Reclameman Chris Baker loopt stuk op commercie en richt zich als cartoonist op de zelfkant van de emotie. Niet in negatieve zin om het nihilisme van de mannetjesmakers in de maatschappij naar boven te halen, maar om positief met humor te lachen om al dat haantjesgedrag.
Hij maakt lullige tekeningen. Lullig in de zin van onbenullig, het gewone alledaagse wat er schijnbaar nauwelijks toedoet. Het moment en de situatie waaraan een ieder voorbij loopt. Hij vindt ze langs de weg van het leven, als trouvé art. Op handzaam formaat zet hij de wereld van heden te kijk. Op een prettig naïeve manier. Maar niet kinderlijk, want de jaren der wijsheid tellen en geven een ander inzicht en kijk op de dingen.
Stuff in a drawer
Baker beziet het figuurlijk van boven, als in een helikopterview. En laat de samenleving op haar beurt dan lachen om het eigen gedrag, waarmee men zich maar al te graag op de borst slaat. Hoe naïef! Maar ook gaat de blik van Baker verder en ziet hij scherp en trefzeker door die dikdoenerij heen. In een eigen handschrift maakt hij meer dan kijkbare plaatjes, zet de emotie in een ander perspectief.
Zo is “stuff in a drawer” vooral gevuld met mensen uit herinneringen, tot beeld gemaakte gedachten meer dan materiële zaken die bewaard moeten worden. De figuren in Baker’s composities kijken streng en strak voor zich uit. Maken geen contact met elkaar. De kijker naar het werk is buitenstaander en neemt geen deel in de situatie. Het staat van hen af, maar is toch zo dichtbij. Want de beelden zijn handzaam en grijpbaar, te begrijpen. Een oude grasmaaier, nodig aan herstel toe, is tastbaar als de bejaarde man die uit het werk en welhaast uit het leven is. Chris Baker echter verheft met een gulle lach het vergankelijke en vergane onsterfelijk in der eeuwigheid. Grappige tekeningen kortom, met een meer dan serieuze ondertoon.
Opgevouwen aqaurellen
Het werk van Peter van der Weele omsluit een sfeer, een intimiteit. In opgevouwen aquarellen zoekt hij de zin van de dingen. Doosjes die achteloos schijnen gevouwen en zo open gaan staan om net niet de inhoud te tonen. Het maakt brutaal nieuwsgierig, maar het is kunst om naar te kijken en niet stiekem aan te raken en open te vouwen. Kunst dat een geheim blijft. Van der Weele maakt diverse variaties op het thema en hangt ze te pronk aan de wand of zet ze te kijk op de grond.
Onderzoekend hoe kleuren werken en vormen zich verhouden tot de omgeving. Hoe werken de kleuren op de vormen en deze op de dingen er omheen. Ook zijn er dichte dozen, die geen zin hebben zich open te vouwen. Het lijken doosjes als dragers van de commercie, de consumptie in de maatschappij. Je ziet ze wel achteloos weggegooid na een bezoek aan een drive-in fritestent. Doelloos zwervend langs de weg, zwevend in de wind. Van der Weele blaast er weer leven in en maakt een nieuw evenbeeld. De aandacht vasthoudend, omdat je je afvraagt wat er in zit of wat er in heeft gezeten. Waar dient het voor en door wie wordt het gebruikt. We willen altijd weten wat de zin is van iets en die functie van de dingen ontgaat ons hier. Zo bezien zijn het lullige objecten, gevonden langs het levenspad – er niet toe doend, maar daarom een verrijking. Heerlijk onbenullig…
Expositie tekeningen van Chris Baker en ruimtelijk werk van Peter van der Weele in Kunstlokaal No.8 / AllesKan, Schoterlandseweg 55, Jubbega. Van 2 tot en met 10 februari 2013.
Geef een reactie