Opgesloten. Afgesloten van de wereld om mij heen. Ik kan er maar moeilijk mee omgaan. Ja, voor even, maar het moet niet te lang duren. De mens is een groepsdier, een sociaal wezen. Zo geschapen in de schepping. Dus die lockdown om het coronavirus buiten de deur te houden ben ik van nature snel zat. Dan moeten de deuren weer open, frisse lucht. We willen samen zijn. We willen kunnen socialiseren. Thuis is geen optie op de lange duur.
Ook de kunstenaar moest binnen blijven. Op zich geen beproeving, want de kunstenaar werkt over het algemeen meestal solitair. Alleen, vrijwillig opgesloten in de werkruimte om tot grootse creaties te komen. Ook Carrie Meijer vond zichzelf er terug. En ontdekte bij haarzelf een schepping die anders als inspiratie ongeopend zou zijn gebleven.
Dichte deuren, verborgen ruimtes
Opgesloten. Afgesloten, dat gegeven ziet zij terug in de slotten aan deuren. Dat onderwerp is er altijd wel geweest, maar door de lockdown is het meer zichtbaar actueel. Meijer ziet in de op slot gedraaide entrees, de met stevige hangsloten dicht gezette toegangen, de symbolen voor de in zichzelf gekeerde maatschappij uit angst voor het onberekenbare virus. Die sloten, al dan niet extern aan de stalen oog hangend, kun je in het dagelijks leven overal tegen komen. Onopvallend sluiten ze deuren, worden ruimtes verborgen. Carrie Meijer zet deze op de gevoelige plaat, maakt ze zichtbaar. Gebruikt de zichtbare werkelijkheid in haar verhaal. Haar verwerking van deze schijnbaar onmenselijke periode in een mensenleven. In haar foto’s kijk ik naar dichte deuren waarachter ik niet ben opgesloten, maar juist kijk ik naar het afgesloten zijn – het er niet in kunnen. Wat er achter die deur is of gebeurd is niet het onderwerp, maar de afsluiting op zich wel. Portretten van sloten in allerlei standen en kleurstellingen.
Tekens van deze tijd, onze tijd. Een prachtig document waarin de fotograaf zichtbaar maakt waaraan ik gewoon voorbij loop en geen aandacht aan schenk. Nu, na het bezitten van “lockdown twenty twenty” zie ik de sloten zitten. In de eigen uitgave van Meijer, CM13 fotografie, zijn de foto’s op A4-formaat breed uitgemeten. Mooi samen gebracht en fijnzinnig op kleur en print ingedeeld een uitgave waarin ik eens weer blader en stil sta bij deze onwezenlijke tijd van leven. Een thema met nauwelijks variaties. Meijer als fotograaf met een scherp oog voor hetgeen dat ik het minst een blik waardig acht. Het zichtbare tastbaar gemaakt.
“CM13 photographs”, foto’s van Carrie Meijer. Eigen uitgave, 2020.
Geef een reactie