Het schilderij dat gemaakt moet worden. De inspiratie die het verdient een afbeelding te krijgen. Iedere keer wanneer Danielle van Broekhoven voor een leeg doek staat, is er de drang dit te vullen. Te bekladden met ervaringen die ze opdeed gaande langs stad en land, over berg en dal, de paden op de lanen in. De beelden die ze tijdens wandelingen opdoet gisten in haar gedachten. De ideeën voor weer een nieuw schilderij borrelen uit dat proces op. Als in een roes gaat ze aan de slag, want de verbeelding moet een afbeelding gaan krijgen.
Het doek ligt op de vloer van haar atelier. Geconcentreerd gaat Van Broekhoven met grote gebaren aan het werk. Als een wilde gaat ze te keer zo lijkt het voor de buitenstaander, een strijd met het materiaal waarbij het resultaat altijd als winnaar uit de bus komt. Het is een intuïtief spel, waarbij de dialoog tussen de schilder en het werk leidend is. Herinneringsbeelden opgedaan in de wandelingen komen naar voren, worden onderdeel van de compositie. Laag over laag ontstaat het beeld. Het doek gaat eens tegen de wand om een goed zicht te krijgen. De verhoudingen en de kleurwerking juist te krijgen. En wordt dan weer tegen de vloer gewerkt om de strijd opnieuw aan te gaan. Het is een expressief beeld dat ontstaat. Een wilde impressie, zo onstuimig en speels als de natuur zelf is. Het is Van Broekhovens’ vertaling van die natuur. In haar taal, met haar uitdrukking van de indruk. Om het werk te doorzien moet ik die taal machtig worden. En dat is geen groot probleem, want tongval, klemtoon en uitspraak komen met mijn woordgebruik overeen. Ik ben gewoon een dergelijke abstractie in beeldtaal te lezen.
Een expressief einde
Van tevoren heeft Danielle dit niet voor ogen, ze maakt geen schetsen om vast te stellen wat de voorstelling zal zijn. Maar altijd klopt de afbeelding, omdat ze zolang aan een doek werkt totdat het materiaal zegt dat het af is. Het is een samenspraak, het stellen van vragen en het geven van antwoorden, over en weer. Zet Danielle hier een vlak en doet daar een veeg, dan reageert het werk daarop. Komt met nieuwe antwoorden en andere vragen. Er kan iets bij of er gaat wat af. Er wordt een deel weggepoetst of overschilderd. Zo komt de dialoog tot een expressief einde.
Wanneer het laatste gebaar stil valt is het punt gemaakt en kan de compositie gesigneerd en betiteld worden. Wanneer dat is valt vooraf niet te bepalen. Een werk is af wanneer het zelf aangeeft dat het goed is. De schilder voelt dat aan. Onderbewust.
De schilderijen van Danielle van Broekhoven hebben altijd een begin in de natuur. Minder in het landschap op zichzelf, want een brede omgeving wordt er niet in gezien. Het zijn delen uit vegetatie, een plag riet uit de walkant gestoken. Dat is wat boeit vooral, de rietkraag langs het water en de gevel van bomen in het bos. Bloeiende dahlia’s in de achtertuin. De compositie is een botanische rijkdom.
Ongekende weelde
Vooral wild als een vroege scheppingsdag, niet gecultiveerd en ontgonnen door de geëvolueerde mens. Het is er woest binnen de kaders, maar nooit ledig en altijd in evenwicht. Een lust voor het oog, zo moet het paradijs er hebben uitgezien, ooit eens. Het is een imaginair beeld, een onwerkelijk voorkomen. Danielle combineert gedachten tot een bedacht geheel. Maar het kan best wel zo bestaan.
In de gelaagdheid hoef ik niet met een kapmes om me heen te slaan. Ik kan op een steen langs het water, een boomstronk in het bos, gaan zitten en genieten van hetgeen op mijn pad komt en mij de pas doet afsnijden. Een explosie aan kleur, een ontlading van figuratie.
Het is een ongekende weelde die Van Broekhoven neerzet, afbeeldt. In veelal voor het onderwerp onbekende kleuren, die zich toch steeds passen in het beeld. Het is er druk, rumoerig als tussen het riet dat de waterplas overwoekerd. Een jungle van kleuren en gemengde tinten. De bloemknoppen exploderen in een vurige bloesem. Ik hoor de wind ruisen door de naalden van spar en den. Het water van de vijver is glad als een spiegel. En wanneer de schilder dan een moment de rust zoekt, niet meer zo streng bezig is met natuurlijke herinneringen, dan vloeit gevoel samen met sfeer. Dan is er een landschap in kleur zonder vormen. Een stromenland waarbij enkel de horizon leidend is.
Voor de PAN, de kunstbeurs in Amsterdam, maakte Van Broekhoven een kleine uitgave die een korte blik in haar werk geeft. Enkele voorbeelden van haar weelderige stijl zijn daarin opgenomen. En een Engelstalige tekst, een kort verhaal over de werkwijze. Een kijkje in haar kunstzinnige keuken, zoals ze de uitgave zelf noemt. Een mysterie lijkt ontrafeld, maar niet heus. Het is kijken en genieten, zonder te hoeven weten hoe het tot stand kwam. Deze folder om bezoekers van de internationale beurs naar de stand van haar galerie te trekken, is een opstap voor een boek. Ooit wil ze haar oeuvre, of representatief deel daarvan, vastleggen in een gebonden uitgave. Nu doe ik het nog met het boekje “Layers” en het echte werk bij stand 66 in de RAI in Amsterdam.
Layers, Danielle van Broekhoven. Eigen uitgave, 2021.
Geef een reactie