Wanneer de kunstenaar verzamelaar is wil hij werk bezitten dat past in zijn manier van uiten. Dat aansluit bij zijn denken en doen. Hij eigent zich geen kunst toe die dwars staat op zijn werken. Over het algemeen, maar meestal in het bijzonder. Tussen deze collectie is zijn leven. Ongemerkt heeft het invloed op zijn inspiratie en uitvoering. Ook al omdat het relateert met het eigen gevoel, de persoonlijke filosofie. Dat werk van die ander spiegelt het bedrijven. De kunstenaar reflecteert in de verzameling, er vindt een kruisbestuiving plaats. Hij overdenkt het werk en het werk bezint in hem. Maar het is ook zo dat zijn kunst verbinding legt met het verzamelde werk. Dat het niet ontstaat nadat, maar dat het is en past. Dat ineens blijkt dat er evenbeeld is. Dat er een ander is of dat er meerderen zijn die in dezelfde gedachtestroom meegaan, dubbelgangers, dubbeldenkers. Eenzelfde idee hebben en dat op de eigen manier vorm geven. Maar dat die vormgeving aansluit op bestaand werk. Zo is er een stroming, ontstaat er een isme. Een richting waarbij de neuzen dezelfde kant op wijzen. Een ideologie, een ideeëngoed.
Line cut painting
In februari 2020 ontving ik van Pim Piët een kunstenaarsboekje. Dit op staand A5-formaat gedrukte uitgave hoorde op dat moment bij de tentoonstelling Line Poetry in Galerie Bos Fine Art Den Haag. Het geschrift is een expositie op zich. Piët is vormgever, creatief denker en beeldend kunstenaar. Als gevolg dat het boekje met artistiek design is vorm gegeven, in stijl relaterend aan het werk. Het draagt de titel “line cut painting”. En meer dan dat is het niet. Het werk fascineert, biologeert.
Piët werkt met letters en woorden, de elementen waaruit taal bestaat. Op het paneel geschreven in een blokkend schrift, als het ware een beeldmerk vormend. Ook zet hij de cirkelzaag in het hout om rechte sneden te maken. Door de snede valt er iets weg, maar ontstaat er ook een nieuwe vorm binnen het bestaande kader. Met deze zaagsneden wordt tevens een letterschrift beoogd in tastbare restvormen. De letters staan dan niet meer op maar zitten in het hout. Het is een eenvoud die een meervoudig resultaat heeft. De lijnen zijn zo scherp en fijnzinnig aangezet dat het de aandacht onwillekeurig vast houdt. Daarbij is het oppervlak meest met zuivere kleuren beschildert.
Kortom is vorm, kleur, structuur en compositie onderdeel van het werk van Pim Piët. Daarbij is de taal, zijn woorden en letters in het schilderproces, onderdeel van de zoektocht naar een vorm van visuele poëzie. De letters worden tot beeld, beeldtaal. In dat beeld verliezen ze de oorspronkelijke betekenis. MMXX is geen 2020, maar een evenwichtig met verticale sneden ingezaagde plaat. De T is geen t, de Z staat niet voor de laatste letter van het alfabet, maar het is van vorm tot object geworden. Zoals de kunstenaar het label aan sommige van zijn werken hangt: beyond the letter. Het is de betekenis, de zin achter het symbool. Het karakter krijgt een andere aard. Het is niet langer onderdeel van het woord. Het gaat een eigen leven leiden. Het is kunstwerk, schilderij. Het is gedicht, poëzie. Het is object, figuratie. Het moet bekeken worden om het te zien. Aandachtig om de concentratie van de maker te doorvoelen.
In een nieuwe uitgave, ditmaal als catalogus bij de Exhibition Untitled TZT Special van Galerie Bos Fine Art, legt Pim Piët verbinding tussen het eigen en het door hem verzamelde werk. Hij komt tot intrigerende connecties in het geometrisch abstracte idioom en de constructivistische kunst. Het is boeiend hoe de composities op elkaar aansluiten, in elkaar passen als stukken in de grote legpuzzel van de kunstgeschiedenis.
Denkpatroon
Kunsthistorica Ingrid van Santen geeft in haar begeleidende tekst aan dat “Piët stond voor de uitdaging om verschillende spanningsbogen tussen kunstwerken aan te brengen, niet alleen op visueel niveau, maar ook in termen van geestverwantschap.” Van Santen verzamelt in haar bijdrage de kunstenaars die gelijk gestemd zijn met Piët. In haar tekst probeert ze uit te leggen wat de overeenkomsten zijn, waar Pim Piët liëert aan bijvoorbeeld Jan Schoonhoven, Melissa Cruz Garcia en Martin Hendriks. De verbanden zijn niet makkelijk onder woorden te brengen, deze worden wel duidelijk zichtbaar in de beelden. Veelal een visuele overeenkomst, zichtbaar in vorm en voorkomen. Meestal een kinesthetische gelijkenis, een emotionele ervaring. Een gevoel dat vertrouwd aanvoelt. Een vorm waarmee gewerkt kan worden in de eigen vormgeving, omdat het verwant is, correspondeert. Niet een kopie, geen 1 op 1 afbeelding, maar een werk dat familie is, eenzelfde bloedlijn heeft. Afstamt van een denkpatroon, een inzicht om op deze kunstvoet verder te gaan.
Geen figuratieve composities, maar beschouwelijke constructies. Met lettertekens en overeenkomstige symbolen de wereld achter de werkelijkheid beschouwen, het gevoel tussen de regels door. Een mentaliteit in collectie en oeuvre die herkenning geeft. Pim Piët zoekt in zijn werk een weg langs de grenzen van het schilderen, “waarbij de klassieke uitgangspunten van het schilderij – structuur, kleur en compositie – een hoofdrol spelen”. Een manier van benaderen van ruimte en vlak, meetkundige vormen en de zuivere abstractie. Minimal Art, Conceptuele Kunst, het past in zijn straat. Het concept met taal te spelen herkent hij in andere uitingen. Het inspireert en geeft aanleiding tot ontwikkelen van nieuw werk. Zo opent zich een nieuwe wereld die zichzelf beschrijft.
Pim Piët, connection collection. Uitgave bij de tentoonstelling van 17 februari tot 13 maart in Bos Fine Arts Den Haag. Februari 2022.
Geef een reactie