Het is het kip en ei verhaal. Wat is er eerder, de foto of de tekening. Is de tekening een interpretatie van de foto, de oorzaak. Of is de foto een realistische voorstelling van de abstracte tekening, het gevolg. Foto en tekening zijn een twee-eenheid, ze spelen niet los van maar naast elkaar zodra ze samen op het podium staan. De koppeling is bestendig, de relatie is duurzaam. Beide werken vormen een enkele compositie. Ze staan als in een kringverhouding tot elkaar, zonder foto kan de tekening er niet zijn en zonder tekening heeft de foto geen bestaansrecht. Ze combineren in structuur en kleur, maar tegelijk komen ze tot een confrontatie in wezen en zijn. Foto en tekening gaan samen, maar meteen komen ze ook met elkaar in conflict. Het is als in een goed huwelijk. Verschillend aan elkaar en tegelijk is er overeenkomst.
In de omgeving van haar zijn, van dichtbij tot ver in het leven, vindt Carrie Meijer structuren die haar inspireren tot het maken van digitale tekeningen. Langs de weg zoekt ze in de buitenruimte of onderdak naar opvallende ordeningen. Of althans schikkingen in het dagelijkse systeem die haar verrassen en waaraan wij, jij en ik, domweg voorbij gaan. Domweg, omdat wij ons de ogen niet de kost geven. Het grote geheel zien en langs het detail kijken. Pas wanneer een fotograaf als Carrie Meijer ons het voorlegt kijken we met andere ogen: ‘oh ja, zo heb ik het nooit gezien, is het me niet opgevallen’. Maar Meijer gaat verder in het zien van plaatsing en samenhang. Zij ontdekt parallellen met werken die ze thuis achter de computer eerder heeft gemaakt.
Niet te herkennen onderdeel van alledag
Voor Carrie Meijer is het een spel om die overeenkomst in kleur, lijn en vlak in de openbare ruimte te ontdekken. Dat dus een eerder met de computer gemaakte vormgeving wonderwel aansluit bij een bestaand profiel, een architectonische compositie. Dat haar vormgeving een evenbeeld heeft in de bestaande werkelijkheid. Nooit één-op-één, maar het heeft wel de idee. Van die onbedoelde art trouvé, kunst dat geen stukje is, maakt Meijer foto’s. Altijd met de camera in de aanslag op jacht door stenen stadstuinen en betonnen buurtschappen.
Het is geen natuurlijk landschap of grootstedelijk pand, geen natuurlijke architectuur of menselijk bouwwerk, dat haar oog vat en waarop zij de lens mikt. Het is niet de weidse blik en de grootse omgeving, maar het zijn details daaruit. Ontdaan van enige bedoeling in de omgeving waartoe het zich bevindt, waardoor de structuur tot een abstracte eenheid wordt. Over het algemeen niet te herkennen onderdeel van alledag. Dat werkelijke gegeven, dat doordat het uit een groter geheel is gehaald, wordt tot een versimpeld beeld. Een eenvoudige eenheid om de complexiteit van zichtbaar meervoud tastbaar te maken. In eerste instantie is het detail onbegrepen, geeft het een vereenvoudiging weer van een omvangrijk complex.
Verbazingwekkende reactie
Een stengel geplakt tegen het glas van de kas en vergeelt in het zonlicht. En verweerd en verroest element aan de wand. De haren van een uitloopmat. Afgebladderde verf en gescheurd behang. Gevouwen tentdoek en grondzeil. Een verloren gewaand knijperbakje. Trappen in een metalen steiger. Herkenbaar en te duiden wanneer je er oog voor hebt. Maar de blik kan ook rusten op de schaduwen van tuinstoelen of verkeersborden spiegelend in een waterplas. Het is wonderlijk wat de blik van Meijer triggert, verbazingwekkend wat haar reactie daarop is.
Het geziene beeld krijgt een weerslag in lijnen en vlakken, een vertaling in rasters van kleuren. Vooral in kleurstelling passen deze aan elkaar. De structuren die Carrie Meijer om haar heen ziet sluiten in eerste instantie nauwelijks aan op de werkelijke wereld. Maar wie goed kijkt, zich serieus begeeft in de digitale emotie van de maker, zal in de tegenstrijdigheden overeenkomsten ontdekken. Veelal zijn deze verbindingen duidelijk, hoewel de realiteit een abstracte invulling krijgt. Of eigenlijk is het een aanvulling. Het wezen blijft bestaan en krijgt een toevoeging in het zijn.
Ook kan de gemaakte structuur, ontstaan door een experiment achter het beeldscherm geïnspireerd op een onbewust opgeslagen voorstelling of afbeelding, een versie in de wezenlijkheid vinden. Dan blijkt Meijer tot de essentie van het detail te zijn gegaan. Is de realiteit een weerklank van het abstract gevormde beeld. Past de gedachte bij het bestaan. Existeert het digitale karakter in de analoge aard. In haar werk confronteert Carrie Meijer de werkelijkheid met denkbeeldige vormgeving, zodat oud combineert met nieuw.
combinations [ confrontations 2022, CM13 digital drawings + photographs. Carrie Meijer. artist edition – eigen uitgave, 2022.
Leave a Reply