Wie schrijft die blijft is wel gezegd. En wat staat geschreven is bindend. Een schriftelijke overeenkomst heeft meer waarde dan een mondelinge afspraak. Daar blijkt wel uit dat wat geschreven is en staat van belang is. Het schrift blijft tot in de eeuwigheid, voor hoelang dit dan ook zal zijn. En die het geschreven heeft, wanneer dat tenminste bekend is, daarvan blijft de naam doorklinken tot eeuwen na deze. Zo kunnen wij nu weten wat toen werd beleefd en geleefd eeuwen geleden. Maar hoe raak je als schrijver zo geconserveerd, dat men je later nog kan aanvoelen.
Alles wat je schrijft blijft wanneer je de papieren niet frommelt en in de afvalbak stopt of er de kachel mee aanmaakt. Of dat je niet met opzet op de delete knop drukt en daarna de prullenbak op je beeldscherm leegt. Schrijven kan iedereen, maar of het leesbaar en te lezen is dat is een tweede. Het is een vak, een ambacht, maar velen kunnen het ook voor het plezier en als tijdverdrijf doen. Zo is dat te vergelijken met alle vormen van kunst. Culturen kun je leren, maar Kunst maken is van een andere orde.
Kleurrijke schrijfcoach
In het boek “Ik heb altijd schrijfinspiratie” van Jolanda Pikkaart draait het om het plezier in schrijven. Het hoeft niet allemaal zo gewichtig te zijn en ergens op te slaan wat ik aan het papier toevertrouw, meent ze. Mensen schrijven voor hun dagelijks brood, en er zijn die schrijven om te schrijven omdat het gewoon erg leuk is – ook met een stok achter de deur. De kleurrijke schrijfcoach wil dat schrijven vooral leuk is en blijft. Daarvoor schreef en stelde zij een luchtig boekwerkje samen. Met als ondertitel “en met dit boek jij ook!”, want ze gaat ervan uit dat haar handreikingen in goede aarde zullen vallen.
In het boek gaat het voornamelijk om de inspiratie, de aanzet te beginnen, de contactsleutel te draaien om de startmotor in mijzelf aan te laten slaan. Ze reikt daarvoor tips aan en geeft de lezer opdrachten om het beginnen met schrijven te vergemakkelijken.
Belangrijk is dat ik mijn schrijven train door iedere dag de pen op het papier te zetten of de toetsen op de laptop in te drukken. Al doende leert men, weet ik. Dagelijks van bed op te staan en nog voor ik begin te leven al te schrijven wat er in me om gaat. Dat schrijven hoeft geen kwaliteit te hebben en ik kan alles zetten wat in me opkomt. Ik moet me los schrijven nog voor de dag begint. In morning pages of door een braindump.
Het boek tipt vooral de inspiratie aan, het bijzondere vermogen van mijn geest om gemotiveerd aan te slaan. En aan te blijven staan. Pikkaart beantwoordt zelf de vraag wat inspiratie is door de letterlijke betekenis van het woord te geven, dat is inblazing. “Het is je bewustzijnstoestand waarbij je, in dit geval als schrijver, over het maximum van je scheppend vermogen beschikt en schijnbaar moeiteloos de vorm vindt voor dat wat je schrijft.” De woorden vloeien uit haar pen of toetsenbord. Van alles om haar heen kan ze inspiratie krijgen, welhaast een wellust om te schrijven. Het kan een heilig moeten zijn om te overleven, maar het is een gewijd willen in elk geval. Hoe die inspiratie in mezelf op te roepen, daarvoor heeft Pikkaart dit boek geschreven. Om het te krijgen, die bevlogenheid, is het belangrijk dat ik ervoor opensta en het aandacht geef. “Met wat oefening kun jij het laten stromen”, lees ik, “Inspiratie is voedsel voor je geest”.
Mijn schrijven oefenen
Jolanda Pikkaart heeft haar boek evenwichtig uitgeschreven en rijk geïllustreerd met terzake doende foto’s. Voortdurend is het plezier in schrijven gewichtig genoeg om nieuwsgierig te blijven. En verder te lezen. Misschien sluiten de tips niet altijd aan bij mijn persoonlijke manier van schrijven, toch heb ik er veel aan te weten dat focus de inspiratie stimuleert, dat de werkomgeving – schrijfplek, schrijfgereedschap – belangrijk is me te concentreren. In haar enthousiasme voor het vak somt Pikkaart een lange rij aan tips op; redenen om elke dag te schrijven, onderzoek voor inspiratie en geïnspireerd raken door mijn zintuigen bijvoorbeeld. Het is kortom een compleet boek om te gaan schrijven en om te blijven schrijven. In een dagboek, een brief aan mezelf of aan mijn ideale lezer, een roman. Aan de hand van de opdrachten kan ik mijn schrijven oefenen, het een dagelijkse bezigheid laten worden en mijn inspiratie stimuleren.
Want daar gaat het in het boek vooral om, dat is het kernpunt, de spil waar het hele ambacht van schrijven om draait. De bezieling, het elan, de geestdrift, het leven. De aanzet tot kan een gedachteflits zijn, het was er niet en opeens is het er. Mijn onderwerp om (over) te schrijven. Dat enkele idee, die inval, moet ik vasthouden. Om zo ver te komen zal ik mijn hoofd leegmaken, mijn gedachten ordenen. Maar de ingeving moet spontaan komen, het kan niet worden geforceerd of krampachtig worden aangewakkerd. Dan heeft het geen kracht en draait het verhaal op niets uit. Pikkaart leert me het op te roepen en onder controle te houden.
De eerste zin is belangrijk: “Wie schrijft die blijft is wel gezegd”. Daarna rolt de rest zo vloeiend uit de ‘pen’. Ik merk het in deze beschouwing. Het boek van dé kleurrijke schrijfcoach, kleurrijk in taal en beeld, is inspirerend genoeg om ermee aan de slag te gaan. Het geeft voldoende ingangen om mijn verhaal een uitgang te laten krijgen. Want iedereen heeft op de een of andere manier een eigen verhaal. Dat kan onbesproken blijven, maar ook op papier worden gezet voor jezelf, je naasten of de buitenwereld. Om verteld te blijven, ook lang na nu.
Boek “Ik heb altijd schrijfinspiratie, en met dit boek jij ook!”, geschreven door Jolanda Pikkaart. Droomvallei Uitgeverij, 2021.
Geef een reactie