Het is een warme winter, deze winter. Nog nauwelijks zag ik bloemen op de ramen of krabde ik de ruiten van mijn auto, en van een elfstedentocht op de schaats zal het wel niet meer komen. Deze winter. In Galerie Autrevue is geprobeerd de sfeer van de oude winter na te bootsen. Maar de gelijnde witte bolletjes, wit gespoten plastic bladeren en uitgetrokken watten brengen geen kou, eerder oogt het er warm in de tentoonstellingsruimte. De winter is er behaaglijk binnen. Het thema van het getoonde werk is dan ook klimaatverandering. Want dat veroorzaakt onder meer deze warme winter. En met dat gegeven zijn de exposanten aan de slag gegaan. Niet altijd heeft dat de gewenste uitkomst in het gestelde onderwerp, maar het geeft wel aangename beelden om naar te kijken.
Samenwerkend echtpaar
Op de klassieke toer is Gabriëlle Westra met haar werk. Ze is een vakvrouw in stofuitdrukking. Op gepaste afstand lijken de schilderijen in het metier van het hyperrealisme te zitten. Maar door een paar stappen dichterbij te doen ontwaar ik de penseelstreek, waardoor de composities plezierig zijn om naar te kijken. Het is niet te écht, er blijft nog leven in. Warmte in de kou. De verf is in detail pasteus opgebracht om bijvoorbeeld kledingplooien in reliëf te brengen. Dit beeldhouwen geeft het werk een bijzondere extra dimensie. Het zijn fabelachtige taferelen die Westra mij voorschotelt, sprookjes waarin schoon gevormde dames in gesprek zijn met dieren. Op een wand achterin de ruimte komt het werk van Westra en echtgenoot Randolph Algra samen, zij beiden bestieren de galerie. Dan blijkt dat Algera vooral goed is in het decoreren, de klassieke schildertechnieken om marmer en hout te imiteren tot in de puntjes beheerst. Zo kan het echtpaar prachtig samenwerken wanneer Algera de omgeving penseelt, de tempel verft of het paleis neerzet. Daarna zet of legt Westra er een vrouwenfiguur in weelderige kledij voor. Een werkbare combinatie, zoals in de strip en de tekenfilm meermalen wordt gehanteerd. Ieder doet alleen dat waar hij of zij goed in is. Want Algera is minder perfect voor wat betreft anatomie en figuratie. Het geeft zijn werk in de klassieke stijl overigens wel een expressieve beleving mee.
De landschappen van Andy Eccleshall doen weids en groots aan. Dat is niet zo raar, want hij stamt uit het land van de onbegrensde mogelijkheden. Het is een sfeer die je opmerkt als onwerkelijk. Het is gelikt op doek gezet, alles klopt aan het water, de lucht, de naaldbomen en de bergtop. Het is te mooi om waar te zijn. Met de prachtige wolkenluchten die hij op andere doeken zet kan ik dromen. De lucht hangt zwaar boven het landschap, de stille tijd tussen nacht en dag waarin de schemer de kleur uit de omgeving steelt.
Te mooi om waar te zijn
Middenin de winter zit Pascal Amblard. Deze Fransman zet het ijsvermaak bij uitstek in grijze tinten en met romantische sfeer op doek: het schaatsen. Het is een nostalgische plaat als een vintage foto. Zijn blikken van binnen door een openstaand raam naar buiten hebben een sfeer van de vakantie in dat vreemde warme buitenland. In fijne belijning zet Amblard de gedroomde wereld neer, de omgeving die vast ergens is maar nooit gezien zal zijn. Het is aanraakbaar echt, in het ogenblik te betasten.
Voor mij pakt Marein Konijn de echte sfeer die ik zoek in deze warme winter. Zij zit lekker expressief in haar afbeeldingen en weet met weinig beeldende middelen krachtige composities te maken. Het zijn platen van deze wereld, die ik bij de andere kunstenaars node mis. Met beide benen staat Konijn in de klei van het wad. Ziet om zich heen de verweerde zeewering, spiegelingen in de waterbeweging van de getijden, erosie die basaltblokken lam legt. Om niet te veel uit de toon te vallen legt Konijn een vervreemdend licht en een mysterieuze schittering over haar landschappen.
Andere kijk op kunst
Galerie Autrevue geeft letterlijk een andere kijk op kunst, vinden ze. Welke andere kijk dat is wordt mij vooralsnog niet duidelijk, maar wel staat de beleving van kunst voelbaar centraal. Kijken met de ogen en zien met de ziel, zeg ik Jeroen Krabbé dan ook zo ongeveer na. Om te kijken is er veel te zien, om te beleven zijn er genoeg composities te ontmoeten. Voor de kunst in Autrevue hoef je weinig voorstellingsvermogen te hebben, want de schilderijen laten – soms fotografisch echt – de werkelijkheid zien. Dikwijls hangt er evenwel toch een laag boven dat realisme, een nevel van mysterie. Een fantasie die tegen het surrealisme schuurt, maar nog net niet vervreemdend is.
“Warme Winter “, met werk van Gabriëlle Westra, Randolph Algera, Andy Eccleshall, Pascal Amblard en Marein Konijn bij Galerie Autrevue, Woudsterweg 4 in Heerenveen. Tot en met 1 maart 2020.
Geef een reactie