“Collectie LOOF, no.1”, staat er op de menukaart – dat betekent dat er meer doorsneden uit de collectie zullen volgen. In een andere zetting wellicht, maar met dezelfde chefkok. Hier krijg ik dan dus de eerste selectie uit de stal van deze galerie voorgeschoteld. Het werk dat normaal gesproken achter de schermen in stock blijft , slechts op gezette tijden het daglicht mag zien in een solo, duo of trio tentoonstelling dan wel een kwartet presentatie. Nu in een groepsexpositie van zeven kunstenaars.
Aangenaam geheel
Het is een aangenaam geheel. Enigszins zoet smakend met een snufje kruiden en een vleugje specerijen. De mengelmoes die valt te genieten, maar niet zo een potpourri dat de mix een allegaartje is. LOOF selecteert hedendaagse kunst op basis van persoonlijke voorkeur. Overwegend abstracte kunst, maar schuwt daarbij ook het realisme niet. Voorop staat vakmanschap gekruid met emotie. Gevoel in de kunst, passie voor talent, dat valt nauwelijks in woorden uit te leggen.
In de zeven solopresentaties, die samen tot groepstentoonstelling wordt is in de sfeer van LOOF voor een ieder wel iets te beleven. Je kunt het lekker vinden of niet lusten, maar met zoveel delicatessen is er altijd wel iets smakelijks bij. Of om gewoon eens een smaak uit te proberen. Dat is het prettige bij een dergelijke samenstelling, er komt altijd wel iets langs dat in het oog springt en stof tot nadenken geeft.
Moeilijk kiezen
Voor mij is het moeilijk kiezen, want ik vind vrijwel elke spijs op deze menukaart het eten meer dan waard. Zo zal het gerecht van Janus Metsaars me niet zwaar op de maag liggen, hoewel hij krachtige materieschilderijen aan de wand liet hangen. Stromend als een lichte beek, zware wolken langs de lucht, sterren in het aardedonker. Afdrukken van het landschap in een gevoelige bevlogenheid. Als tegels gesneden uit een groter geheel. Het is niet af, het loopt buiten de kaders door. In gedachten.
De kost van Sjoukje Iedema is te pruimen. Teer papier weet zij aaneen te rijgen tot gelaagde werkelijkheden. Het is gevat in perspex dozen en daardoor enigszins afstandelijk. Je mag het werk niet aanraken al zou je het willen, maar het kan ook niet. Het met de ogen betasten gaat, maar er zit altijd een beeltenis tussen – namelijk je eigen spiegelbeeld in de glans van het weerkaatste licht op het kunstglas. Daar doorheen kijkend zie ik smakelijke voorstellingen in planten, een recept voor taart die lijkt te exploderen. Het meest zalig vind ik de weergave van de zee. In lagen materie opgebouwd, zoals het water in de branding komt aanrollen naar het strand. Daarboven een ijle lucht waarin ik kan zweven naar de einder. Dit is mijn amuse.
Plasticsoep als voorgerecht
Mijn blik zeilt verder naar de liggende witte figuurtjes die langs de wand omhoog stijgen. Ze dolen zich een zwerm, een wolk van leven, deze popjes van Sigrid Hamelink. Het onzijdige individu op ronde steen draagt een armvol schelpfragmenten, koperdraad en raffialint mee als gift uit zee. Plasticsoep als voorgerecht.
Johannes Steendam rolt bewerkte olie uit op papier. Er ontstaan composities die doen denken aan landschappen: oilfields, olievelden. De sfeer is bedrukt en waaiert uit van diepbruin tot lichtbeige. Het geurt aangenaam en schijnt nog verder uit te lopen is het eenmaal opgediend. De luchtlandschappen van Age Hartsuiker knipt hij in fragmenten uit eens met pastelkrijt betekent papier. Zo lijken de boomvormen en steendelen te zweven in de toegemeten ruimte. Het vat schaduw.
Yves Beaumont is voor mij toch wel het hoofdgerecht. De vredige landschappen manen me te concentreren op wat ik aan het doen ben. Kijken naar kunst, het proeven van gerechten. Het sfeervolle gevoel overstijgt de verf op doek. Het heeft weinig beeltenis nodig, en zeker minder woorden. Maar smaakt naar meer. In de fabelachtige droombeelden van Peter Hiemstra laat ik me wegvoeren in gedachten. Naar het peperkoeken huisje van Hans en Grietje. Ik wil ook proeven van de heerlijkheden en laat welhaast mijn vingers glijden langs de manen van de dierlijke mensfiguren. Henk Slomp maakte voor een tweetal, de vangers van vertrouwen, een futuristisch voertuig van koperen onderdelen. Zelf laat hij kleine plastieken op wielen zien. Hebbedingen in de trant van Da Vinci. En dan is er het toetje. Het staat niet op de kaart, maar ik laat het me wel welgevallen. Het materieschilderij van Ineke van Harten, getoond op de 3mtrLOOF wand, ligt licht op de maag. In de blanke huid, gelardeerd met vlekjes kleur, is een netwerk van krassen en lijnen gelegd. Het is niets en zegt alles. Zo smeert zij in een ander werk de verf met een trekker over het doek. Waar zag ik dat eerder?
Collectie LOOF nr.1, groepstentoonstelling bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 19 augustus 2018.
Geef een reactie