Kort voordat het kunstcollectief Popinnart de flitsend korte expositie zou gaan lanceren blijkt dat het ruimteschip aan de grond moet blijven. Die pop-up expo had van 13 tot 15 november uit de grond gestampt moeten worden. Vanwege de aangescherpte maatregelen rondom de coronacrisis, waarbij grote samenkomsten uit den boze zijn, moet het collectief met 25 kunstenaars zich bij de catalogus van de tentoonstelling neerleggen. Eigenlijk is dit boek met de titel die ruimschoots de lading dekt, “the art collective popinnart coronaproof exhibition”, een vertoning op zich, een expositie om in te bladeren. Zonder mondkapje binnen anderhalve meter.
Meditatieve voorstellingen
De kunstenaars zijn ruimschoots vertegenwoordigd met actueel werk. Door een naast of in het beeld geplaatste QR-code te scannen wordt veel duidelijk over inspiratie, reden en achtergrond. De link verwijst naar meer informatie over en rond het werk, dit kan meerwaarde hebben op de compositie maar ook het kijken in de weg gaan zitten. Dit interactieve element maakt de uitgave echter wel meer waardevol en interessant, want ik kan achter de schermen kijken – invoelen wat de kunstenaar aangezet heeft tot maken. De inspiraties, de momenten waarop het scheppen begint, zijn vooral muziek en filmbeelden, de omgeving bereikbaar binnenshuis en onbereikbaar buitenshuis. Wat de kunstenaar ziet en daarbij voor ogen krijgt. Of na proberen en experimenteren uit het onderbewustzijn haalt. De muziek is veelal van klassieke aard, daarbij ontstaan nevelige beeltenissen. Meditatieve voorstellingen. Contemplatieve verbeeldingen.
De kunst had gezien kunnen worden tijdens de pop-up expositie en thuis nog eens rustig over en na gekeken. Langzaam kijken naar kunst noemt het collectief dat. Langzaam kijken, dat is je ogen de tijd geven te wennen aan de kunst. Traag het gevoel overnemen in je eigen emotie. Zo kan ik deze kunst begrijpen door langzaam te kijken. “Om de gelaagdheid meer aandacht te kunnen geven dan we in de deze clickbaittijd gewend zijn”.
Impressie en expressie
Het boek draait natuurlijk in eerste instantie om de aangeboden kunst. Deze is van divers pluimage, waarbij vooral het experiment niet geschuwd wordt. De werkelijkheid is er in aangepast. Niet zo als het zichtbaar is, maar voelbaar in de geest. De plaat bij de inspiratie. De gedachte bij een geziene beeltenis of bekeken omgeving. Niet de waarheid in beeld brengen, maar de werkelijkheid die te vinden is achter de realiteit, boven de werkelijkheid. Zo komen er gelaagde composities naar boven. Geen fysieke lagen in verf of andere materie, maar in impressie en expressie. De uitdrukking gaat dieper dan het zichtbare beeld. Er is meer indruk achter de beeldende openbaring, de afspiegeling van de gedachte. Eenvoud spreekt meer aan dan veelvoud aan vlakken en lijnen, hoe vakkundig ook op papier of doek gezet. Er is veel humor in deze kunst. Voor wie dit wil ontdekken is het zaak het boek te bestellen. Eenmaal als brief in de bus gekregen, uitgepakt en bekeken, zal deze corona proof exhibition een glimlach geven of misschien zelfs een schaterlach. Niet om uit te lachen, maar om het plezier dat het geeft. De luchtigheid die het brengt in deze onzekere tijd.
De samensteller van het boek, dus de man of vrouw die de kunstwerken op een rij plaatste, heeft goed en afgewogen deze opdracht afgemaakt. De verschillende karakters en diverse uitdrukkingen passen naadloos aan elkaar en schuiven stemmig ineen. Het werk is niet gekaderd, waardoor het van de pagina afloopt en overgaat op de volgende bij het omslaan. Soms sluit het in techniek en stijl niet zichtbaar aan, slaat de kunstenaar de plank mis en mist de boot als het ware, maar dan past het weer door de achterliggende gedachte en is het één in de reeks emotionele uitingen. Door de tegenstrijdigheid werkt het. Het is niet eenvoudig een groepstentoonstelling zo in te richten dat alles klopt. Hoe de expositie er live zal hebben uitgezien weet ik door de corona niet, maar in dit boek steekt het smaakvol in elkaar.
Idee mag beeld hebben
Natuurlijk is de kunst real life veel beter zichtbaar en invoelbaar. Dan zie ik meer dimensies dan enkel het platte vlak. Maar het is nu dus even niet anders. Het is een collectie van dit moment, van kunstenaars die zich niet laten opsluiten. Vrij willen zijn in hun stijl, in hun metier die dan misschien niet past in de heersende smaak. Hoewel alles mogelijk is na WOII, nadat tussen de oorlogen in de lente van de vorige eeuw diverse kunstenaars een lans hebben gebroken voor abstracte kunst en het afwijken van de gulden snede. Alles kan, alles mag. Er hoeft geen realiteit vorm te krijgen, het idee mag ook beeld hebben. We willen niet allemaal de nieuwe Rembrandt of Van Gogh zijn, maar onze eigen weg zoeken in de jungle van de kunst.
Het collectief leidt een zwervend bestaan. Het is een nomadisch kunstcollectief zonder vaste woon- of verblijfplaats, dat op meerdere plekken een groot aantal kunstenaars heeft gepresenteerd. Nu kan het zich met dit boek op een groot aantal plekken meer presenteren. Met teksten van Manuela Klerkx (de kunstenaar als nomade), Saskia Monshouwer (beyond aesthetics, en route) en Rien Monshouwer (de tekening). Korte verhalen als kunststukjes in de literatuur. Het maakt het doorkijken compleet. Want het is geen begeleidende tekst zoals de inleiding bij een opening dat is. Deze teksten zijn dan wel geïnspireerd op de gepresenteerde kunst, de kunstenaars en het collectief, ze staan op zichzelf zoals de beeldende afbeeldingen dat doen – passend in het geheel. Achterin het boek tref ik coupons en vouchers aan met kortingen van atelierbezoek tot kunstwerk. Van borduurkransje tot 4x yoga via stapelkorting. Want het boek van Popinnart is dan een interessant hebbeding in opvallend lichtrood voor in de boekenkast, maar is zeker een verkoopcatalogus om kunst en kunstenaars aan te prijzen bij het publiek. Zo zodat uit dit boek een keuze wordt gemaakt om een werk te kopen. Van harte aanbevolen.
Catalogus “The art collective Popinnart corona proof exhibition”. Eigen uitgave, 2020.
Geef een reactie