Eenvoudig en stijlvol. Die woorden komen op bij het betreden van Kunstlokaal No.8. De ruimte in het voormalige schoolgebouw aan de Schoterlandseweg in Jubbega heeft hoge witte wanden en een houten vloer. Daarin springen de werken, die er een tijdelijk onderdak vinden, meteen in het oog. Meestal zijn de tentoonstellingen slechts twee weekenden te bewonderen, maar dit keer is de periode iets langer gekozen. Tot en met 15 april zijn er objecten te zien van Riki Mijling en Marian Bijlenga. Het werk van beide kunstenaars duelleert niet, maar is in vriendelijke dialoog. Het strijdt niet om de persoonlijke aandacht, maar geeft elkaar juist de ruimte.
Slagschaduw
Marian Bijlenga is open en teer in haar werk. Patronen worden opgebouwd uit visschubben en in pennen van stekelvarkens. De schubben hebben een persoonlijk motief, als zijn het vingerafdrukken in een DNA profiel. Vierkante bedden waarin cirkels zich vormen. Het grote aantal punten dat in wolken een hele wand bedekt, als groepen vogels die de hemel bevolken, trekt de meeste aandacht. Het werk trekt de blik als vanzelf langs de lijnen en cirkels over de wand, het intrigeert en is onwerkelijk werkelijk. De stekels laten zich in wiskundige vormen vatten. De staafjes porcupine passen in een geordend stramien. Fragiel werkmateriaal dat subtiel niet koud tegen de wand is geplaatst, maar er los van zweeft aan spelden. Het geeft dan ruimte in de sfeer ermee aan het werk te gaan. Het kunstlicht van binnen en het natuurlijke dat van buiten naar binnenvalt is in spel met het werk en vormt nieuw in slagschaduw. De muur wordt daardoor onderdeel van de compositie die veranderd per dagdeel. Modern impressionisme; de werking van het wisselende licht.
Open bijvorm
Het werk van Riki Mijling is minder breekbaar, maar juist robuust. Vierkante vormen van metaal in diverse hoedanigheden. Vooral de restruimte is hierin van aansprekende waarde. De opengewerkte delen van dichte kubusvormen zijn het open einde aan een stijlvol opgebouwd verhaal. In de dichte vorm leest de maakster voor uit eigen werk – in de open bijvorm kan de kijker zijn punt maken. In deze welhaast onbegrensde ruimte vindt de omgeving rust. Hoogtepunt van interactieve kunst zijn de kleine meervoudige werken. Losse onderdelen kunnen door de bezoeker naar believen worden geplaatst en verplaatst. Zo kan een eens bedacht werk talloze verschillende vormen aannemen. Ieder moment en elke dag kan het worden aangepast en vervormt door de bezitter. Maar ook de bezoekers van deze expositie zijn vrij het naar eigen inzicht in te richten.
Men kan zichzelf schepper weten. Ongegeneerd het materiaal aanraken en onderdelen zo verschuiven en plaatsen dat er een nieuw werk ontstaat. Maar weet wel dat een volgend persoon er weer een andere draai aan kan en zal geven. Zo vormt het werk zich in de hand van de voorbijganger. De wandobjecten lijken meer in zichzelf gekeerd, maar niets is minder waar. Het samenspel van metaal en glas geeft het oog de ruimte. Weer is de dichte vorm van het metaal de monoloog, die tot dialoog wordt in de transparante vorm ernaast. Slechts het object “two is one/one is two” gaat geheel in zichzelf op. Eenvoud in optima forma overigens, grijpen twee eenvoudige figuraties elkaar vast. Net als het werk van beide kunstenaars elkaar vastgrijpt en zich in deze omgeving en deze periode onlosmakelijk met elkaar verbonden weet.
“Concreet en Fragiel”, expositie werken van Riki Mijling en Marian Bijlenga in Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Tot en met 15 april 2012.
Geef een reactie