Alle werk moet passen in een koffer. Want Elisabeth Koetsier is op reis. Daarom zijn haar tekeningen van handzaam formaat of toegestaan te vouwen. Koetsier is weer thuis van Tunesië, al het werk is uitgepakt en opgehangen bij Kunsthuis LOOF. Van de reis maakte ze namelijk een verslag in tekeningen, schilderwerken, collages, enkele assemblages en twee colliers. Het gaat vooral om uitzichten op landschappen en gezichten in dorpen, en de uitwerking daarvan in boomvormen en plantdelen. Welhaast zoals dat bij de documentatie van een rondrit past.
Gevoel in gouache en acryl
Koetsier geeft een werkelijkheid prijs in figuratie, herkenbaar als zodanig. Zij behoudt daarbij het gevoel in abstracte zin echter voor zichzelf. Kleurig en vrolijk werk, precies zoals ik me het land in zonnige zinnebeelden voorstel. Het plezier van het daar zijn en de zin in het werken is zichtbaar. Vooral in de wolk van composities aan het begin van deze uitstalling. Alles wat zich voor de ogen van de kunstenaar voordeed was nieuw en waardig in beeld te brengen. De toerist maakt foto’s van de omgeving, exacte plaatjes zoals het land zich openbaart. Maar Koetsier legt op papier en karton haar gevoel vast in gouache of acryl.

Vooral wanneer eenvoud in uitbeelding wordt betracht, de sfeer is opgebouwd in enkele kleurvegen en een weinig aan beeltenis, is het werk prachtig ingetogen. Op dat moment wordt de persoonlijke emotie van non-figuratief element tot tastbare aanwezigheid. Dan kan het verstand op nul en de blik op de oneindige schoonheid van die stemming daar in dat verre land. Dan kan het in de wolk van flora een rustig gewaaid gat zijn – een aangenaam intermezzo in een rumoerige compositie.
Berbers en Feniciërs
Vooral in de grote werken, die opgevouwen dan wel opgerold de reis van verre terug hebben ondernomen, is Koetsier meer zichzelf – de kunstenaar, dan de toerist die vastlegt wat gezien is. Abstracte elementen sluipen het verhalende werk binnen. Hoewel er minder tastbare werkelijkheid is valt er meer te beleven, is de stemming positief te snijden. Na de reisschetsen als voelbare inspiratie, gaat Koetsier deze vruchtbare ondergrond bewerken en cultiveren. Wat daaruit groeit is een suggestieve maar krachtig beeldende inzage van haar idee bij het land van Berbers en Feniciërs. Daarbij verloochent ze haar achtergrond als textielkunstenaar niet. Draden worden ingevlochten om landeigen aspecten aan te brengen. Het reisdoel lijkt uit zicht, maar blijft op een volkse manier in zicht. Koetsier lijkt zich opgenomen te weten in ’s lands wijs en ’s lands eer. Ze is geen allochtoon, geen toevallige voorbijganger die via een creatief reisbureau hier belandde. Ze combineert, construeert en componeert oorspronkelijke bouwstenen tot stevige uitingen.

De hersenspinsels van schapenwol, henna en gouddraad op handgeschept papier zijn wat mij betreft de hoogtepunten van deze expositie. Naast het werk dat de titel van deze serie “de reis” kreeg aangemeten, zijn deze werken subtiel eenvoudige samenstellingen. In de reis hangt veel emotie in de lucht. Het heeft uitvallen naar minder geïnspireerde reisschetsen, leuke en vrolijke plaatjes als geschilderde souvenirs. Maar het werk dat uit de bezieling van het land voortkomt spreekt krachtig. Wordt de drukte van het schijnbaar gewilde beelden los gelaten, dan blijkt eens te meer dat eenvoud meervoud is.
“De reis”, werken van Elisabeth Koetsier bij Kunsthuis LOOF – galerie voor hedendaagse kunst in Friesland, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot 4 april 2016.


Geef een reactie