Je zou het boek “Melodic Shapes” welhaast naadloos naast “De duivel ligt altijd op de loer” kunnen leggen. A collection of musician portraits in ink and watercolor is goed beeldmateriaal voor Een persoonlijke zoektocht door 45 jaar rock and roll geschiedenis. Niet één op één. Er zijn wel enige toevoegingen nodig, maar dat geldt van beide kanten. Niet alle artiesten die Harry de Jong ondervroeg staan in de uitgave van Bert Taken. En Taken tekende meer dan De Jong heeft gehoord.
Verfijnd statische gezichten
De muzikanten in het populaire genre zijn door Bert Taken in beweging geportretteerd, de dynamiek van het spel. Terwijl zij hun instrument hanteren en bezig zijn met de muziek. In potloodlijnen opgezet en vervolgens uitgewerkt met inkt, de vlakken vloeiend met penseel. De gezichten zijn verfijnd statisch neergezet, terwijl de mimiek van het lichaam uitwaaiert in emotionele beweging. Te zien aan de tekeningen is dat Taken zelf muzikant is. Hij weet hoe het is uit een dood instrument levende klanken te halen. Als kunstenaar raakt hij met lijnen en vlakken daardoor de gevoelige snaar.
Bert Taken heeft een bijzondere manier van werken die tot zijn persoonlijk handschrift is geworden. De tekeningen, met potlood in schets om het figuur in de vingers te krijgen, maakt hij met pen/inkt en penseel/wash op rijstpapier. Daarna scant hij de tekening en brengt pastelkleuren digitaal aan. De huid van het werk wordt door het digitaliseren korrelig, de bits blijven als kleine dots zichtbaar. De lijnen lopen niet soepel en vlot zoals dat wel gebeurd offline, met de pen realtime op papier.
Plezier in het spel
Doordat Taken in inkt vlekken als verdwaalde stippen heeft aangebracht blijft de beweging in het moment zichtbaar. Alsof het zweet van de handeling alle kanten op spat. Vooral wanneer het gezicht niet op detail is ingevuld, maar toch wat abstract blijft is het beeld werkelijk een houding in het spel. Maar Taken wil toch herkenbaar laten zien wie hij of zij voor het voetlicht brengt, dus vindt hij detaillering een noodzaak. Het gaat in zijn werk natuurlijk om het plezier in het spel, maar is van minder belang bij het laten zien van de muzikant. Wie het is en wat zij doet.
De wolk aan kleur in de achtergrond lijkt achteloos neergezet, maar is toch overdacht bedacht en zet de beweging in inkt kracht bij. Het dikt de sfeer aan. Ik waan me in de zaal waar de artiest op het podium zijn of haar ding doet. Door het boek bladerend is het alsof ik de muziek die bij de artiesten hoort en past tot mij voel komen. De klanken zitten in de kleurzetting op de achtergrond. Zonder dat zouden de tekeningen minder voelbaar zijn. Invoelbaar. Bert Taken brengt de sfeer goed over, van de performance, van het plezier, de lol in het spel.
Toch lijkt de manier waarop Taken te werk gaat wat teveel een maniertje te worden. De artiest wordt in het wild gevangen en krijgt een sausje van kleur aangemeten. Maar toch weet Taken origineel te blijven in de variatie op het thema. Hij weet de toon te zetten en de sfeer te bepalen. Is hij dan zelf los van de gelijkenis, zien we de originele kunstenaar in het portret van de groupie, ligt de tekening in uitkomst met nog meer gevoel op papier. Het spel is meer fantasierijk en creatief. Er hoeft geen overeenkomst te zijn met een (eens) levend personage. Dus Taken kan los gaan in creativiteit. Het resultaat heeft meer emotie, dit is de kunst van Bert Taken.
“Melodic shapes”, tekeningen van Bert Taken. Eigen Uitgave, 2020.
Geef een reactie