De spreeuw als boodschapper. Als afgezant van de vorstelijke natuur. Om kenbaar te maken hoe mooi en prachtig deze is. Maar je moet wel goed luisteren om de boodschap te horen. En wel goed kijken om het te zien. De spreeuw van zichzelf is al een fraaie vogel. Zwart, dat wel, maar zijn verenkleed is vol van kleur. Glimmend en glanzend. Wanneer je oplet zie je er alle kleuren van de regenboog in. En zijn woordkeus is gevarieerd. Hij leert namelijk snel van anderen en bootst deze dan kunstig na. De wielewaal of de nachtegaal, de treindeur of het fluitje van de conducteur. Het is maar wat hem opvalt, en hem inspireert er zijn ding mee te doen.
Het is deze trekvogel die model staat voor het kinderboek “Het lied van de spreeuw” van Octavie Wolters. Hij is gewend lange trajecten te vliegen. En op die tochten blikt hij scherp over de velden, de akkers. Kijkt hij omhoog naar de wolken en voelt de wind door zijn veren. Hij is een levensgenieter, merkt de schoonheid van de natuur en wil daarover vertellen. Het iedereen duidelijk maken. Op zijn reizen komt hij diverse vogels tegen, de een nog kleurrijker dan de andere. Zelf weet hij wel wat mooi is en waar hij het hoogste lied van kan zingen. “Ik zing een lied, dacht de spreeuw, / een lied over hoe mooi alles is / als je kijkt zoals ik. En ik zing het / voor iedereen de ernaar wil luisteren.”
Poëtisch en vrolijk verhaal
Hij vertelt het aan de specht in de eik, de uil in het donker, de ijsvogel bij de rivier, het roodborstje, de zwaluwen, de moedereend met haar kuikens, de pauw en alle spreeuwen die hij kende. En alle hebben ze een toevoeging op het verhaal, zodat zijn vertelling alles omvat en hij het uit volle borst kan zingen. Hij hoeft niet bang te zijn ook maar iets te vergeten.
Octavie Wolters heeft van het lied een poëtisch en vrolijk verhaal gemaakt. Met veel herhalingen in de tekst, zodat het makkelijk leest en eenvoudig voor te lezen is. Al door de woorden kun je een beeld krijgen van het verhaal. Maar daarbij heeft Wolters het verhaal verluchtigd met tekeningen. Hoewel de linodrukken kleurloos zijn, zwart op wit, geeft het de tekst een levendige tint. Enkel de poten en de snavel van de hoofdpersoon in het boek hebben kleur, oranje.
Al de afgebeelde vogels hebben hun eigen karakter in de illustraties. Geen fotografisch werkelijk uitgevoerde beesten, maar wel overtuigd gelijkend. De lezer, maar vooral de kijker dus, krijgt een goede indruk van het prachtig verenkleed. De tekeningen hebben een klare lijn. Er wordt niet te veel aan detail in beeld gebracht, maar voldoende om de omgeving als natuurlijke habitat te zien.
Het is een fabelachtig boek, dat een duidelijk verhaal vertelt. De vogels zijn net mensen, althans houden ons een spiegel voor. We zouden zo moeten zijn als de vogels, die de schoonheid van de natuur elke dag ervaren. Vooral in deze tijd van klimaatverandering, en de pogingen de van onze kinderen geleende wereld leefbaar aan hen over te dragen, is een dergelijke uitgave actueel. Het geeft de schoonheid van moeder aarde aan, gezien door de ogen van de natuur zelf.
Zie jij het ook?
Het verhaal is grappig. Wie goed kijkt ziet de humor in de platen. Het meest opvallend daarom is de dubbelpagina van de ijsvogel. Deze spiegelt zich in het water van de rivier. En ook de tekst daarbij is gedraaid en in spiegelbeeld afgedrukt. Een komische vondst. Octavie Wolters heeft een goede hand van tekenen om de illustraties eenvoudig maar duidelijk neer te zetten. En zij heeft het schrift daarbij onder de knie, waardoor er een prachtige uitgave is ontstaan. Zelf de tekst uitbeelden, zodat het verhaal nog beter kan worden verteld. Want je kunt het zo bij jezelf houden als kunstenaar. Een ander hoeft jouw verhaal niet te interpreteren om er tekeningen bij te maken. De boodschap kan dan verflauwen.
Het heeft een boek opgeleverd om stil van te worden, zowel door het verhaal in woorden als wel bij de uitbeelding ervan. Het is voor Wolters haar eerste boek voor kinderen. Die eerste poging is zeker geslaagd te noemen. En ook voor ouderen slaat zij met dit boek de plank zeker niet mis. Ik heb het met plezier gelezen en bekeken, want ik behoor tot die ouderen. Wanneer ik nu met mijn hond in de natuur loop kijk en luister ik beter naar de schoonheid van het alledaagse. Het verdorren van een bloem, de stenen die alles weten, de bloesem op de wind, de vacht van een ree, de zang van de spreeuw en hoe helder de lucht kan zijn. Op de laatste bladzijde vraagt Octavie de lezer: “Zie jij het ook?” En na het boek te hebben dicht geslagen kan ik dat beamen: Ik zie het ook. Dit zetje om me dat weer te realiseren had ik net even nodig.
Het lied van de spreeuw, Octavie Wolters. Uitgeverij Ploegsma Amsterdam, tweede druk 2021.
Geef een reactie