Vastgelegd in het proces van de tijd

In de westvleugel van Museum Belvédère is de ruimte onder verdeeld in zogenoemde kabinetten. Iedere zo gevormde kamer heeft een eigen karakter en daarmee een persoonlijke uitstraling. Er worden relaties gelegd tussen de diverse onderdelen in de vaste collectie. Op dit moment beslaan hoogtepunten uit het werk dat Thom Mercuur verzamelde voor Belvédère de vier centrale kamers. Als eerbetoon aan de onlangs overleden initiatiefnemer van het museum. Daarnaast zijn er drie kamers ingericht met werk van even zoveel gastkunstenaars. Deze opstelling is nog te zien tot 1e Pinksterdag 15 mei, daarna wordt deze vleugel uitgeruimd en ingericht voor en door Noorderlicht.

Op de valreep keek ik en kan nog gekeken worden naar onder meer geschilderde portretten van Christiaan Kuitwaard, schilderijen van de Deense kunstenaar John Kørner en werk van de 80-jarige Martin Tissing.

Tissing en het AL

Deze laatste doet een stevig beroep op de verbeelding van de bezoeker. Het werk hangt doelbewust onder ooghoogte – eigenlijk ga je door de knieën om te kijken als een kind. Tissing schildert vrolijk laagdrempelig werk. Evenwel zonder voorstelling met eenvoudige vormen, zet het wel aan tot denken en overdenken. De Tao, de alomvattende uit zichzelf bestaande oneindige tijdloze kosmische eenheid, valt ook nauwelijks af te beelden in tastbare vorm. De bron van alles én de bestemming van alles zonder begin en zonder einde. Tissing ziet het als een doos, waarmee openschuivend een beeld ontstaat, en dat tegelijk een kist is, dichtschuivend het beeld opslokt. De schilder zweeft zijn beeltenissen, legt een onweerlegbare emotie binnen de kaders. Het landschap van de ziel, het Al. De naïeve sterrenhemel, gezet in vrolijk flonkerende kleuren, heeft veel weg van een kerkhof waar het feestelijk feest is. Op zijn  leeftijd is Martin Tissing intuïtief bezig met een naderend levenseinde. Dat valt te lezen uit de elementen die zijn landschappen scheppen.

Kørner en de onwerkelijkheid

De Deense kunstenaar John Kørner staat met beide benen in de Friese klei en laat dat onmiskenbaar zien. In zijn kleurige werk, dat als is het in de aquareltechniek op het doek gezet, brengt hij een actueel probleem te berde. De vluchtelingenstroom wordt door hem in enkele symbolen verwerkt in een schetsmatig opgezet landschap. Het maakt van de omgeving iets onwerkelijks, een irreële droomwereld waarbij de verdunde verf naar alle kanten uitspat. Kørner maakt een geschilderde collage door abstract tegen realiteit af te zetten, fantasie op te voeren in de werkelijkheid. Er is veel plek gelaten voor het onbewerkte witte doek. Het geeft de composities een vluchtig karakter. Maar je kunt niet kortstondig kijken, want de mysterieuze kracht die van het werk uitgaat geeft geen ruimte aan een oppervlakkig beschouwen.

Kuitwaard en het portret

De dichters die Christiaan Kuitwaard op het podium van zijn kunsten zet zijn vooral aan het peinzen. Denkend aan een nieuw thema, een volgende regel. Overwegende een rijmschema te gebruiken of juist niet. Mijmerend welke zin volgt op het eerder bedachte vers. De poëten gaan op in hun werk. Op die manier, in dat moment, heeft Kuitwaard ze geportretteerd. Het past bij deze vorm van kunst: het afwegen, bezinnen, wikken en wegen. Het wachten op inspiratie. De schilder heeft die sfeer goed weten te pakken in een stijl met potlood en verdunde inkt. Doordat de ogen geloken of zelfs geheel gesloten zijn is er geen communicatie. De beschouwer kijkt eigenlijk naar een stilleven, een onderwerp vastgelegd in het proces van de tijd.

Tentoonstellingen westvleugel Museum Belvédère Heerenveen/Oranjewoud, Mooi van Mercuur, Martin Tissing – 80, Outdoor Struggling, Dichters als Stilleven, tot en met 15 mei 2016.

Museum Belvédère, John Kørner
John Kørner


Ontdek meer van KUNST-stukjes

Abonneer je om de nieuwste berichten naar je e-mail te laten verzenden.

Reacties

Geef een reactie

Je e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *