KUNST-stukjes

Tag: Carrie Meijer

  • Analoge combinaties die digitaal confronteren

    Het is het kip en ei verhaal. Wat is er eerder, de foto of de tekening. Is de tekening een interpretatie van de foto, de oorzaak. Of is de foto een realistische voorstelling van de abstracte tekening, het gevolg. Foto en tekening zijn een twee-eenheid, ze spelen niet los van maar naast elkaar zodra ze samen op het podium staan. De koppeling is bestendig, de relatie is duurzaam. Beide werken vormen een enkele compositie. Ze staan als in een kringverhouding tot elkaar, zonder foto kan de tekening er niet zijn en zonder tekening heeft de foto geen bestaansrecht. Ze combineren in structuur en kleur, maar tegelijk komen ze tot een confrontatie in wezen en zijn. Foto en tekening gaan samen, maar meteen komen ze ook met elkaar in conflict. Het is als in een goed huwelijk. Verschillend aan elkaar en tegelijk is er overeenkomst.

    In de omgeving van haar zijn, van dichtbij tot ver in het leven, vindt Carrie Meijer structuren die haar inspireren tot het maken van digitale tekeningen. Langs de weg zoekt ze in de buitenruimte of onderdak naar opvallende ordeningen. Of althans schikkingen in het dagelijkse systeem die haar verrassen en waaraan wij, jij en ik, domweg voorbij gaan. Domweg, omdat wij ons de ogen niet de kost geven. Het grote geheel zien en langs het detail kijken. Pas wanneer een fotograaf als Carrie Meijer ons het voorlegt kijken we met andere ogen: ‘oh ja, zo heb ik het nooit gezien, is het me niet opgevallen’. Maar Meijer gaat verder in het zien van plaatsing en samenhang. Zij ontdekt parallellen met werken die ze thuis achter de computer eerder heeft gemaakt.

    Niet te herkennen onderdeel van alledag

    Voor Carrie Meijer is het een spel om die overeenkomst in kleur, lijn en vlak in de openbare ruimte te ontdekken. Dat dus een eerder met de computer gemaakte vormgeving wonderwel aansluit bij een bestaand profiel, een architectonische compositie. Dat haar vormgeving een evenbeeld heeft in de bestaande werkelijkheid. Nooit één-op-één, maar het heeft wel de idee. Van die onbedoelde art trouvé, kunst dat geen stukje is, maakt Meijer foto’s. Altijd met de camera in de aanslag op jacht door stenen stadstuinen en betonnen buurtschappen.

    Carrie Meijer, artist edition, combinations, confrontations

    Het is geen natuurlijk landschap of grootstedelijk pand, geen natuurlijke architectuur of menselijk bouwwerk, dat haar oog vat en waarop zij de lens mikt. Het is niet de weidse blik en de grootse omgeving, maar het zijn details daaruit. Ontdaan van enige bedoeling in de omgeving waartoe het zich bevindt, waardoor de structuur tot een abstracte eenheid wordt. Over het algemeen niet te herkennen onderdeel van alledag. Dat werkelijke gegeven, dat doordat het uit een groter geheel is gehaald, wordt tot een versimpeld beeld. Een eenvoudige eenheid om de complexiteit van zichtbaar meervoud tastbaar te maken. In eerste instantie is het detail onbegrepen, geeft het een vereenvoudiging weer van een omvangrijk complex.

    Verbazingwekkende reactie

    Een stengel geplakt tegen het glas van de kas en vergeelt in het zonlicht. En verweerd en verroest element aan de wand. De haren van een uitloopmat. Afgebladderde verf en gescheurd behang. Gevouwen tentdoek en grondzeil. Een verloren gewaand knijperbakje. Trappen in een metalen steiger. Herkenbaar en te duiden wanneer je er oog voor hebt. Maar de blik kan ook rusten op de schaduwen van tuinstoelen of verkeersborden spiegelend in een waterplas. Het is wonderlijk wat de blik van Meijer triggert, verbazingwekkend wat haar reactie daarop is.

    Carrie Meijer, artist edition, combinations, confrontations

    Het geziene beeld krijgt een weerslag in lijnen en vlakken, een vertaling in rasters van kleuren. Vooral in kleurstelling passen deze aan elkaar. De structuren die Carrie Meijer om haar heen ziet sluiten in eerste instantie nauwelijks aan op de werkelijke wereld. Maar wie goed kijkt, zich serieus begeeft in de digitale emotie van de maker, zal in de tegenstrijdigheden overeenkomsten ontdekken. Veelal zijn deze verbindingen duidelijk, hoewel de realiteit een abstracte invulling krijgt. Of eigenlijk is het een aanvulling. Het wezen blijft bestaan en krijgt een toevoeging in het zijn.

    Ook kan de gemaakte structuur, ontstaan door een experiment achter het beeldscherm geïnspireerd op een onbewust opgeslagen voorstelling of afbeelding, een versie in de wezenlijkheid vinden. Dan blijkt Meijer tot de essentie van het detail te zijn gegaan. Is de realiteit een weerklank van het abstract gevormde beeld. Past de gedachte bij het bestaan. Existeert het digitale karakter in de analoge aard. In haar werk confronteert Carrie Meijer de werkelijkheid met denkbeeldige vormgeving, zodat oud combineert met nieuw.

    combinations [ confrontations 2022, CM13 digital drawings + photographs. Carrie Meijer. artist edition – eigen uitgave, 2022.

    Carrie Meijer, artist edition, combinations, confrontations

  • Combinatie van wanorde en regelmaat in perfecte menging

    Ordening. Het zoeken van regelmaat in structuren. Het vinden van rasters en patronen. Dat is waar het tekenwerk en de fotografie van Carrie Meijer over gaan. Met de rotring inktpen zet zij langs horizontale en verticale lijnen op papier regelmatige samenstellingen op. Afgemeten, maar niet uitgemeten. Het klopt niet altijd op elke vierkante centimeter. De lijnen kruisen, de vlakken schuren. Want een perfecte tekening die aan alle zijden klopt en van iedere kant past en in evenwicht is, die is saai. Foutloos is doods en eentonig. Een afwijking houdt het beeld spannend en brengt gevoel in het werk. De impressie is meer interessant wanneer er iets niet aan deugt of in klopt. Het geeft reden het nader te onderzoeken. De mogelijke fout te ontdekken, als je al van een euvel kunt spreken.

    Karakterfout verheven tot volmaaktheid

    Heeft Meijer de regelmaat gevonden, dan ontregelt ze die ordening bewust door afwijkingen en schijnbare mankementen toe te voegen. Aangebrachte ontregelde verbindingen zorgen voor een haperend ritme, een verbroken raster, een vernield traliewerk. Ook roert ze als het ware door de lijnen en vlakken zodat rimpelingen in het oppervlak ontstaan. Echter die ontordening zorgt voor een nieuwe regelmaat. De imperfectie is een volledigheid op zich. Want een weeffout kan onzichtbaar worden, een manco niet opgemerkt, een flater juist kunst zijn. De tekeningen van Carrie Meijer verheffen de karakterfout tot volmaaktheid. De vergissing is opzet. Het zijn geen menselijke composities, maar juist natuurlijke schakelingen en vervlechtingen. De geconstrueerde leefwereld, waarin de mens zekerheid zoekt door de omgeving correct te ordenen, wordt onder invloed van tijd en aantasting door de natuur afgebroken en ontregelt. De natuur houdt de wereld speels en leefbaar. Carrie Meijer maakt haar werk luchtig en vitaal.

    Carrie Meijer, fotografie, tekeningen

    Meijer laat door die moedwillige leemte openingen vallen, zodat de rangschikking interessant blijft. Juist doordat de coördinatie wegvalt blijf ik gebiologeerd kijken om mijn ogen te laten wennen aan de imperfectie. Door die afwijkingen te ontdekken zie ik andere ordeningen ontstaan. Hoewel de vormentaal gebrekkig van uitspraak is, klinkt de stem toch welluidend. Blijkt er toch structuur in de vrij opgezette rasters te zitten. Alleen die regelmaat is van een andere orde. De wanorde heeft wel degelijk een rangorde. De strepen, lijnen, vlakken en cirkels – eigenlijk het hele arsenaal aan mathematische figuren en wiskundige vormen, hebben een speelse rangschikking en zijn voortdurend een variatie op het eens bedachte thema. Gevarieerd zoals de leefomgeving een bonte afwisseling heeft voor wie de blik daarvoor opent en de ogen de kost geeft.

    Carrie Meijer, fotografie, tekeningen

    Op weg door de omgeving heeft Carrie Meijer de fotocamera in de aanslag. Voortdurend op haar hoede om bestaande structuren en ontstane ordeningen te ontdekken. Hiervan maakt ze foto’s, licht daarvan details uit om de beoogde constructie meer duidelijk in beeld te brengen. Haar fotoarchief is inmiddels omvangrijk, net als haar tekenmappen uitpuilen. Beide vakgebieden beoefent Meijer afzonderlijk. Het is niet zo dat het ene inspiratie is voor het andere. Of het andere invloed krijgt op het ene. Maar bladerend door de mappen en grasduinend in de foto’s ziet ze overeenkomsten tussen tekening en foto. Blijken er opeens mooie combinaties mogelijk.

    Carrie Meijer, fotografie, tekeningen

    Tekeningen en foto’s ontstaan los van elkaar. Tekeningen worden niet gemaakt naar aanleiding van de foto’s. Het werkproces is niet van elkaar afhankelijk. Alleen de rasteridee draagt ze in gedachten met zich mee, de geest is bezig met het laten ontstaan van de gehavende ordeningen. Dat gegeven werkt uiteraard wel door in het bemerken en onderscheiden van de ordeningen onderweg in de dagelijkse gang. Dat je opeens een beeld aantreft dat al in conceptie aanwezig was en dat als zodanig dus herkent wordt. Het een werkt toch door in het ander, hoewel de mate van gelijkvormigheid pas achteraf scherp gezien wordt. Onbewust beïnvloedt dat elkaar hoe dan ook.

    Carrie Meijer, fotografie, tekeningen

    De gemaakte combinaties van fotografie en tekenwerk heeft Carrie Meijer gebundeld in een drietal magazines. De boekwerkjes zijn op liggend A4-formaat, landscape, zodat de combinatie foto en tekening goed tot uiting komt. Ze noemt het combineren van het bestaande beeld en de getekende ordening mixing and matching: mengen en passen. De overeenkomsten zijn wonderlijk, de gelijkenissen soms bizar. Bladerend door de boekjes valt een verwantschap niet telkens meteen te herkennen. Maar door beter te beschouwen, aandachtig te kijken, merk ik de harmonie en ontdek de parallellen. Het is als het oplossen van een cryptogram. Eerst moet ik in de omschrijvingen voor de puzzel een consensus vinden, mee kunnen gaan in de denkwijze van de samensteller. Hoe heeft deze gedacht de cryptische omschrijving voor een bepaald woord op te stellen. Weet ik die, heb ik daar een vinger achter, dan kan ik het diagram in een rap tempo invullen. Zo dien ik in de mixing & matching de gedachtegang van Carrie Meijer te doorvoelen voordat ik mee kan in haar gemaakte combinaties. Net als dat ik een liefhebber ben van het cryptogram boven de kruiswoordpuzzel, zo kijk ik graag naar het werk van deze kunstenaar.

    mixing & matching no.01, no.02, no.03. CM13 photographs / drawings. Uitgave in eigen beheer Carrie Meijer, 2022.

    Carrie Meijer, fotografie, tekeningen

  • Lines and surfaces, om beter te leren kijken

    Het is een verademing te constateren dat er mensen zijn die mij anders leren kijken. Vooral in deze minder makkelijke tijden, waarin diverse virussen mijn zienswijze teisteren. Met kijken bedoel ik zien met de ogen, dàt opmerken wat mijn blik kruist. De zienswijze is een handeling van de gedachte. Dàt overdenken wat tot me komt via de verschillende media als de dagelijkse krant en het praatprogramma op de televisie. Alles schijnt te moeten gaan over dat ene virus en wat we er allemaal tegen kunnen doen, wat ik er tegen kan doen. Want ook bij dit virus past is de slogan verander de wereld – begin bij jezelf. En dan is er dat virus van de sociale media. Zelf doe ik er ook hard aan mee, dan in positieve zin als medium voor mijn kunststukjes. Toch schijnen veel personen anoniem al de positieve gedachten door andere individuen gepost negatief te moeten benaderen. Er wordt wat gekankerd en met modder gesmeten op onder meer Twitter en Facebook. Maar dit terzijde. Daardoor heeft men wel kleppen op en kijkt met een tunnelvisie om zich heen, als er al serieus gekeken wordt. Daarom is het een verademing dat er mensen zijn die ons anders laten kijken, als we er maar oog voor willen hebben.

    Details van architectuur

    Carrie Meijer is zo iemand. Zij kijkt gaandeweg het leven, onderweg langs de weg en op de straat, aandachtig om zich heen. Ziet niet het grote normale geheel, maar merkt de kleine bijzondere details daarin op. Dingen waar ik al te makkelijk aan voorbij loop. Ik zie ze wel maar merk ze niet op, sta er niet bij stil. Mijn ogen staan daarvoor niet open. Het zijn dan meestal de meest gewone dingen, die ook niet gemaakt zijn om er aandacht voor te krijgen of aan te schenken.

    Meijer benoemt het als “lines and surfaces”, de dingen die zo achteloos langs de weg van de tijd gaan. Veelal wordt de herkomst en het eerdere gebruik wel achterhaalt, hoewel rode dopjes in moeren stenen lijken vast te houden maar waar diende het afgebladderde houten plankje voor tegen die grijze muur. In het fotoboekje op A4-formaat, waarin de fotografe een aantal van die foto’s heeft geprint, zijn de lijnen en oppervlaktes niet alle voorbij en buiten gebruik. Ook richt Meijer haar lens op details van architectuur, die daarmee een vervreemdend karakter krijgen. In die uitsnede raak ik het doel kwijt. Na serieus peinzen en turen, het oog laten wennen aan wat ik zie, valt het me opeens in en vult mijn blik de plaat aan naar een groter geheel buiten de plaat. Juist dat abstracte van de werkelijkheid is een fraai onderdeel van de fotografie van Meijer. Dat ik op het verkeerde been wordt gezet terwijl het zo simpel is. Goed kijken is het devies. Beter kijken.

    Carrie Meijer, fotografie

    Overeenkomst foto en tekening

    Het zijn geen snapshots, die foto’s van Carrie Meijer. Het is niet een zomaar ondoordacht om haar heen kijkend in de hoop dat er vast wel wat goede opnamen tussen zitten, thuis. Meijer heeft moeite gedaan een juiste compositie te maken. De lijnen lopen in regelmaat over het oppervlakte. Precies dit detail heeft het verhaal, al dat andere doet er aan af. Het is zoals met schrijven: less is more – kill your darlings. Een groter beeld was voor het oog misschien meer werkbaar geweest, maar de uitsnede is aandachtig interessant. De aandacht voor lijnen en oppervlakten is terug te vinden in de tekenkunst van Carrie Meijer. Wie het tegenkomt zal de overeenkomsten herkennen. De foto’s zullen dienen als inspiratie voor die tekeningen in inkt. Dat moet wel.

    Het is niet nodig meteen te weten wat ik zie. Alleen al de structuur op zich en de tint van verval of juist de scherpte van het zijn is voldoende om mijn ogen de kost te geven. Zo bladerend en beschouwend raakt mijn blik gewend en smaakt deze fotografie naar meer. Dus sta ik dan buiten in de industriële vormgeving, want Carrie Meijer is geen natuurfotograaf, dan wil ik nog steeds die details blijven zien. Kortom ik kijk beter en zie van alles. Meijer verruimt mijn blik, scherpt me op. Ik krijg oog voor dingen die me eerder nauwelijks opvielen. Niet alleen om hun nietigheid of normaliteit, hun gewone doen of onzichtbaarheid bij wijze van spreken, maar om de afgemeten lijnen en uitgemeten oppervlakten. Ieder lijntje zie ik nu, elke verandering aan de muur, op de stoep of in het hout van de schutting. Iedere plek heeft schoonheid, vooral wanneer het door de tijd en het gebruik is aangetast. De tijd is een kunstenaar. 

    Carrie Meijer, fotografie

    Objectief in het niets kijken

    En die plekken die nu nog recht en strak in beeld kunnen worden gezet zullen na verloop van tijd ook die schoonheid van verval krijgen toegemeten. Nu zit die esthetiek nog in de wiskundige maatvoering. Een gave huid heeft minder verhaal dan een doorgroefd en gerimpeld vel. Bij iedere plaat in het boek hoort een geweldig verhaal, maar de afbeeldingen spreken voor zich. Meijer zal bij elke foto haar herinnering hebben, echter moet ik het wegzetten als deja vu. Eerder heb ik zoiets gezien, iets wat hier op lijkt, maar toen heb ik het niet opgemerkt. Nu herken ik het weer omdat mijn ogen het zagen en mijn brein het heeft opgeslagen. Nu put ik uit die bron en kan ik de platen van Meijer volledig maken. Iets erin verwijst naar een werkelijkheid rondom. Maar liever zet ik dat aandenken uit en kijk objectief in het niets. Het is niets, onopgemerkt, toevallig in het blikveld gekomen. Meijer heeft het gescand en in print tot kunst verheven. Het ligt op straat, het hangt aan de muur, het spiegelt in stromend water, de kunst. Nu kijk ik nog eens goed wanneer ik de deur achter me dicht trek en de straat op loop. Niet naar links en naar rechts oplettend om de aankomende auto te ontwijken, maar om me heen kijkend om meer te zien dan de buurman. Het zijn de kleine dingen die het doen. Bedankt, Carrie.

    “lines and surfaces”, fotografie Carrie Meijer, uitgave in eigen beheer, 2021.

    Carrie Meijer, fotografie
    Carrie Meijer, fotografie

  • Carrie Meijer maakt de opsluiting tot project

    Opgesloten. Afgesloten van de wereld om mij heen. Ik kan er maar moeilijk mee omgaan. Ja, voor even, maar het moet niet te lang duren. De mens is een groepsdier, een sociaal wezen. Zo geschapen in de schepping. Dus die lockdown om het coronavirus buiten de deur te houden ben ik van nature snel zat. Dan moeten de deuren weer open, frisse lucht. We willen samen zijn. We willen kunnen socialiseren. Thuis is geen optie op de lange duur.

    Ook de kunstenaar moest binnen blijven. Op zich geen beproeving, want de kunstenaar werkt over het algemeen meestal solitair. Alleen, vrijwillig opgesloten in de werkruimte om tot grootse creaties te komen. Ook Carrie Meijer vond zichzelf er terug. En ontdekte bij haarzelf een schepping die anders als inspiratie ongeopend zou zijn gebleven.

    Carrie Meijer, fotografie
    Carrie Meijer, fotografie

    Dichte deuren, verborgen ruimtes

    Opgesloten. Afgesloten, dat gegeven ziet zij terug in de slotten aan deuren. Dat onderwerp is er altijd wel geweest, maar door de lockdown is het meer zichtbaar actueel. Meijer ziet in de op slot gedraaide entrees, de met stevige hangsloten dicht gezette toegangen, de symbolen voor de in zichzelf gekeerde maatschappij uit angst voor het onberekenbare virus. Die sloten, al dan niet extern aan de stalen oog hangend, kun je in het dagelijks leven overal tegen komen. Onopvallend sluiten ze deuren, worden ruimtes verborgen. Carrie Meijer zet deze op de gevoelige plaat, maakt ze zichtbaar. Gebruikt de zichtbare werkelijkheid in haar verhaal. Haar verwerking van deze schijnbaar onmenselijke periode in een mensenleven. In haar foto’s kijk ik naar dichte deuren waarachter ik niet ben opgesloten, maar juist kijk ik naar het afgesloten zijn – het er niet in kunnen. Wat er achter die deur is of gebeurd is niet het onderwerp, maar de afsluiting op zich wel. Portretten van sloten in allerlei standen en kleurstellingen.

    Tekens van deze tijd, onze tijd. Een prachtig document waarin de fotograaf zichtbaar maakt waaraan ik gewoon voorbij loop en geen aandacht aan schenk. Nu, na het bezitten van “lockdown twenty twenty” zie ik de sloten zitten. In de eigen uitgave van Meijer, CM13 fotografie, zijn de foto’s op A4-formaat breed uitgemeten. Mooi samen gebracht en fijnzinnig op kleur en print ingedeeld een uitgave waarin ik eens weer blader en stil sta bij deze onwezenlijke tijd van leven. Een thema met nauwelijks variaties. Meijer als fotograaf met een scherp oog voor hetgeen dat ik het minst een blik waardig acht. Het zichtbare tastbaar gemaakt.

    “CM13 photographs”, foto’s van Carrie Meijer. Eigen uitgave, 2020.

    Carrie Meijer, fotografie

  • Aandachtige duotentoonstelling bij Kunstlokaal No.8

    De schrijver van het boekje bij de duotentoonstelling op dit moment in Kunstlokaal No.8 heeft gelijk. De kunst van Carrie Meijer is monnikenwerk. Met uiterst vaste hand en in volledige concentratie zet zij lijntjes en vlakjes op papier. Om rasterwerken te zoeken, geometrisch lijnenspel dat zich in ritmische variatie zwart over het witte vlak aftekent. Ordelijk abstract, want er is geen figuratie anders dan kleine vormen die in regelmaat verschijnen. Strak in het gelid, scherp in opstelling. Het vergt pure aandacht het te maken, daarom kan ik er als bezoeker van deze tentoonstelling niet zomaar aan voorbij lopen. De toewijding wordt mijn bezieling, de zorgvuldige ijver krijgt mijn duurzame blik. Ik staar me niet blind, maar ontdek wel routinematig een stramien in de compositie als van een stratenplan, de door een stadsarchitect ingevulde bouwkavel. Rechttoe rechtaan, hier een huizenblok en daar een verbindingsweg.

    Kunstlokaal No.8, Carrie Meijer, Ies Schute

    Monnikenwerk

    Maar ook zie ik de boekbanden die in de kast tegen elkaar leunen. Of stapels oud papier die liggen opgetast in een loods. Maar meteen tik ik me figuurlijk op de vingers, sluit ik mijn ogen voor de werkelijkheid en ga op in de denkbeeldige realiteit van Carrie Meijer. De cirkels die ze opbouwt in duizenden ovaaltjes zetten kippenvel op mijn armen en laten de rillingen over mijn rug lopen. Het eist doorzettingsvermogen om ergens te beginnen, te weten waar je wilt eindigen en deze opdracht dan te volbrengen. Ik had allang geprikkeld en halfgaar de rotringpen van me afgegooid onder het slaken van een akelige kreet. Om gek van te worden. Petje af voor zoveel aandachtigheid en volharding.

    Kunstlokaal No.8, Carrie Meijer, Ies Schute

    Vertellingen

    De kunst van Ies Schute is daarnaast welhaast een welkome afwisseling. Een rustpunt voor de vermoeide ogen. Talloze druksels gelijkende tekeningen sieren de wanden van het kunstlokaal. Planten in vrolijke kleuren op half beduimelde bladen. Als zijn het de pagina’s uit de boeken, die klemmen in de kast, en waartussen afgesneden plantdelen in gedroogde vorm hun eeuwigheid weten. Ik vind ze nog bij de zolderopruiming, ze vallen uiteen wanneer ik de boeken opensla. Niet alleen onderzoekt Schute de verscheidenheid aan plantvormen in onwerkelijke ontwerpen en schetsen, ook verbeeldt zij duistere verhalen over zwarte bladzijden in de geschiedenis, over strijd en achterstelling. De neergeslagen blikken van “sadeyed lady of the Lowlands” lijken op vingerafdrukken, het DNA van deze mens. Het object op de vloer van het lokaal laat een veelheid aan bladen en tot boekjes samengestelde tekeningen zien. Een kleurig geheel in donkere tinten waar ik door zou willen bladeren. Iedere vorm is te isoleren om er een verhaal mee en van te vertellen. Het totaal vormt een losbladig boekwerk met diverse hoofdstukken. Het dagboek van de kunstenaar. Overal worden gedachten opgepikt en levendig uitgewerkt in geschilderde beeldfragmenten. Voorstellingen van nu voor de herinneringen van later. Om niet te vergeten.

    Kunstlokaal No.8, Ies Schute

    De cirkel uit walnootdoppen aan de wand geplakt zou best een samenwerking van beide exposanten kunnen zijn. Het is een oefening in langzaamheid van Ies Schute, maar had goed geïnspireerd kunnen zijn op het monnikenwerk van Carrie Meijer. Een afsluiting van de expositie waarin voldoende te beleven valt, waarin ik met plezier beeldend luister naar de vaardige vertellingen.

    “monnikenwerk en vertellingen”, composities van Carrie Meijer en Ies Schute bij Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega-Schurega. Tot en met 9 februari 2020.

    Kunstlokaal No.8, Carrie Meijer, Ies Schute

  • Een nieuw drukken met de digitale printplaat

    De etsplaat en de lithosteen zijn in de nieuwe grafiek het bureaublad van de computer. De digitale kunst bouwt zich op in nullen en enen. Talloze gegroepeerde bits en bytes, die het DNA vormen van de beeltenis. Eenvoudige grondgetallen die zich laten berekenen tot een veelvoud aan logaritmes. Want hoe simpel de basis ook lijkt, de uitkomst is altijd veelvormig en complex. Het beproefde materiaal, van de naald en de loper tot de zuurkast en de pers, blijft getoetst en zeer wel bruikbaar. Maar moderne technieken lieten eerder al het zeefdrukken toe en miskennen nu het plotten en printen niet. Want is het geverfde schilderij en het gehakte beeld het onmiskenbare origineel, in de grafiek is dat de plaat en de steen waar vanaf gedrukt wordt. In de digitale wereld bevindt het originele beeld zich in de cloud of in elk geval zwevend ergens in de ether. Maar is in de grafiek het originele beeld niet juist de afdruk, dat wat zichtbaar is en blijft. De grafische technieken laten dat schijnbaar originele beeld meermalen tot uitdrukking komen. De digitale grafiek heeft hetzelfde karakter: het beeld dat zichtbaar wordt door de print is het originele beeld dat de kunstenaar zich wenst.

    Details in pixels

    De grafiek die Hans Kleinsman in Kunstlokaal No.8 laat zien heeft nog niet altijd de orthodoxe druktechniek achter zich gelaten. In de computer wordt het beeld gestuurd berekend, dat door een tekenmachine op de lithosteen wordt gekrast. De prent wordt vervolgens gedrukt in afzonderlijke kleurlagen. Maar eigenlijk is de techniek van minder belang. Het is het resultaat dat telt. En dat zijn levendige patronen die zich in diverse kleuren over het papier bewegen. Het moment is stil gezet, maar door de dynamische veelheid aan vormen rumoert het voor de ogen. Van dichtbij zijn vlakken te isoleren zodat details in pixels zichtbaar worden, maar van een afstand is de grote samenhang te ontdekken. Er is geen herkenbare beeltenis, maar deze bespeurt de kijker automatisch, zoals het oog altijd iets tastbaars wil beschouwen in veelvormigheid. In detail ademen de kleurige pixels het wit van de ondergrond, daardoor leven de tinten op wanneer alles ineen vloeit van gepaste afstand gezien.

    Kunstlokaal No.8, Carrie Meijer, Hans Kleinsman

    De strakke kaders van Carrie Meijer vormen een balans tot de organische vormen van Kleinsman. Een reidans in vierkwartsmaat naast de mathematische choreografie. Er lijkt weinig plek voor spel in de verkaveling van lijnen en vlakken. Ritmisch is het font ingedeeld en voortdurend echoot de lijn het vlak. Door het felle kleurgebruik, dat een kunstmatige aansturing eigen is, schitteren de werken wel voor de ogen. Ieder vlak naast elke lijn vraagt de aandacht, dring zich op in het beeld en voor de ogen. Het is een drukte van belang, omdat de blik geen rust kan vinden. Pas wanneer het vlak de vrijheid krijgt om te gaan schuiven en in beweging kan komen, ontstaat een bijzonder geheel. Het is alsof het vlak is losgekomen van het kader. De kunstenaar de begrenzing loslaat om zich te buiten te kunnen gaan aan het experiment. De egaal gekleurde vierkanten en rechthoeken nemen de vorm aan van een plattegrond, een bovenaanzicht waarbij je door de diverse etages kijkt naar dieper liggende lagen. Zo strekt een plat beeld zich van boven naar beneden ver uit. Die werking wordt versterkt door vlakken er tussen te drukken met onderscheidende pixels.

    In vormgeving en kleurverhouding een rumoerige tentoonstelling bij Kunstlokaal No.8. Jammer dat de drukte slechts van korte duur is en de rust vrij snel laat weerkeren tussen de witte muren van het voormalige klaslokaal.

    “Bewegen en ordenen”, grafiek van Hans Kleinsman en Carrie Meijer bij Kunstlokaal No.8, Schoterlandseweg 55 in Jubbega. Tot en met 16 oktober 2016.

    Kunstlokaal No.8, Carrie Meijer, Hans Kleinsman