Tag: Art Noord

  • ART NOORD, de laagdrempelige kunstbeurs

    Moderne en eigentijdse kunst uit het noorden en andere delen van Nederland wordt bij Art Noord in museale sfeer getoond. En alle kunst is er te koop, het museum als beursgebouw. “Het is vooral leuk”, zegt inhoudelijk directeur van Museum Belvédère Han Steenbruggen. “Het plezier zit in de samenwerking. Wij zijn een museum dat dicht bij het veld wil staan, bij de verzamelaars en de galerieën. Wij willen een schakel zijn om de onderlinge band te versterken. We hebben elkaar nodig. Dat samen optrekken is het leukste. We willen als museum laten zien hoeveel kwaliteit en cultureel ondernemerschap hier aanwezig is. Niet alleen door het kopen van kunst in het noorden te stimuleren, maar ook door noordelijke kunst buiten de regio onder de aandacht te brengen.”

    Museum Belvédère is ontstaan uit de samenvoeging van een aantal particuliere collecties”, gaat Steenbruggen enthousiast verder. “Die collecties zijn altijd nauw verbonden geweest met het galerienetwerk in de regio dat noordelijke kunstenaars vertegenwoordigt. Ik heb er daarom voor gepleit het museum te zien als onderdeel van dit culturele ecosysteem.” Steenbruggen beschouwt kunstbeurs Art Noord als een actie om juist dat uitdrukking te geven. “De kunstwereld in het noorden heeft er voordeel bij wanneer alle deelnemende partijen elkaar steunen. En daarmee dat ecosysteem gaande houden. Daar kan Museum Belvédère een belangrijke rol in spelen. Kunst die je bij ons in het museum ziet krijgt daardoor een soort keurmerk. Die kunst moet wel goed zijn, zo is de gedachte, anders hangt het niet in een museum. Dan blijkt dat je die kunstwerken gewoon bij galeries in de regio kunt kopen voor niet al te veel geld. Door onze deuren open te zetten met Art Noord dragen we er als museum aan bij dat de kunst uit de eigen regio leeft en betekenis heeft.” Hoewel de focus van Art Noord op de kunst in Noord-Nederland ligt, zijn er ook kunsthandels elders uit Nederland aanwezig. “Die partijen hebben hun eigen achterban. Het is mooi als zij mensen weten te inspireren om naar Museum Belvédère te komen en kennis te maken met wat Noord-Nederland op het gebied van kunst te bieden heeft.

    De standhouders volgen hun eigen smaak

    Om het museum voor vier dagen te transformeren tot beursgebouw lijkt ongewoon maar heeft zo zijn voordelen. “Wij hoeven geen dure ruimte te huren, we hoeven geen standbouwers in te vliegen. We kunnen met beperkte middelen iets organiseren.” Het idee voor de beurs ontstond in 2016 als een leuk waagstuk. Een project rond een specifiek schilderij van Jan Mankes leverde een veiling op bij Catawiki. Kleine werken van kunstenaars die zich hadden laten inspireren door het slootje van Mankes konden per opbod worden gekocht. Het taboe dat een museum geen commerciële activiteit mag ontplooien was daarmee doorbroken. Later heeft Belvédère nog eens een verkoop van kunstwerken op klein formaat gedaan. Op plankjes ter grootte van een mobiele telefoon maakten een groot aantal geselecteerde kunstenaars een werk. Het thema: communicatie. Het was een succes, net zoals kunstbeurs Art Noord dat nu ook jaar op jaar is.

    De standhouders volgen hun eigen smaak. Wat zij interessant vinden wordt verkocht. Maar ‘het moet wel stromen’ anders gaat het niet mee en blijft het liggen. Een levendige handel moet het zijn. Geen werk van kunstenaars die zichzelf niet vernieuwen. Wat men laat zien is over het algemeen voor een breed publiek toegankelijk. Voor wat betreft de uiterlijke schijn als wel de prijs. Veelal geen qua afmeting grote doeken. Want dan kan in zo’n beperkte ruimte als het museum biedt te weinig worden getoond. Er is werk te zien waaraan geen buil wordt gevallen. Gangbaar en weinig hemelbestormend. Geschikt voor iedere beurs en elke smaak. De enige uitbater die nog weleens wat aandurft opereert onder de vlag van Museum Belvédère. Afslag BLV heeft nauwelijks onkosten en hoeft niet perse iets te verkopen. Deze museale galerie laat nog wel vernieuwende kunst zien. Vooral van aanstormend talent. Jonge kunstenaars die zopas van de academie gekomen zijn. Maar andere standhouders houden het veilig. Het publiek krijgt een breed veld van kunsten aangeboden. Voor elk wat wils, hoewel dat in de verkoop niet echt te merken is. In deze dure tijden lijdt de aankoop van kunst er het meest onder. Dat extra en deze luxe kost het eerder de kop. Daarom zijn er meer kijkers dan kopers op de beurs. En springen de standhouders er maar amper uit wat de onkosten betreft. Maar alle vinden het fijn om er te zijn in Belvédère. Het is gezellig en kleinschalig. Voor de bezoeker te overzien.

    Kunstbeurs middel om zich te presenteren

    Een enkeling loopt er met de verse aankoop onder de arm. Want hoewel de standhouders tevreden zijn blijft de verkoop wat achter. Wacht de een op toestemming van de echtgenote van een verzamelaar voor de aanschaf om meteen meer dan uit de onkosten te zijn. Een ander hoopt zoveel te verkopen om de mindere zomermaanden te kunnen compenseren. De meeste standhouders hebben nog een thuisbasis, een vaste winkel. Andere zien alleen deze kunstbeurs als middel om zich te presenteren. Of hebben zowel een fysieke als een online galerie. Maar de deelnemers vinden het vooral heel leuk op Art Noord. “Je ontmoet er altijd zoveel enthousiaste mensen. Er heerst een heel goede sfeer. We zijn als standhouders een soort vrienden van elkaar.”

    Portretteerden in een eerdere versie twee kunstenaars elkaar als extra attractie in het programma. Dit jaar liet een kunstenaar het publiek interactief meedoen aan een nieuw kunstwerk. Beursbezoekers tekenden met houtskool en krijt mee aan een tekening van Esther IJssels. Een ieder kon op aanwijzing een regel schrijven. Deze handtekening werd door de kunstenaar daarop verbonden met de rest. “Elke lijn is een geconcentreerde beweging die voortkomt uit gedachten en emoties”, zegt IJssels daarover. “De hand beweegt en zoekt een weg. Zo ontstaat een beeldende werkelijkheid die zich bevindt op de grens tussen figuratief en abstract.”

    Hoewel het ieder jaar een succes is en Museum Belvédère de naam er landelijk stevig mee vestigt, moet Han Steenbruggen zich iedere keer toch weer eerst achter het oor krabben. Het vergt veel van het relatief kleine museum. De vaste collectie moet voor een week worden opgeslagen. Het museum dient leeg opgeleverd te worden om al de standhouders onderdak te kunnen bieden. Voor de reguliere tentoonstellingen is het gebouw gesloten en mist zo eigen inkomsten. Maar de verhuur van ruimte en de entree vullen dit gat in de begroting weer.

    Kunstbeurs ART NOORD V. Vier dagen kunst kijken en kopen in Museum Belvédère, Oranje Nassaulaan 10 te Heerenveen / Oranjewoud. Was van 28 september tot en met 1 oktober 2023.

  • De delicatessenwinkel van Marthe Zink

    Mijn neus druk ik plat tegen de koude etalageruit. Mijn warme adem, heet van verrukking door wat mijn ogen zien, legt matte wolken wasem tegen het raam. De nevel van condens ontneemt mij welhaast een ruime blik op het uitgestalde achter het glas. Dus knijp ik mijn oogleden tot spleetjes om beter te kijken en scherper te zien. Wat ik zie tergt elke fantasie, mijn voorstellingsvermogen is ontoereikend het zichtbare tastbaar te maken. Ik raak verward van lust en door wellust. De lekkernijen van deze delicatessenzaak, de snoepwinkel om de hoek, staan en liggen smaakvol opgetast in en op welgevormde vitrines en glanzende etagères. 

    Mijn mond valt open van verbazing en verlangen, een straaltje vocht loopt van mijn lippen over mijn kin en druipt op de ruit. Ik verlekker me hebberig aan wat ik zie. Het is waarneembaar, maar onaanraakbaar. Mijn tong proeft denkbeeldig het palet van smaken zoals een slang met gespleten tong de geur van haar omgeving bepaald. Ik ben weer die kleine jongen, een zoetekauw en dat dropventje, en ik laat me verleiden door al dat schijnbaar heerlijke onbereikbare snoepgoed. Ik zou een steen oppakken en de ruit breken om als een plunderaar te graaien in al die flonkerende heerlijkheden. Maar iets weerhoudt me die moed op te brengen.

    Marthe Zink, charcuterie

    Pracht en praal in onlogische context

    Die stemming, die van deze kleine jongen vastgeplakt aan de etalageruit, geeft mij het boek met de wervende titel “Charcuterie in het vizier”, tekeningen en gedichten van Marthe Zink. “Vanuit mijn vier paar ogen kijk ik je verlekkerd aan / Voorzichtig tracht ik je te proeven / Na een lik of twee, / beland je beslist niet in de bruinkoolgroeven / Integendeel je kriebelt mijn keel” Marthe Zink tekent mij pracht en praal voor in een schijnbaar onlogische context. Een gelaagde droomwereld waaraan ik een ogenblik moet wennen. De heerlijkheden liggen opgestapeld in grafiet en acryl op papier, in woorden en regels gedrukt. Vormen een collage van symbolen, waardoor werkelijkheid een abstract geheel wordt. Wat ik zag achter de ruit en zie in de uitgave is imaginair, hoewel het in realiteit aanwezig en hier samengebracht  is.

    In de etalage kon ik niets met de handen betasten, alleen de blik gaf me vermogen te voelen. Door het boek kunnen mijn ogen de platen bevingeren, mijn emotie kan de composities aanraken. Ik doorvoel de zin, hoewel weerzin me soms opbreekt. Marthe Zink brengt vormen samen uit de werkelijkheid, die een onwerkelijk spel met mijn denkwereld spelen. Wat ik zie in de voorgeschotelde schouwspelen tergt mijn gedachte waarheid. “Alledaagse objecten, gebeurtenissen en ervaringen verbindt ze aan onderbewuste ondervindingen en gevoelens die ze tijdens het werk aan de oppervlakte laat komen”, schrijft auteur/curator Alex de Vries in zijn voorwoord. “De werkelijkheid die ze kijker en lezer voorhoudt in haar tekeningen en gedichten is lichtvoetig, maar ook verontrustend; humoristisch en beklemmend, maatschappelijk en mythologisch.”

    Marthe Zink, charcuterie

    Compositorisch ongepast

    Terwijl de pierrot de aangever is in zijn serieuze manier van doen is de harlekijn de komische afmaker. Het resultaat is lachwekkend waarbij de onderliggende ernst over het hoofd wordt gezien. Want een grap heeft altijd een geheime betekenis. De lolbroek heeft de lachers op de hand, lijkt oppervlakkig maar heeft een dubbele agenda. Batavus Droogstoppel is te serieus voor woorden en acteert tussen de coulissen om de waarheid niet in het moeras van de lach te laten wegzakken. Pierrot en Harlekijn zijn als duo een twee-eenheid. De lach kan niet zonder de kiespijn. De ernst niet zonder de grap.

    In zijn voorwoord slaat Alex de Vries de spijker op de kop. Zijn omschrijving karakteriseert kunstenaar en haar kunst. Die kunstenaar doet alles wat compositorisch in de kunst ongepast is, hanteert iedere vorm die in de poëzie verboden is “en vindt daarmee gedichten uit die zich onttrekken aan alles wat niet (meer) mag of zo nodig moet.” Wanneer ik de gedichten lees komen als vanzelf de beelden in mijn gedachten op die zij in woorden omschrijft. Hoewel Zink zeer geduldig en gedetailleerd haar beelden tekent is zij meer een dichter dan een tekenaar, bedenk ik mij. In woorden schildert zij meer duidelijk de gelaagdheid dan dat dit in de tekeningen tot uiting komt.

    Marthe Zink, charcuterie

    De wereld uitgepakt

    Om die kleurige en speelse composities te duiden moet ik dieper graven in herinnering en herkenning dan dat de regels in haar poëzie mij aangeven. De beelden in de tekeningen zijn nog weleens tegenstrijdig aan wat ik van kunst verwacht. Terwijl de beeltenissen die door de gedichten worden opgeroepen dichter bij mijn beleveniswereld komen. Voor de collages van getekende elementen hoef ik mijn fantasie niet aan te spreken, maar moet ik wel kunnen combineren en relateren om betekenissen te achterhalen. In de gedichten kan ik dan wel stevig fantaseren omdat woorden dat volmondig uitnodigen.

    Het is zoals het is. Het is zoals De Vries het heeft beschreven: “Er komt een verbinding tot stand tussen elementen die los van elkaar weinig te betekenen hebben. Ze krijgen in haar tekeningen en gedichten betekenis doordat ze vrijelijk met elkaar verkeren in een onvoorzien verband.” Juist dat onvoorziene verband maakt het zo interessant. De verrassing volgt wanneer de wikkel van de reep gaat, het papiertje van de autodrop, de snoep wordt uitgepakt. Zink pakt in haar tekeningen de wereld uit en verrast de bezitter van het boek. In haar snoepwinkel ligt een keur aan heerlijkheden voor het oog opgetast.

    Marthe Zink, charcuterie

    Sommige pakketjes gaan samen met een geschreven handleiding waarin woorden in zinnen onleesbaar zijn doorgehaald. Het is een vorm van beelduitleg die schetsmatig lijkt, een voorzet op de beeldende scherts ernaast. In de tekst begint het beeld al te leven, in het beeld herken ik de tekst. Het gedicht gaat aan de surprise vooraf, een twee-eenheid in dit geval. Maar zoals hierboven omschreven verbeeldt het gedicht beter dan de flarden aan beeltenis dat doen. Daarin blijf ik dikwijls hangen in gekscherende onwetendheid, kijk ik beschaamd langs het beeld omdat ik de samenhang niet begrijp. Nog niet.

    Een wolf in schaapskleren

    Tekst verhelderd, een ondertitel vertaald. Met haar tekeningen schopt Zink tegen de wereld aan die daardoor nog niet op haar grondvesten gaat schudden maar zich wel achter de oren krabt. De Monty Python achtige context heeft een Engelse humor waarvoor de Hollander te nuchter is. Schijnt het. Maar de beeldtaal is universeel. Graaft dieper dan de oppervlakkige lach. Marthe Zink is een wolf in schaapskleren, spreekt tussen de glimlach die tot schaterlach wordt door met ernstige ondertoon. Hel en verdoemenis wordt weg gelachen, maar Zink haalt ze schielijk terug voor het voetlicht.

    Zink haar boekje zag ik liggen op de tafel van een naburige galerie. Het trok mijn aandacht, zoals het schaaltje met chocoladebrokken dat ernaast stond ook deed. Ik ben gek op chocolade en verzot op kunstboeken. De bruine lekkernij laat ik op de tong smelten zodat ik er langer van kan genieten. Het boekje met tekening en tekst onderwijl doorbladerend. De onwerkelijke wereld daarin had me snel in betovering. Ik klom in de pen en vroeg de kunstenaar schriftelijk om een exemplaar van de uitgave. Op een kunstbeurs enkele weken later trof mijn oog haar werk live. Een aantal ingelijste tekeningen besloeg als in een wolk een wand.

    Marthe Zink, charcuterie, Galerie Getekend, Art Noord

    Het viel mij op dat de originele werken meer helder van toon zijn dan die in het boek dat dateert van 2018. Ze spreken in het echt meer en beter aan, en zijn vooral niet gedateerd. Ik trof de vriendelijke kunstenaar tussen de beursbezoekers en zij signeerde mij het boek. De eigenaar van Galerie Getekend, die haar vertegenwoordigde op de kunstbeurs, overweegt desgevraagd een tentoonstelling van het werk van Marthe Zink. Dan kan ik mijn oordeel heroverwegen of bij mijn standpunt blijven. Tekeningen laten zich makkelijk zien in een galerie, terwijl gedichten de exposure van een boek nodig hebben. In de uitgave kunnen ze samen gaan, maar in een tentoonstelling zal ik de teksten node missen. Hoewel de geschreven en doorgehaalde woorden een compositie op zich zijn en weer wel een spijker aan de wand verdienen. We zullen het zien en meemaken. In verwarring raken door verrukking.

    Charcuterie in het vizier, tekeningen en gedichten, Marthe Zink. Met voorwoord door Alex de Vries. Eigen uitgave, 2018.