Het is een ijle tentoonstelling, op dit moment in Kunstlokaal №8. Niet ijl in de zin van schaars of mager, maar met de betekenis fijn en subtiel. Vooral met als kerngedachte: ruimtelijk stil. In die stilte langs de wanden kan het getoonde werk vrijelijk ademen. In de eenvoudige opstelling krijgt het de kans in veelvoud te spreken. Niet in luide bewoordingen, het schreeuwt zich geen overvloed. Contemplatief spreekt het in zichzelf, in meditatie kan ik ermee communiceren. Want, hoewel bedaard, laat het duidelijk weten dat het er is en ertoe doet.
Doorvoelen en peilen
Birgit Speulman bouwt zich nieuwe omgevingen, niet eerder geziene vormen. Maar ze relateren wel aan een bestaande realiteit. Plat gezegd doen de tekeningen ergens aan denken, iets wat ik eerder zag ergens ooit in de levensruimte om mij heen. Het werk heeft veel weg van plantaardige schikkingen, van zaaddoos tot kiemend gewas. Als oorsprong van leven en van deze expressie. Van niets tot iets. Haar eerste inspiratie wordt door Speulman dan op schrift gesteld. In betastende lijnen en vlakken. De ingeving wordt doorvoeld en gepeild. Deze oorspronkelijke creatie wordt dan aan stukken en in repen gescheurd. Niet uitgevoerd om te verwoesten, maar dienend als fundament voor een te bouwen alternatief beeld. De delen worden geschikt en gewogen, beschikt en verschoven. Zo zodat het beeld klopt in verhouding tot zichzelf. Gaandeweg, al wandelend door en langs de vorm, ontstaat een nieuw abstract. Een versimpeling van de inspiratie, of juist een veelvoud van het bedachte. In felle arcering, over woeste vlakken en door robuuste rondingen. Maar met zachte tinten en gescheurde randen. In collagevorm schakelen de getekende en geschilderde vlakken zich om een afwijkende beeltenis te scheppen. Het is er niet, maar toch laat Birgit het zien. Zo dacht ze het en aldus kan ik het bekijken.
De draadvormen van Irma Horstman zijn van eenzelfde plantenorde. Niet bestaand maar toch bedacht. Hier geen eenvoudige vormen evenwel, maar lijnen en cirkels die buizen en bollen maken. Deze draadschimmels en zeeanemonen gelijkende expressies waaieren in de serene sfeer. Het kan de luchtdruk vangen, die in deze ijle atmosfeer nauwelijks aanwezig schijnt. In die ademtocht ontstaat het spel als de stroming in water. In gedachte zie ik die beweging langs de wand gaan, wanneer de vis met de staart zwaait en ik me een diepzeeduik denk. Het licht speelt en maakt lange schaduwen. Neerhangend van het plafond of zich stulpend uit de wand omarmen de blauw geschakelde geledingen een eigen ruimte in de ruimte. Lijken breekbaar en teer, maar zijn dat niet. De draden zijn stijf en stug. Houden de omvang, de lege vorm, in zich stevig vast. Kan Horstman zich hierin kwetsbaar uiten, ook maakt ze in massieve werken een duidelijk punt. Organische objecten van staal die in hun platte vorm elke ruimtelijkheid missen. De vorm tekent zich fijngevoelig af tegen het vlak waar het geplaatst is. Robuust en sensibel in een enkel beeld. Raakbaar en afstotend. Spraakzaam en zwijgend. Het is alles in één in deze vormgeving. Die geen omschrijving duldt, maar juist spreekt in een veelvoudige eenvoud.
“Dit is (g)een tekening”, expositie werken van Birgit Speulman en Irma Horstman bij Kustlokaal №8, Schoterlandseweg 55 i Jubbega. Tot en met zondag 10 november 2019.
Geef een reactie