Het is te begrijpen dat de schilder, nu hij met zijn werk behoorlijk aan de weg timmert, zich inzet voor mensen die minder begaafd zijn. Niet wat betreft kunnen, maar ten aanzien van de mogelijkheid zich te ontwikkelen. Mensen die hun creatieve dromen werkelijkheid willen laten worden. De kunstenaar Mark Noble komt voor onze begrippen letterlijk en figuurlijk van ver. Letterlijk, want hij is van Engeland uit het graafschap Somerset. Figuurlijk, omdat hij op school het onderspit moest delven door zijn autisme en een ernstige vorm van dyslexie. Door deze slechte start wil hij anderen met dezelfde problemen beter laten beginnen. Na de moeilijke periode op school werkt hij bijna twintig jaar in een plaatselijke kunststoffabriek, maar zet ondertussen zijn pad uit om kunstenaar te worden.
Bij zijn zoektocht naar een eigen stijl wordt Noble geïnspireerd door het werk van William Turner. Evenals deze schilder bezielt hij zijn landschappelijke werelden met melancholie en een spirituele schoonheid. Minder getalenteerd op detail, maar begaafd met een zuiver oog voor het hanteren van licht en kleurgebruik in zijn schilderijen. Met zijn raadselachtig, gefantaseerd maar fantastisch vormgegeven werk vraagt Noble beeldend aandacht voor het alledaagse, of althans datgene waar langsheen gekeken wordt als zijnde minder belangrijk. Zijn werk slaat aan en hij heeft tentoonstellingen door heel het Verenigd Koninkrijk en Europa.
Milieuvriendelijke kunst
Zijn interesse in de onbeduidende wereld zet hem aan om de in leven en werken in onze ogen minderwaardige medemens te ondersteunen. Hij verkoopt schilderijen op een groot evenement in Londen om aandacht te vragen voor de ziekte van Parkinson. Mark is onder meer ambassadeur van de liefdadigheidsinstelling “Outside in”, deze heeft als doel gehandicapte artiesten te steunen en te stimuleren. Hij ontwikkelt ideeën voor en zet activiteiten op om kinderen in aanraking te laten komen met en meer te betrekken bij kunst.
Met zijn manier van werken juicht Mark Noble de milieuvriendelijke kunst toe. In zijn schilderijen laat hij de schoonheid van de natuur zien. Hij wordt een schilder van licht genoemd. Dat licht laat hij overmatig toe in zijn werk, de landschappen zijn er vol van. In een mij gezonden brochure vind ik daarvan een aantal voorbeelden. Het maakt mij zo enthousiast dat ik de website marknoble.art heb opgezocht. Daar is nog veel meer van zijn werk te bewonderen.
Het valt me op dat Mark Noble intuïtief werkt. Hij laat meer het gevoel toe dan dat hij zich toelegt op de techniek van het schilderen. In de emotie is hij een meester, maar wanneer figuren de omgeving moeten verstevigen blijkt hij nog telkens leerling te zijn. Hij mist nog de souplesse waarmee zijn grote voorbeeld Turner de werken opzet en uitwerkt. Enkel in de sfeerbeelden, wanneer de stemming het voor het zeggen krijgt gaat Noble uit zijn dak. Dan zie ik de melancholie terug, het raadselachtig gefantaseerde werk. Dan ook merk ik de fantastische vormgeving op, maar lijkt de schilder aan het plafond van zijn kunnen te zitten.
Weidse schakering van kleuren
Het zijn wel schimmen, die mensfiguren of de bootjes op het water. Met weinig aandacht in beeld gebracht. Een vluchtige penseelstreek. Dat past dan ook wel weer bij de manier waarop de omgeving is vorm gegeven. In het droombeeld zijn mens en dier niet meer dan naamloze en welhaast vormloze voorbijgangers. Passanten zonder figuur maar toch herkenbaar, verschijningen. Ze passen in een gevoel, een gedachte, de droom – zonder het te kunnen omschrijven of na vertellen. Je voelt aan dat ze er waren. Schimmen van de geest. Juist dat visioen, die gestalte, brengt Noble in beeld. En dan past daar inderdaad geen anatomisch correct model bij.
Mark Noble schildert niet met licht, maar schildert met geest en geeft uitstraling. De situatie is bedacht, maar kan evenwel goed bestaan. Het is een spirituele wereld, een droombeeld die ooit in werkelijkheid gezien is. Het beroert de zinnen, spreekt het sentiment aan. En niet alleen in de weidse schakering van kleuren die de natuur overdag als voorbeeld laat zien, maar ook wanneer de schemering invalt weet Noble nog de sfeer te raken. In rijk geschakeerd grijs zet hij de maan boven het meer. Er zijn weinig kunstenaars die dat aandurven en er ook nog een stemmig resultaat mee weten te bereiken. Het licht dat alles kleurt is verdwenen, wat overblijft is een grauw landschap waaraan Noble een ongekende levendigheid toevoegt. Zonder kleur de sfeer inkleurt.
In zijn kunst krijgt afgedankt en bij het grofvuil gezet materiaal een tweede leven. Gebruikt hout wordt door hem beschildert, maar ook hanteert hij penseel en verf op afvalhout. Hij jut op het strand aangespoeld hout, of in de container gedumpte planken en balken bij de sloop van huizen. Ook deels vergaan en door weer en wind aangetast. Hierin komt zijn voorliefde voor het onbeduidende andermaal tot uiting, maar ook om het milieu te sparen en materiaal te recyclen. Zijn kunst spreekt evengoed op nieuw doek als op oud hout. De drager is belangrijk, maar de schilderhuid en de voorstelling daarin uitgewerkt is een hergebruik van de zichtbare wereld. Een wereld waarin ik graag even wat langer ben. Onwerkelijk, ik dagdroom dan nog maar wat voor me uit met de brochure van Mark Noble, painter of light, binnen handbereik.
Painter of Light, Mark Noble. Uitgave in eigen beheer, 2021.
Geef een reactie