Opgeleid als beeldend kunstenaar, overigens zonder de academie te hebben afgemaakt, ben ik – Jurjen K. van der Hoek – nu vooral schrijver. Schilderen en tekenen zie ik meer als hobby, een prettige vrijetijdsbesteding. Hoewel het schrijven natuurlijk ook een liefhebberij moet blijven en zeker niet op werk moet gaan lijken. Het is altijd een ding geweest naast de dagelijkse bezigheden. Nu ik met pensioen ben heb ik de tijd aan mezelf en ben ik mijn eigen opdrachtgever. Destijds als selfmade journalist en recensent begonnen bij de Heerenveense Courant, ik schrijf 1985. Later kwamen daarbij de Jouster Courant en De Woudklank. Ik deed schrijfwerk voor Friesland Post, De Moanne en Leeuwarder Courant. En nog enkele uitstapjes naar niet nader te noemen periodieken.
Van krant tot blog tot website
In de tijd dat corona de wereld in de macht heeft ligt mijn schrijfwerk ook hoegenaamd stil. Ik kon geen musea en galeries, kunstruimte en kunstenaars bezoeken. Maar ik wilde wel doorgaan met schrijven over kunst. Daarom vatte ik het plan op om mijn schrijfwerkzaamheden te verlengen naar het bespreken van boeken. Dit is nu mijn hoofdtaak geworden naast uiteraard exposities en tentoonstellingen.
Mijn schrijfsels kwamen fysiek terecht in kranten en bladen. Maar internet komt op en dringt het papier welhaast uit de markt. Aangezien door reorganisatie en bezuiniging er weinig tot geen plek overblijft voor mijn stukjes, besluit ik een blog te starten. Deze krijgt de naam kunststukjes naar de reeks artikelen over kunstenaars die ik als vaste rubriek maak voor de Heerenveense Courant. Nu het platform waarop ik vanaf 2012 mijn artikelen plaats steeds minder toegankelijk is, ben ik mijn eigen website gestart. En nog voortdurend noem ik het KUNST-stukjes.
Waarom ik schrijf
Ik werk vanuit het idee dat kunst niet alleen gezien wordt, maar terugkijkt. In die ruimte zoek ik taal: tussen waarnemen en begrijpen, tussen vorm en resonantie, tussen afstand en nabijheid. Ik schrijf omdat kunst iets in beweging zet – soms groot, soms klein, soms bijna onzichtbaar. Ik probeer dat moment te vangen in taal.
