Op ontdekkingstocht in de crypte van Kunstlokaal No.8. In de krochten van de geest, waar vreemde verlangens huizen. De geest van Ilse Brul, die bezielend haar zaligheid op doek tentoonstelt. De verbeelding van Marco Goldenbeld balancerend op het scherpst van de snede. Ik volg een spoor in die verbeelde herinnering. Hoewel nergens een duidelijk landschappelijk element voorkomt, geeft het werk toch een onweerlegbaar gevoel van een tastbare omgeving. In de bedachte landschappen, als duiding van gedachte gevoelens bij een zekere plek toen, moet ik het groen plat trappen en de insecten van me afslaan. De takken weg buigen en de kat uit de boom kijken, wil ik het geheugen van Brul doorgronden. Maar ik wens dat niet te bepalen en wil onbevooroordeeld de jungle instappen. Ik wil in het sprookje van Brul dwalen en me voelen als Alice in Wonderland, ofwel Sjakie in de chocoladefabriek.
Een gedroomde gedachte
Door de vrolijke kleuren in lijnen en vlakken, dansende vlekken en fladderende krullen zie ik nauwelijks nog een tastbare omgeving. Hier en daar denken vormen aan vogels, aan vissen, aan bomen, aan koralen. Ik merk de sensatie die gevoeld is bij de plaats – daar, en in de tijd – toen. Bij het doorkruisen van het landschap, de omgeving bewandelend, wordt het geziene opgeslagen. Later kunnen deze beelden worden terug gehaald, maar kleuren meestal meer roze dan de werkelijkheid is. De tastbare aarde wordt een schijnwereld. Een decor dat boven de leefomgeving zweeft, een sfeer waarin we willen wezen maar niet zijn. Een gedroomde gedachte. Een gekleurde herinnering: ik denk dat het daar zo was, maar ik weet het niet meer zeker. Gelukkig weet Brul het niet meer zo exact precies zeker, zodat ik haar denkwereld objectief kan betreden.
De elementen dwarrelen in diverse kwasthanteringen en penseelvoeringen om me heen. Door de omgeving en over het land lijkt zojuist een wervelwind getrokken te zijn – niets staat meer op de plaats schijnt het. Er lijkt geen eenheid in de compositie, maar elk detail is trefzeker neergezet. Er schijnt geen houvast of rustpunt. Op het druk beschilderde linnen ligt dat echter wel verscholen, het is een moment langer zoeken om die stilte te vinden.
Het werk is in evenwicht
In de ruimte van Kunstlokaal No.8 is naast de bezige schilderijen rust te vinden in de beelden van Marco Goldenbeld. Hoewel de vlakken staal langs elkaar glijden als in de bewegingen van een balletdanseres, straalt er een overtuigende rust van af. De vormen balanceren meestal op een enkel punt, hoogstens op een paar punten meer. De objecten zijn altijd maar summier verbonden met de basis die als sokkel dient. Stijgen op, wegen het moment voor de afzet naar de sprong, maar vallen in hoogmoed niet ter aarde. Geen enkel volume wordt tot een Icarus. Het werk is in evenwicht. Met de eigen omvang en in de ruimte. Het staal glanst me tegemoet, is open en vriendelijk. Maar ook wel ogen vlakken mat afgemeten. Toch blijft in dat norse karakter communicatie mogelijk. Vooral omdat de platen zijn opengewerkt, om elkaar krullen en ruimte laten om me in te verdwalen. In de restruimte ligt een diepzinnige kracht. Een sterkte waardoor het beeld een punt zet. Het geeft een doorkijkje, een spiegeling.
De abstracte beelden ogen opmerkelijk realistisch. Ooit zijn ze eens door mij gezien in vormen langs het levenspad, maar niet opgemerkt – eraan voorbij gekeken – of achteloos en verveeld weggeschopt. Goldenbeld heeft die vormen wel gezien, er de zeggingskracht van opgemerkt en in gedachten mee naar het atelier genomen.
Zo komen Brul en Goldenbeld in de gedachtewereld elkaar tegemoet. Komen de schilderijen en de beelden met de ander in het gelijk. Herinneringen aan blikken die eens in het brein daar en toen binnen kwamen, werden opgeslagen. Later terug gehaald en in beeldtaal uitgesproken. Het licht van de tastbare omgeving straalt hier plastisch in verf en staal.
“Werveling en Torsie”, schilderijen van Ilse Brul en beelden van Marco Goldenbeld bij Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Tot en met 10 juni 2019.
Geef een reactie