Het is een gegeven dat het leven je gegeven is. Toch? Het is een feit, dat je kunt aannemen als waarheid om niet. Zo is het. Maar, alleen de zon gaat voor niets op; het leven moet je verdienen. Je mag er dankbaar voor zijn dat je het hebt, gekregen. Catrinus Spinder bijvoorbeeld, is dat. Dankbaar. Want hij heeft het leven cadeau gekregen, zo voelt hij dat. Hij is dankbaar voor het leven, dat hem is gegeven. Omdat hij met die gift zo blij is. En nog steeds geen spijt heeft het uitgepakt te hebben. Het heeft opgewonden en aangezet, en het laat bewegen, nog steeds. Met het talent, dat bij in de doos van het leven zat ingesloten, wil hij iets terug doen aan dat leven. Bij hem is dat talent het scheppende vermogen, het kunstenaarschap. Door die eigenschap te gebruiken geeft Spinder het leven iets terug. Want voor wat hoort wat. Zijn cadeau terug heeft de vorm van een oneindig kunstwerk: “I never promised you a rose garden”.
Beelden als herinneringen
Het betreffen de beelden die in zijn leven langs kwamen, ooit. Beelden van wat zijn leven is, waaruit opgebouwd. Daaruit bestaat het project, het groeiende kunstwerk. Mixed media. Zijn cadeau is het leven zelf, door hem beleefd. Je kunt deze beelden herinneringen noemen. Gedachten die hem zijn overkomen. Invallen die beeltenissen verdienen. Het pakket aan ervaringen en fantasieën dat hij teruggeeft om het leven aan het leven is een doorlopend project. Er is een begin, eens ergens vroeger toen hij besloot ermee te starten. En er zal een eind aan zijn, wanneer het leven hem ontnomen wordt. Wanneer hij zijn leven zelf terug zal geven, moet geven. Dan loopt het project af, is het klaar. Noodgedwongen. Of, dat is ook een mogelijkheid, zet Spinder er al eerder zelf een punt achter, een streep onder.
Nu en tot 16 oktober 2021 laat Catrinus Spinder een deel van dit project zien. Tot op het moment waar het zich nu in het werkproces bevindt. Het is al een indrukwekkend geheel, nu. Kleurig als het leven, zijn leven. Met een legio aan verwijzingen, symbolen.
Het uitgebreide werk bestaat uit splitplaten, platen die gebruikt worden om de kiezels van grind op het pad te houden. Het werk heeft zodoende een dubbele bodem, twee kanten. Het laat zien dat er met schijnbaar waardeloos materiaal mooie dingen gemaakt kunnen worden. En het laat de catastrofale uitwerking op het milieu van datzelfde materiaal zien. De platen bestaan uit een veelheid aan zeshoeken, zogenoemde hexagonen. Dat zijn geometrische vormen die het dichtst een cirkel benaderen en toch nog een sluitend grid kunnen vormen. De platen geven daarmee het idee van honingraten. En Catrinus is daarin de bezige werkbij, die voortdurend en aldoor doende is de gaten te vullen.
Addertje onder het gras
Iedere cel is door hem apart en afzonderlijk gevuld. Om een zekere eenheid te behouden zijn er structuren met eenzelfde inhoud. Het werk is zo levendig als het leven zelf, even zo dynamisch ook. Er is veel te zien, voldoende te beleven. Opvallend is dat er vissen als vast gegeven door de compositie zwemmen. Meest kleurige exemplaren die als koi karpers te onderscheiden zijn. Deze vis staat symbool voor geluk en voorspoed. En er is weleens een addertje onder het gras. Duikt op waar je het niet verwacht. Een slang die zich in de eigen staart bijt: een teken van oneindigheid. Maar is ook de esculaap voor genezing, herboren uit een ziek zijn. Deze symbolen en vele andere meer horen bij het leven van Spinder. Daarom komen deze voortdurend terug in het werk, als houvast.
Bij de tentoonstelling in Galerie De Roos van Tudor past een kleine uitgave. Een boekje, even kleurig als het werk zelf. Zo levendig ook. Met afdrukken van complete delen van het werk, maar ook details die zijn uitgelicht. Een tekst van Gitte Brugman verduidelijkt de compositie, verantwoordt de bezigheid. Ook zijn er foto’s genomen in het atelier, waar Spinder doende is met de opbouw van de “rose garden”. Het geeft een aandachtig beeld van man en paard, kunstenaar en werk.
Zoekplaat, vindprent
Het is vooral een expressief en dynamisch werk, een levendig en speelse compositie. Waarin de natuur een hoofdrol heeft, maar ook de letterlijke radertjes van de samenleving dragen er figuurlijk een steentje aan bij. Er komen menselijke gedaanten voorbij, van baby tot oude man. Een pierrot die het leven beschouwd met een lach en een traan. Het heft de handen naar de hemel, of schreeuwt de angst van zich af. Vrouwen in meerdere hoedanigheden, gekleed of ontkleed. Vogels, bloemen en bijen. De meervoudige compositie is een zoekplaat. Een vindprent. Intuïtief ontstaan. Blijdschap en liefde lopen op met angst en verdriet. Herinneringen mengen zich met voorspellingen. Spinder kijkt terug en blikt vooruit. En belooft niet, naar de woorden van de titel, dat het altijd even mooi is. “I beg your pardon / I never promised you a rose garden / Along with the sunshine / There’s gotta be a little rain some time”.
Het kan ook wanordelijk en smerig ogen, maar altijd is de zeshoek het houvast, houdt de compositie in orde. En het gevoel voor humor dat door de elementen spreekt, want het leven is niet altijd een serieuze zaak. Het leven van Spinder is een prachtig bloemenveld vol rozen. Hoewel hij mij dat niet toezegt en zeker niet garandeert. Vol verwachting kijk ik uit naar wat nog komen gaat, welke aanvulling het werk nog krijgt door het leven dat Catrinus leeft.
I never promised you a rose garden, kunstenaarsproject Catrinus Spinder. Tentoonstelling en uitgave bij Galerie de Roos van Tudor, Eewal 47-49 in Leeeuwarden. Tot 16 oktober 2021.
Geef een reactie