Je blijft kind. Altijd kind, je leven lang. Ook al probeer ik me er als groot mens hevig tegen te verzetten. Ik wil groot zijn, dingen doen die volwassenen doen. Maar in het diepst van mezelf ben ik kind. Blijf ik kind. Want niets is leuker dan dromen als een kind, de wereld waarnemen als een kind. Nieuwe dingen ontdekken en beredeneren als ben ik nog kind. Het leven trekt dan nog onbezorgd aan je voorbij. Maar ik maak me wel zorgen waarop ik maar geen vat kan krijgen, als kind. Grote mensenzorgen die het kind in mij niet begrijpt, toen. Nu wel, helaas?
Zo kan dichter Hanneke van Eijken schrijven over droombeelden door kinderogen gezien. En kan tekenaar Pauline Phoa deze beelden illustratief verbeelden. Omdat zij via hun woorden en tekeningen het kind-zijn in zichzelf aanspreken. In de bundel “waar slaap van gemaakt is”, dat door een select aantal Nederlandse en Belgische boekwinkels van 28 januari tot 3 februari wordt aangeboden als poëzieweekgeschenk, kan ik als groot mens wegdromen en me weer kind wanen. Want dat ben ik gebleven, toch, kind. Van kaft tot kaft is het een in gedichten opgeschreven droom. Met een das als denkbeeldig maatje, want het is de sok om mijn hand – een silhouet in het maanlicht.
Heeft slaap een gezicht
We gaan op avontuur door landen en over zeeën. Langs het strand en de krijtrotsen, een ondergronds kasteel. Wolken van marshmallows. Beschreven in en met de verwondering van het kind. Geschreven voor het kind. Dat zegt de dichter althans in haar voorwoord. Niet-kinderen mogen het ook leuk lezen, het konijn en de hond, maar vooral ouders, kinderen van alle leeftijden. Kinderen die niet kunnen slapen maar toch moeten.
Op zoek naar de slaap; hoe ziet het eruit – heeft slaap een gezicht, waar wordt het van gemaakt, waarom bestaat het. Een lofdicht op de verbeelding kortom. Het verhaal in verzen leest als een sprookje, maar is dat niet daar in de beleving van het kind serieus veel kan, zo niet alles. De beleving van het kind is uiterst rekbaar en dartelt door het leven. Waar ik al als volwassene begrenst ben en afgebakend in mijn denkbeelden, zijn er voor kinderen geen grenzen. Het gaat van hier naar daar, van boven naar beneden, van links naar rechts en van voor naar achter. De beleving is een belevenis. De droom een gedachte.
Wegzweven
Waar slaap dan echt van gemaakt is blijft een droom, in nevels gehuld. Want de dichter vraagt zich dat ook af, telkens weer. Het is eigenlijk een retorische kindervraag, waar slaap van gemaakt is. Deze moet ook onbeantwoord blijven, anders is de magie van de slaap en van het dromen er af. Maar de productie van de droom evenwel is evident. Zodra mijn hoofd het kussen voelt, de ogen zich sluiten, zweef ik weg. Als Peter Pan, als Alice in Wonderland. Beleef de wereld door een roze bril als een bloemenkind. Want met je ogen dicht kun je overal naar toe.
Het boek is een schier oneindige droom. Geschreven voor kinderen door het kind in de dichter. Maar best te lezen door de volwassene die altijd kind zal blijven. Tenminste voor de duur van deze tien gedichten. Is een droom het mistige dat soms over velden ligt als de zon opkomt? Het mysterie in het moment van nacht naar dag. De avond valt in wolken van waterverf tegen een hemel van graniet, terwijl de zon een voor een zijn stralen afdoet. Want het ogenblik tussen dag naar nacht is even raadselachtig. Slaap heeft een smaak. Bij mij de smaak van Engelse drop.
Slaap is dromen
Ik weet het! Slaap is gemaakt van mijn beleving. Net als de kunst is dit een individuele beleving. Slaap is gemaakt voor een ieder persoonlijk, een maatpak geen confectie. Slaap is gemaakt van wat mensen dromen. Dus ieder maakt andere slaap. Heel persoonlijk. Geen slaap is hetzelfde of dezelfde. Slaap is dromen. Dromen over kraanvogels en walvissen, over schelpdieren en duinkonijnen, over een riddereiland en kliffen die oprijzen uit zee, een bed van gedroogd gras. Vannacht droomde ik van een ballonvlucht zonder hoogtevrees. Slaap, dat is wolken kleurige waterverf, avonturen in een dassenburcht, eilanden in de vorm van draken, het is de glans van libellevleugels in de zon.
Waar slaap van gemaakt is. Tekst Hanneke van Eijken, tekeningen Pauline Phoa. Uitgeverij crU, 2021.
Geef een reactie