Het transparant landschappelijke portret. Teer en dromerig, in het schemergebied van de werkelijkheid. Dat is wat kunstenaar Marije Bouman laat zien in Galerie Hoogenbosch in Gorredijk. Tot 6 oktober toont ze daar een groot aantal werken. Gemengde techniek op doek en paneel; aquarel, inkt en houtskool op papier.
Allemaal gedroomde beelden van kleilanden, polders en open water. Vooral de lyrische verbeelding van hetgeen er schijnt te zijn, een ingebeelde omgeving. Opgepakt in het voorbij gaan, gezien en overdacht. De herinnering aan een moment is dikwijls mooier dan het moment zelf. Je onthoudt sneller de schoonheid dan dat je de lelijkheid in gedachten bewaard.
Abstract landschappelijke portretten
Dat mooie van de omgeving zet Bouman neer in transparant geschetste lijnen en licht aangezette kleuren. Pasteltinten zweven mijmerend over de composities. Een in opzet expressief gedetailleerde weidsheid van het landschap. Deze beelden geen concrete zaken, maar maken abstracties om in een wendbare gedachte tot werkelijkheid te worden. Niet die werkelijkheid is benadrukt, maar wel het verlangen naar rust en ruimte in de realiteit. Na een omgang in het landschap worden thuis de gedachten uitgewerkt. Er wordt dan een sfeer toegevoegd, namelijk de emotie die zich na het moment buiten in het geheugen heeft vastgezet. De omgeving aangevuld met de gedachte, dat klinkt abstract en dat is het ook. Abstract landschappelijke portretten, derhalve.

De inspiratie schuilt in details, die geen weids gebaar nodig hebben. Marije Bouman werkt dan ook overwegend op klein formaat. In die afmeting van dat schetsblok zet ze wel een monumentaal karakter neer. Want de omgeving is monumentaal en verdient daarom een weidse aanpak, ook op minder groot formaat. Bouman treedt zo buiten die kaders dat de overvloed aan landschap bijna niet is te overzien. Tot aan de einder reikt het gezicht. Het land gaat op in de lucht. Hoog boven de weilanden richten de wolken een eigen beeldentuin in.
Zichtbare verbloemd
Maar Marije Bouman weet die ruime blikken tot handzame inzichten te beperken. En toch behoudt ze de ruimte in een envelop. Je begeeft je eenvoudig in de uitdrukking, want het is – ondanks het abstracte element erin – een herkenbare aanblik, een tastbare zichtbaarheid hoewel het zichtbare verbloemd is weergegeven. Ergens in de vertrouwde omgeving is wel een vergelijkbare sfeer te vinden. Je kunt er daarom gemakkelijk in op gaan, mee dromen langs dijken en in beddingen.

Het is een genot ernaar te kijken, dat moment zou eeuwig moeten duren. Daarom ook, zal Marije gedacht hebben, hangt er een overmaat aan beeltenissen in de galerie. Eigenlijk teveel om goed in te verdiepen, want de blik wordt snel afgeleid door weer een andere vormgeving. Om aandachtig te concentreren op een enkel werk moet je er in deze opstelling op korte afstand voor gaan staan, terwijl afstand de blik verruimt en de schoonheid van de creaties laat zien. Terwijl Bouman de rust op doek en papier gevonden heeft, is deze er geenszins op de wanden. Maar dat zegt alles over de inrichting en niets van de werken op zich. De manier van werken kan makkelijk de grote variëteit op het enkele thema aan. Het is geen te veel, maar eerder nooit genoeg.
Werken van Marije Bouman bij Galerie Hoogenbosch, Stationsweg 66 in Gorredijk. Tot en met 5 oktober 2014.


Geef een reactie