief getimmerd en stemmig gekleurd object. Maar ook normaal doek wordt dieptriest donker of opgeruimd helder beschilderd. Telkens met een subtiel ontastbare beeltenis. Naast een minimale figuratie in het platte vlak, bouwt de kunstenaar in reliëf het hout tot collages. De kleur en samenstelling maken in abstractie de realiteit. De structuur van spaanplaat, de fragmentatie die vlekken maakt, blijft bewaard onder de transparante beschildering. Het kleurvlak krijgt een onregelmatige huid en lijkt welhaast te leven. In het werk “anywhere” brengt Van Silfhout een gebogen atmosfeer in, een golf van beweging. Geïnspireerd schijnend op een landschap heeft het geen plaatsbepaling nodig, maar kan overal gesitueerd zijn. Inspiratie kent geen grenzen. “Op weg naar het eiland”, schipbreuk geleden en aan land spoelend met een pallet. Een dwarse vormgeving die houvast biedt aan een in deze kunst verdrinkende bezoeker van Kunstlokaal No.8 in Jubbega.
Dat onderkomen zoekt als expositieruimte de krenten in de pap. Onverwachte samenstellingen vinden even rust in het voormalige schoolgebouw. Gezocht wordt naar tweetallen die al dan niet iets met elkaar te maken hebben in leven en in kunst. Het zijn bliksembezoeken en de expositie is alweer verdwenen voordat de ruimte eraan gewend is. “ Want”, zegt eigenaar Marcel Prins, “een tentoonstelling trekt mensen bij de opening en op de laatste dag. Daar tussendoor komt nog eens iemand die dat net heeft gemist, maar daarbij is het niet belangrijk hoeveel weken het hangt. En ook kunnen wij in onze drukke agenda niet meer ruimte vrij maken om langer open te zijn. Dus, twee weekenden, dan keert de rust hier weer.” Op deze website kan het dan in tijd wat langer voortduren in beeld en tekst.
In alles is kunst, kunst is alles. Waar hoorde ik dat eerder? Het gaat op voor de materiaaldruk van Esther van Dijk. Het jarenlang veelvuldig gebruik van een houten tafelblad heeft sporen van leven nagelaten. Het hout heeft deze spontane schepping in het verleden opgenomen en voor de toekomst vastgehouden. De krassen vormen lijnen die een stramien van emotie vormgeven. Deze huid in spiegelbeeld op papier gedrukt geeft een speelse beleving. Er gebeurd veel in dit levensgrote werk, genoeg om bij stil te staan en over na te denken. In abstractie is de vormgeving een werkelijke zoekplaat. Een blauwdruk van het verleden. Iedere kras heeft een eigen verhaal. Zo heeft ieder werkvlak een tekening in zich. Het materiaal bepaald vervolgens de structuur van het resultaat. Een afdruk als het voetspoor door de tijd. Het tafelblad is fel in beeltenis, maar het zink ingehouden aan zeggingskracht. Karton kent een eigen wiskundige structuur. Het laat geen andere beleving van buiten toe dan het plakband dat een derde dimensie in stand houdt. Naast deze druksels die veel aan het toeval overlaten, gaat Van Dijk ook zelf aan de slag met raad en daad, naald en zink. In grafiek met de drogenaald techniek en monoprint weet ze schijnbaar overdachte platen te maken. Simpele lijndelen vormen beeld. Duistere vlekken omsluiten walmen van kleur. Door een lijn of vlak net anders dan gebruikelijk te situeren of te kleuren ontstaan spannende composities.
“Onderhuids en Onnoembaar”, werk van Manon van Silfhout en Esther van Dijk in Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Zaterdag 9 tot en met zondag 17 juni 2012.
Geef een reactie