Opgeleid als beeldend kunstenaar, al heb ik de academie niet afgemaakt, ben ik — Jurjen K. van der Hoek — uiteindelijk vooral schrijver geworden. Schilderen en tekenen zijn gebleven, maar meer als een persoonlijke bezigheid naast het schrijven, dat voor mij altijd een liefhebberij moest blijven en nooit als werk mocht gaan voelen.

Schrijven liep lange tijd mee naast de dagelijkse werkzaamheden. Nu ik met pensioen ben, heb ik de tijd meer aan mezelf. Ik ben mijn eigen opdrachtgever geworden.

Mijn eerste stappen als journalist en recensent zette ik midden jaren tachtig bij de Heerenveense Courant. Later volgden onder meer de Jouster Courant en De Woudklank. Daarnaast schreef ik voor Friesland Post, De Moanne en de Leeuwarder Courant, met nog enkele uitstapjes naar andere periodieken.

Van krant tot website

Toen tijdens de coronaperiode musea, galeries en kunstruimtes sloten, kwam ook mijn schrijfwerk grotendeels stil te liggen. Toch wilde ik blijven schrijven over kunst en cultuur. In die periode verschoof mijn aandacht steeds meer naar literatuur en het bespreken van boeken, naast tentoonstellingen en exposities.

Mijn teksten verschenen jarenlang in kranten en tijdschriften, maar de ruimte voor kunstbeschouwing in de papieren media werd steeds kleiner. Daarom begon ik in 2012 een weblog onder de naam KUNST-stukjes — genoemd naar de reeks kunstenaarsportretten die ik eerder voor de Heerenveense Courant schreef.

Nu het oude platform steeds minder toegankelijk wordt, heb ik de stap gezet naar een eigen website. De naam bleef dezelfde.

Waarom ik schrijf

Ik werk vanuit het idee dat kunst niet alleen bekeken, gelezen of beluisterd wordt, maar ook iets teruggeeft aan degene die zich ervoor openstelt. In die ruimte zoek ik taal: tussen waarnemen en begrijpen, tussen vorm en resonantie, tussen afstand en nabijheid.

Ik schrijf omdat kunst iets in beweging zet — soms groot, soms klein, soms bijna onzichtbaar. Dat moment probeer ik in woorden te vangen.