Ik word er stil van, van die werken van Jelle Schotanus. Mijn verstand gaat op nul. Kijk in het landschap. Tuur naar de einder. Schakel de gedachten uit. Gewoon alleen maar beleven. Want het is een heel avontuur om nu en tot 23 februari de expositie in Kunsthuis LOOF te bezoeken. Het moment daar dan te ervaren dat de schilder zelf is overkomen bij het verkennen van zijn inspiratie. De sfeer van dat ogenblik op die plek weet Schotanus feilloos weer te geven. Zo één als hij is geworden met het landschap, wordt de kijker naar het werk met dat werk.
Je bent geen bezoeker meer van LOOF zodra je een voet over de drempel zet. In die ene seconde wordt je gevangen door het werk, het neemt je in bezit. De composities intrigeren, fascineren en hypnotiseren.



Als een wildeman
Op de keper beschouwd is het gezet in een simpele vormgeving, dat landschap van Schotanus. Maar juist door die eenvoudige weergave en de trefzekere keuze in kleur en vlak boeien de werken mateloos. De doorwrochte schilderijen ondergaan het landschap in een snelle opzet. De schilder heeft geen lange adem nodig, zo lijkt het. De compositie vormt zich gaandeweg in gedachten bij het doorkruisen van het landschap bij dit leven. De uiting kan daarop explosief van korte duur zijn, het heeft geen diepgaande bewerking nodig. Zo spontaan ligt het acryl op doek dan wel paneel dat de sfeer ruig is, maar een scherp oog voor detail behoudt. Smijtend, vegend, met brede kwast of paletmes, de schepper lijkt als een wildeman te keer gegaan. Je ziet zijn hart bonken door het werk. Zoals het landschap hem heeft gevat zo pakt het werk de kijker.
In zijn kader groeien
In het Kunsthuis van Jubbega toont Jelle Schotanus oud en nieuw werk. Hoewel de sfeer erin hetzelfde blijft is het resultaat van een andere orde. Heeft het eerdere werk een donkere aard, in het latere kan de schilder het kleurige aan. Eerst verkent Schotanus het kunnen en de kunst. Herkent in dit onderzoek zichzelf en zijn omgeving. Daarin ontdekt hij vormen en weergave, merkt het leven op en doorziet het karakter. Hij sluit zichzelf nog op in dit oudere werk, spreekt zich er niet in uit en het werk heeft daardoor nauwelijks contact met de beschouwer. Om de herkenning zet Schotanus huisjes en legt bootjes, plaatst een bruggetje en laat een laantje lopen. Vormt het kader langs de meetlat van de horizon. In deze schijnbaar experimentele fase springt hij wel in het diepe en laat het water spatten tegen de rietkragen. Dit werk heeft meerdere uitschieters in beleving als voorboden op het latere meer doorleefde landschap.



Het kunnen en de kunst
Dat latere werk heeft wel een begrensde vlakverdeling, waarin de ruilverkaveling tot leven denkt te komen. Het is een overbodige plaatsbepaling die echter de beoogde uitwerking heeft. Het landschap hangt zich op aan de horizon; het is een kapstok voor de aan te trekken jas. Schotanus schraapt zich de omgeving met als inzet het landschap om de emotie erin uit te drukken. De kunstenaar is kennelijk (op)gegroeid in de kunst. Door het nieuwe tegen het oude af te zetten maakt hij dat zichtbaar. Hij heeft een persoonlijke stijl en eigen sfeer geschapen. Een kunstenaar behoort ook in zijn kader te groeien, en dat heeft Jelle gedaan. Het werk is echter nooit af, maar wel voor dit moment en op dat paneel, dit doek. Het penseel neerleggen op het hoogtepunt van dit scheppen in dat beeld tekent de ware kunst. Niet een ieder is het gegeven dat juiste moment te voelen – Jelle Schotanus kent het.
“Werom nei it fean”, schilderijen van Jelle Schotanus bij Kunsthuis LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 22 februari 2015.


Geef een reactie