Kunstlokaal No.8 richt vijf keer per jaar een tentoonstelling van steeds twee professionele beeldend kunstenaars in. Twee kunstenaars, zo stelt galeriehouder Marcel Prins, om combinaties te maken die verrassend zijn. De werken versterken elkaar, stellen elkaar vragen, dagen elkaar uit, kortom: gaan visueel in dialoog. Daardoor ontstaat een spanningsveld. In dat spanningsveld leren de kunstenaars en hun publiek elkaar kennen en waarderen.
Zo zijn in de loop van de jaren na de eerste tentoonstelling in maart 2011 al meerdere verrassende combinaties gemaakt. Men laat vanaf nu eerdere exposanten nog eens terugkeren in een andere combinatie. Werk kan in een verschillende context en met een diversiteit aan kunstuitingen communiceren. Aan Prins de zichzelf opgelegde uitdaging deze combinaties te vinden en de verrassing vast te leggen. Tijdens de eerste tentoonstelling in het kunstlokaal in Jubbega liet Simon Oud zijn “kavels” schakelen aan de contouren van tere huizen uit betonijzer van Wieke Terpstra. De platte vlakken worden ruimtelijk in beweging en tegenbeweging en ogen als de grondvesten, het fundament, voor de blootgelegde kwetsbare binnenruimten. Dat was toen, in 2011. Nu, in 2015, laat het werk van Simon Oud zich uitstekend en misschien nog wel beter relateren aan dat van Ton van Kints.
Veranderende volumes
Ogen Oud’s driedimensionale composities nog steeds als de eerste frivole variaties op de kubus, ze ontstijgen ditmaal wel de gebogen vormen van dikke lappen grond. Die buigingen naar en in de ruimte bezitten nog wel de getoonde drones, maar het andere werk is een spel van vlak en lijn – allesbehalve recht toe recht aan. Uit zink en messing laat Oud zijn plastieken optrekken en neerzetten. De vormen bestaan onzichtbaar al in de ruimte, ongezien om door deze kunstenaar zichtbaar gemaakt te worden. De abstracte volumes zet hij neer om de gedachte ruimten. De regelmatige driehoeken, vierkanten en veelhoeken omsluiten onregelmatig inhouden. De vlakken samen gesmeed tot hoekige en scherp gerande maar aangenaam ogende objecten. Stalen diamanten hebben vele facetten en schitteren metaaldof. Geen edelmetaal derhalve, maar poogt dat wel te zijn.
Dansende vormen
In de vingers van Oud kan een kubus gaan dansen omdat de vlakken tegen elkaar schuren in een spontane houding. Dat regelmatige veelvlak wordt een onregelmatig platonisch lichaam waarin figuren zich spiegelen. Een mathematische kunstbeschouwing. Het spel van reflecteren, draaien en verschuiven maakt de vorm tot lastig in een enkele blik te vatten volume. Er langs en omheen gaand valt het licht in gewijzigde samenstelling langs de beeldvlakken. Zo blijven de plompe voorstellingen speels in houding en uitstraling. Het vormonderzoek van Oud kent daarbij geen zichtbare grenzen.
Draaiende delen
Aldus vorst Ton van Kints het platte vlak. Door cirkelvormige stukken uit multiplex te zagen vormt hij nieuwe beelden. Door de delen langs elkaar te schuiven, te verwisselen of te draaien, ontstaan andere gezichtsvelden. Door voor het zagen het vlak te schilderen en te belijnen, wijzigen na montage de eens doorlopende kleuren en eerst ononderbroken lijnen van plaats en plek. Elementen draaien in dit spel bij elkaar weg, lijnen buigen af en vormen nieuwe vlakken. Vierkanten worden tot raamwerken. Achteraf gefreesde cirkels maken een extra dimensie in het kijken. De blik wordt op de proef gesteld, het oog wordt geprikkeld beter te kijken.
Frictie en gruzels
“As `t net kin sa`t it moat, dan moat it mar sa`t it kin” zeggen ze in Friesland. En dan bedoelen ze zoveel als dat je er maar het beste van moet maken. En dat doet Van Kints, er het beste van maken. Uit de eenheid van beeld zaagt hij een veelheid aan uitdrukkingen. Bij het monteren van deze overvloed houdt hij niets over, alles past weer. Soms wil het niet, maar dan zorgt de kunstenaar er voor dat het kan. Een klap met de hamer effent de frictie. Een krachtmeting met de materie derhalve. Wat eens gaaf was raakte dan aan gruzels en werd een geheel nu. De figuur is tot andere persoonlijkheid gezaagd. Deze zaagsneden benadrukken die afbraak, maar in de montage wordt de sloop omgebogen naar verbetering. Het eens onbenoemde stuk hout herleeft door de beschadiging en heeft een naam. Onbetekenend wordt getekend als veelzeggend. Alles kan, dat blijkt uit deze bijzondere beeldvorming van Ton van Kints. Hier als tekens aan de wand – getrokken cirkels in de ruimte – volledig op de plaats.
“Volume en Frictie”, ruimtelijke werken van Simon Oud en Ton van Kints bij Kunstlokaal No.8, AlleskAn, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Tot 15 juni 2015.
Geef een reactie