De opening van de expositie “Van tijd naar tijd” door beeldend kunstenaar Allie van Altena bij Galerie Getekend. “Van tijd naar tijd”, van 13 maart t/m 15 mei 2026, toont tekeningen van Caren van Herwaarden, Arno Kramer en Marisa Rappard. De titel VAN TIJD NAAR TIJD verwijst naar een beweging van het ene moment naar het volgende. Tegelijk roept het een gevoel van tijdloosheid op: een circulaire overgang waarin de ene werkelijkheid overvloeit in de andere. Een voortdurende stroom waarin tekenen fungeert als weerslag van een reeks momenten en handelingen in de tijd. Maar ook als een manier om je actief te verhouden tot het verstrijken ervan en tot wat er om je heen gebeurt. Elke tekening markeert een moment, laat een spoor achter. Zo wordt zichtbaar hoe tijd zich toont in wat je ervaart en doet. Tekeningen vormen een verzameling sporen: ze zijn een neerslag van tijd èn een overgang naar een volgend moment.
Jef Schaeps bespreekt het werk van Rob Miles (FR), Clément Fourment (FR) en Marisa Rappard (NL) bij de opening van hun expositie La vue de l’ensemble, deze was te zien van 8 september t/m 3 november 2024. In het schetsboek, dat altijd met hem meegaat, verzamelt Rob Miles waarnemingen uit zijn dagelijks leven. Hij tekent zijn eigen keuken, de tafel waaraan hij een spel speelt met vrienden, het krokodillenhuis in de dierentuin waar hij vaak op een bankje zat. In het atelier deconstrueert en herbouwt hij die onderwerpen, door de ruimte plat te maken, het beeld te fragmenteren en meerdere perspectieven in één beeld te gebruiken. Zowel van voren als van boven gezien. In deze expositie toont hij een tweeluik van zijn vorige atelier. Als een portret van de ruimte, een herinnering eraan, een verslag van wat daar is gemaakt en gebeurd. In zekere zin een zelfportret. Clément Fourment gebruikt in zijn verfijnde zwart-wittekeningen een denkbeeldige boekenkast als raamwerk. Hij plaatst zichzelf in zo’n kast als mens temidden van een wereld aan beelden, ideeën en geschiedenis. Fourment is geboeid door wat er gebeurt als je door een beeldcollectie bladert. Hoe je ogen haast automatisch door sommige beelden worden aangetrokken, en door andere afgestoten. Diezelfde willekeur past hij toe in het opbouwen van zijn tekeningen. Door de stapeling van figuratie ontstaat een beeld, dat zich ook kan laten lezen als een abstract beeld in grijstonen. Scrollend achter een beeldscherm, van de ene app naar de andere klikken, tussen verwondering en vervreemding. Die ervaring vertaalt Marisa Rappard in haar tekeningen naar harde overgangen waarin verschillende beelden naast elkaar worden geplaatst. Haar tekeningen zijn opgebouwd als een desktop waar vele tabbladen tegelijk openstaan. Daarbij roept Rappard actuele vragen op als: Wat doet het met je als je zowel online als in het echt een persoonlijkheid hebt? Worden we als mensen zelf ook digitaler? En hoe zou het zijn om te worden ge-upload in een digitale hemel?
Marjo Postma (1958) toont bij Galerie Getekend tekeningen die ze maakte tijdens een Artist in Residency afgelopen najaar in Pergola, Italië. Ze kreeg er oude bestaande, technische architectuurtekeningen die ze gebruikte ze als ondergrond. Deze ‘vintage’ vellen hebben al een patina en vormen een perfecte basis voor de door haar bedachte bouwsels en schuilplaatsen (dwellings). Haar tekeningen ontstaan associatief. “Voor mij is tekenen een manier van denken en verwerken van wat ik zie door middel van de materiële- en de fysieke activiteit van het tekenen. Ik noem het: denken met het potlood”. Het werk gaat over een imaginaire wereld waarin natuur, dromen, ontmoetingen en gebeurtenissen inspiratie zijn. Een terugkerend thema in haar tekeningen is de schildpad: soms als abstract beeld en soms is de vorm van het schild duidelijk zichtbaar. Postma voelt een verwantschap met dit mythische dier, dat altijd haar eigen huis meedraagt en toch ervan droomt om een huis te bouwen. Deze dromen worden door Postma als een soort dagboekaantekeningen op papier gezet. Marjo woont en werkt in Amsterdam. De tentoonstelling werd op 17 maart 2024 geopend door Peter de Kan, fotograaf en grafisch ontwerper.
MORNING MEDITATIONS werd op 12 maart 2023 geopend door Judith van Meeuwen, tentoonstellingsmaker van Kunsthal KAdE in Amersfoort, samen met de kunstenaar. Hans Schuttenbeld (1991) is een multi- en interdisciplinaire maker, die gebruik maakt van zijn vaardigheden als kalligraaf, schilder, tekenaar, ontwerper en denker. Hij studeerde in 2015 af aan de Willem de Kooning Academie te Rotterdam. Hij participeert in diverse kunstenaarscollectieven, exposeert in galeries en musea, doceert op kunstacademies en ontving in 2020 een werkbijdrage Jong Talent van het Mondriaanfonds. Hij woont en werkt in Rotterdam. Als psychedelisch poëet, zoals hij zich sinds de zomer van 2021 noemt, is verwondering een prominent thema van waaruit hij vertrekt en ook naartoe werkt. MORNING MEDIATIONS is een lopende serie tekeningen, vaak van inkt en koffie op papier, die Hans Schuttenbeld dagelijks aan het begin van de dag maakt.
Terry Thompson (Amsterdam) komt uit de VS en woont en werkt sinds 1979 in Nederland. Na een carrière als professioneel trombonist, legde hij zich vanaf 1985 volledig toe op de beeldende kunst.
De expositie kreeg de titel Life Line. De kunstenaar gebruikt de lijn als gereedschap, maar de lijn dicteert de koers van de hand van de kunstenaar. De lijn – the life-line – is zowel meester als dienaar. De lijn is het leven in de tekening aldus Terry.
Terry Thompson tekent voornamelijk in grafiet, houtskool met soms toevoegingen van aquarel of andere media. Hij onderzoekt nauwgezet de menselijke figuur en emotie, geïnspireerd door thema’s als mythologie, anatomische tekeningen uit de Renaissance, de hedendaagse wetenschap, literatuur en persoonlijke ervaringen.
Life Line toont een selectie van werken gemaakt in de afgelopen 10 -12 jaar. Er zijn groot en kleiner formaat tekeningen met het menselijk lichaam als onderwerp, de serie Dryad over een (vrouwelijke) geest die in een boom zetelt en werken uit de serie Cantos, over onderwerpen die al improviserend ontstaan.