Je kunt er niet in wonen, in de bouwsels van Jurjen Ravenhorst. Maar je kunt er wel je gedachten in laten schuilen. Je kunt er in wegdromen, zoals de maker ze heeft gedroomd en beeld gegeven. De bouwwerken houden je aandacht vast. Maar zie er eerst maar eens in te komen, want de huizen en paleizen en poorten hebben namelijk geen deur. Maar pas op, want eenmaal binnen kom je er niet gemakkelijk meer uit.
Je zou er simpel aan voorbij kunnen lopen. Maar ieder architectonisch onjuist door Ravenhorst gemaakt object vraagt wel eenvoudig de aandacht. Eigenlijk kun je er niet omheen, de blik moet er doorheen! Op schaal vallen ze klein weg in de ruimte van Kunstlokaal No.8. Maar denkend aan een groter exemplaar is de impact overweldigend. De gebouwen van Ravenhorst kunnen die uitwerking op ware grootte als toren of flat hebben. De verhoudingen kloppen dan niet altijd, maar dat maakt het object juist zo interessant.
Er zijn geen details, het is een uitsnede waarin ramen en bogen het onderwerp zijn. Openingen waar de wind doorheen kan. Gedachten waaien er door, maar verhalen blijven hangen en klinken onder de daken. De objecten hebben de vorm van huizen met een dak erop, dus bieden bescherming voor woordeloze gedachten. Het zijn huizen van standing met hoog opgaande lijnen, met telkens ronde ramen en veel blinde muren die toch duidelijk de omgeving om zich heen bestuderen.
In perspectief reliëfs
In de ruimte staande zijn het driedimensionale werken, laten licht en lucht door. Aan de wand worden het in perspectief reliëfs, nemen de dichtheid of soortelijke massa van de muur op. Een ander zicht geeft Ravenhorst door op de horizon van de letter H een huisje te plaatsen: het polderlandschap.
In de gekleurde tekeningen van Anthony van den Boomen valt weg te dromen. Ondanks de tegenstelling in manier van werken – Ravenhorst met ingetogen belijning en Van den Boomen expressief kleurig – is het laten schuilen van gedachten de overeenkomst. Want heeft in de bouwsels het idee een dak boven het hoofd, in de waterverven kan de idee diep wegkruipen in vlak en lijn.
Beide keren biedt het een schuilplaats om weg te zijn van de wereld, voor enkele momenten bij jezelf en het kunstwerk te blijven. Even weg van de drukte van buiten, geconcentreerde aandacht – stilte.
Momenten in waterverf
Van den Boomen denkt momenten in waterverf zonder zich vooraf het beeld te bedenken. Spontaan gaat de hand schijnbaar een eigen weg. In een groot gebaar, maar evengoed op klein detail. Tekeningen die minder geslaagd zijn kunnen gescheurd dienen als inzet voor een meesterstuk. Het abstracte werk oogt vrolijk en zorgeloos. Telkens is er een tweeluik met voortdurend een tegengestelde uitdrukking. Zo houdt het werk zichzelf scherp en de kijker in betovering.
De schilder scherpt een magisch abstracte wereld, een omgeving zwevend tussen gedachte en bedacht zijn – realiteit en onwerkelijkheid. Simpele vormen zijn te onderscheiden, maar alleen omdat het oog wenst te herkennen. De chaos van is en zijn verdient een zonder meer kijkgedrag om te kunnen beklijven.
“Gebaren en Gebouwen”, werk van Anthopny van den Boomen en Jurjen Ravenhorst in Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55, Jubbega. Tot 10 juni 2013.
Geef een reactie