melklokaal noemt zijn laatste tentoonstelling “seven year it(ch)” met een dikke knipoog naar het begrip “zeven jaar jeuk” in de relatiesfeer. Want zegt de relatietherapeut ‘wanneer je een langdurige relatie met iemand krijgt, ben je van plan om samen te blijven, nog lang en gelukkig! Dit geldt vooral als je ervoor hebt gekozen om door het gangpad te lopen en te trouwen met de persoon van wie je houdt. Helaas, ondanks de toewijding en het verlangen om smoorverliefd te blijven, komen veel mensen tot het besef dat de passie na 7 jaar begint uit te effenen’. En hij kan het weten, want hij heeft al veel paren van hun jeuk af geholpen na zeven vette jaren.
Galerie in zuivelfabriek
melklokaal, jazeker steevast zonder hoofdletter, is in het najaar van 2014 gestart. In de voormalige zuivelfabriek ‘Jagtlust’ in Oudeschoot. De naam van de galerie was dan ook snel gevonden. In het gedeelte van het gebouw waar voorheen de melkbussen werden geklaard, heerst dan stilte tussen de witte muren. De stilte die kunst nodig heeft om in te dalen in de gedachte van de bezoeker. Op de verdieping zijn de vergeelde tegelmuren intact gelaten, deze grote ruimte is later ingericht als extra plek om tentoon te stellen. In room, jawel met een figuurlijk dubbele bodem, worden veelal voor deze plek gemaakte installaties opgesteld. Maar ook klinkt er wel muziek en gesproken tekst bij bewegend beeld. Het is een kamer voor het experiment. Achter een later getimmerde muur is tank, het stockwerk van de galerie.
melklokaal kon zeven jaar geleden starten omdat deze ruimte op dat moment vrij kwam. Kunstenaar Albert Oost, met partner Monique Vogelsang, de oprichter van deze tentoonstellingsruimte voor hedendaagse kunst op de grens van kunstenaarsinitiatief en galerie heeft al een atelier om de hoek van het gedateerde gebouw. Hij kan dus snel inspringen. Niet alleen vaardig met palet en penseel, maar ook handig met hamer en kwast werkt hij vakkundig de kale lokaliteit om tot geoutilleerde plek voor het tonen van kunst. Monique is een bedreven ontwerper van drukwerk en maakt voor melklokaal een eigen huisstijl. Alle uitingen geïnspireerd op het fenomeen zuivel. Een eerste, tweede en derde groepstentoonstelling is getiteld milkshake en de nieuwsbrief heeft melkbuzz. De uitnodigingskaart voor de opening van een expositie is te vouwen tot een klein melkpak. Op iedere kaart staat de uitslag van een doosje, zodat met een beetje knip-, vouw- en plakwerk er een miniatuur pakje staat – bedrukt met de kunst van de tentoonstelling van dat moment. Een collector’s item elke keer weer.
Laatste tentoonstelling
Zever jaar geleden tijdens de presentatie van een boekje over en een kleine tentoonstelling van de eerder dat jaar overleden kunstenaars Sies Bleeker, fluisterde Albert mij al in dat hij later dat jaar aan iets nieuws zou beginnen. In september begint melklokaal met het tonen van het werk van Sies Bleeker, want hij had met Albert afgesproken dat wanneer hij een galerie zou beginnen Sies de eerste exposant zal zijn. Het werd een eerbetoon. Na Sies volgden nog bijna 50 uitstallingen.
Van vele van de kunstenaars die met hun kunst ooit binnen de betegelde muren aanwezig waren, wordt nu in de laatste tentoonstelling voordat de deuren definitief sluiten werk getoond. Als een afscheidsgroet. De galerie sluit op deze plek, omdat dit deel van het gebouw is verkocht en de huur is opgezegd. Of er ergens anders een vervolg op dit initiatief komt laten Oost en Vogelsang vooreerst in het midden.
Een goede plek om te komen
Zeven jaar jeuk. Zeven jaar eerder is het paar de duurzame relatie aangegaan met deze plek. Duurzaam, zo leek het toen. Een koppeling die is uitgebouwd tot een begrip in Heerenveen en verre omstreken. Kunstenaars en liefhebbers vonden met gemak het pad naar melklokaal. De hedendaagse kunst is er elke keer goed vertegenwoordigd. Ook schuwt melklokaal het experiment niet en haalt zowel figuratief als abstract werkende kunstenaars binnen. En ook is er altijd veel ruimte geweest voor bewegend beeld, geluidlandschappen en andere onderzoeken op het gebied van media.
Na zeven jaar zijn Oost en Vogelsang nog steeds smoorverliefd op melklokaal. Voor hen mag aan de passie zeker nog wel een veelvoud bij geplakt worden, maar het lot beslist anders. “Seven year it(ch)”, het is zeven jaar, zeven jaar het. Met tussen haken de jeuk, want de handen jeuken nu al om weer aan de slag te gaan met iets nieuws. Er is in die jaren wel iets verandert aan de opzet, maar er is nog steeds geen kunstcommissie met een dure voorzitter. De kunstenaars die hun werk ophangen mogen er hun eigen gang gaan, er wordt niets voorgeschreven. “Al willen ze de muur zwart of een bak zand erin, dat kan allemaal”, zei Albert mij zeven jaar geleden. En dat is ook voor gekomen, vooral in room is veel geëxperimenteerd met de ruimte en de wanden. Toen, zeven jaar geleden, was het nog een probeersel dat melklokaal. Voor een jaar, slaat het aan dan gaat het door. Het sloeg aan, het ging door en kreeg bekendheid. Een goede plek om te komen. Deze laatste tentoonstelling is een klinkend afscheid. Een goede reeks met beste kunstenaars. Teveel om hier in dit artikel te noemen, de uitstalling moet gezien worden. Dat kan nog tot en met zondag 12 december. Na zeven vette jaren valt het doek, gaat het licht uit, sluiten de deuren. En heeft melklokaal alleen nog een stapel mappen met daarin het archief van de tentoonstellingen. En een uitgebreide website waar 48 tentoonstellingen die in de ruimte op de begane grond werden gehouden staan opgetekend: Als herinnering om ooit op verder te bouwen.
Seven year it(ch), groepstentoonstelling bij melklokaal, Heremaweg 20-1 in Heerenveen. Tot en met 12 december 2021.
Geef een reactie