Een aangename gewaarwording op het nulpunt

Met mijn blote lijf. In een warm bad water. Schuivend onder het witte schuim. Teveel belletjes. Eendje grijnst. Ik tril. Behaaglijk.

Over de drempel. Vogeltje kwinkeleert. Ik stap het lokaal binnen. Schuifel tussen wanden vol kunst. Niet overmatig veel. Voldoende. Net genoeg.

Een aangename gewaarwording. Op beide plekken. In de badkamer. In Kunstlokaal No.8. De ophanging van de kunst aldaar overkomt me als een warm bad. Telkens verbaas ik me over de vakkundige manier waarop de werken de ruimte vullen. En vooral bij de onderhavige expositie, waarbij de werken van twee kunstenaars naadloos bij elkaar passen – in elkaar overgaan bij wijze van spreken.

Voor elkaar geschapen

In iedere tentoonstelling zoekt Kunstlokaal een relatie tussen twee creatieve vakmensen te leggen. Dat lukt altijd. Steeds is de scheidslijn dun of nauwelijks zichtbaar. Deze keer is er geen grens. De werken van Antón Hurtado en die van Marian Bijlenga passen op een natuurlijke manier. Het is voor elkaar geschapen. Ze spreken eenzelfde taal. Zitten er dan vele kilometers tussen Bilbao in Spanje en Amsterdam in Nederland, de sfeer overlapt deze afstand met gemak. Het is dan ook eenvoudig ze te hangen zoals ze hangen in het kunstlokaal, de warme badkamer.

Het deel van Antón Hurtado is door de inrichter “de weg” genoemd. Het lijkt de weg terug naar non-figuratie. Van tekeningen onderweg, die het landschap van Spanje nauwgezet verbeelden. Tot werken op papier of linnen die neigen naar het nulpunt. Met zo weinig mogelijk middelen zoveel als kan beschrijven in een voorstelling. De vertaling van de werkelijkheid. Rechthoekige banen ontmoeten elkaar in een afgebakend vlak. Zoals mensen op weg naar de bestemming anderen tegenkomen.

Het werk van Hurtado vat de omgeving in abstractie, die de oorsprong vindt in een realiteit. Het zichtbare is het beginpunt, dat is wat de wandelaar ziet – herkent in het decor van zijn leefwereld. Die herkenning vervormt zich gaandeweg door gedachten gestuurd in onzichtbaarheid. De waarheid wordt ontdaan van alle opsmuk om de essentie van het beeld te koesteren.

Boven f(x)=0

De beschouwer laat zijn blik dwalen, zoekt naar de vorm achter het beeld. Dat is wat Hurtado doet, zoekend naar de betekenis achter de uiting. Het zero van het kijken, ervaren en uitwerken. Iets boven f(x)=0 zweven de sporen van levenskunst door Marian Bijlenga gestileerd. Zweven, want de composities lijken zich los te hebben gemaakt van de wand als houvast. De uitingen dansen in kleurige wiskundige vormpjes door de ruimte, maar blijven wel keurig ordelijk in het stramien waarin de kunstenaar het gedacht heeft. In een aantal werken maken de restvormen nieuwe abstracte figuraties. Het laat veel aan de imaginaire creativiteit van de beschouwer over. Deze probeert in de vormen die zich spiegelen tegen de wand iets te zien en ziet die ook, welke dan ook. Het is de essentie van kijkplezier.

Gescheurde lapjes textiel geplakt op een dotje paardenhaar, dat is het. Dat haar schiet onder de stof langs en maakt het in de veelheid tot een speels geheel. Zijn die uitschieters minder in beeld en vormt de stof een denkbeeldige plattegrond of een gedesintegreerd landschap, dan is de vrolijkheid verworden tot een stijve bewustwording. Maar nog wel uiterst genietbaar, hoewel de vormgeving je dan meer in een vooraf bepaalde kant van denken duwt, een subjectieve werkelijkheid laat herkennen. Vooral het zorgeloos kunnen kijken beklijft in deze.

Wat zeker in gedachten blijft hangen is de manier waarop het Kunstlokaal No.8 is ingericht met het werk van Bijlenga en Hurtado. Wat mij betreft mogen ze met ingang van nu stoppen met het organiseren van de wisselende tentoonstellingen. Deze opstelling heeft eeuwigheidswaarde. Een aangename gewaarwording.

“De weg, de sporen”, schilderijen en tekeningen van Antón Hurtado en textiele werkvormen van Marian Bijlenga bij Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Tot en met 10 september 2017.