Tag: Dianne Bakker

  • Verwacht knippen geeft een onverwacht plakken

    Opnieuw is Galerie Noord in Groningen gevuld met werk van internationale collagekunstenaars. En weer hoort daarbij een tijdschrift om deze kunstenaars op een passende manier te presenteren. In de galerie heeft iedere kunstenaar een eigen wand om daarop voor zich te spreken en aan te spreken. In het blad stellen zij zich voor en communiceren om eenstemmig te duiden. Het werk laat zich in gedrukte vorm beter en meer overtuigend mengen dan in de tentoonstelling. The Collager No.2, spring 2024, is als periodiek de aanleiding om deze kunstvorm een eigen plek te geven. Initiatiefnemer Peter Boersma liep al langer rond met het idee om een dergelijk blad te starten. Niet enkel om zijn eigen werk de aandacht te geven, maar zeker ook om dat van collega kunstenaars voor het voetlicht te halen.

    Er zijn namelijk drie constanten in The Collager. Uiteraard en niet te missen gaat het om collagekunst, het wordt voor het tweede jaar op rij gepresenteerd in Galerie Noord en Peter Boersma is één van de exposanten naast anderen door hem geselecteerd. Het dreigt een traditie te worden, een ieder jaar voor de zomer terug kerend gegeven. Voor Boersma is het een gotspe om zo brutaal en onbeschaamd zijn eigen werk in de schijnwerper te zetten. En daarbij de collage als kunstvorm op te waarderen. Het werk van deze beeldmakers is op dit moment representatief voor dit metier, deze vorm om van bestaand materiaal nieuwe beelden te maken.

    Miskende kunstvorm

    Op deze manier, door het kunstje te herhalen, komt er na verloop van tijd een overzicht op welke manier de collagekunst zich ontwikkelt. Hoe het reageert op het veranderende landschap, de zich ontwikkelende maatschappij, de opgang dan wel neergang van de samenleving. Want de collagekunstenaar plukt, scheurt en knipt onderdelen uit de zichtbare wereld om er een nieuw karakteristieke beeltenis van te maken. Deze details komen uit tijdschriften, kranten en boeken die nu actueel zijn. Die nu de tijdgeest laten zien, en waarop de kunstenaar respondeert.

    Net als het tekenen is de collage decennia lang een miskende kunstvorm. Geschikt als aanleiding ‘echt’ werk te maken. Een opstap voor een schilderij, om houding en compositie in de vingers te krijgen. Een hulpmiddel om de inspiratie op gang te brengen. De collage is een techniek waarmee snel een interessant eindresultaat bereikt kan worden of een ondergrond te creëren om op door te werken. De collage, dat is een oud verhaal in een nieuwe jas. Bestaande fragmenten die uit een verhaal zijn gelicht en met andere delen een nieuwe vertelling vormen. Een hergebruik van uitgeknipte of gescheurde beelden. Flarden realiteit die abstract sprekende beelden maken. Niet bij elkaar passen maar toch aansluiten .Een moodboard van zelfexpressie. De collage kan analoog tot stand komen, dus door letterlijk de schaar en een pot lijm ter hand te nemen, maar er kan ook met daarvoor geschikte software op de computer stijlvol werk gemaakt worden. En zelfs in de film en de muziek komt de collagetechniek voor. The Collager richt zich enkel en alleen maar op de oorspronkelijke vorm van de collagetechniek, het zuivere handwerk.

    Kakafonie aan indrukken

    In de galerie vormt het werk van de verschillende kunstenaars afzonderlijke verhaallijnen, voor elke kunstenaar een eigen hoofdstuk. Aan de wanden hopen ze op en spreken ieder voor zich. Een heterogene massa, maar niet als los zand. Echter in het blad is het werk en zijn de kunstenaars met elkaar in gesprek. Op de pagina’s lopen ze door elkaar maar vormen een homogene groep om deze kunstvorm te karakteriseren. Het is welhaast een kakafonie aan verschillende indrukken die de kijker moet verwerken. Voor de bezoeker niet eenvoudig zich op een enkel werk te concentreren omdat een andere compositie op oogafstand zich prikkelend aandient. De bladomslaander raakt makkelijk de weg kwijt in het rumoer van het tijdschrift. Maar niettegenstaande het zichtbare lawaai van deze kunstvorm heeft de inrichter en samensteller er een stijlvol geheel van gemaakt.

    Evenals vorig jaar is ook nu weer het bijdehante magazine, als de catalogus bij de tentoonstelling, door vormgeving en opmaak een kunstwerk op zichzelf. Het presenteert de werken die in de galerie te zien zijn. Het is een veelzijdige dimensionale collage om door te bladeren en los van de tentoonstelling te beschouwen. Een collectors’ item. Met het karakter van de collage in gedachten is het design speels en wars van alle conventies opgezet. Samengesteld uit diverse formaten vellen en verschillende soorten papier krijgt de aard van de inspiratie vorm. Hoewel de opmaak uit elkaar schijnt te vallen is de lay-out in evenwicht.

    Collagekunstenaars

    Mijn omschrijving van 2023 kan ik in 2024 integraal herhalen en van deze tekst hier en nu een soortement van collage maken. Gescheurd uit een eerdere post en geplakt in dit artikel: “De met elkaar communicerende tweetallen in het hart van het blad zijn zorgvuldig gekozen en rijmen klinkend samen. Deze nemen de meeste ruimte in en beslaan de grootste vellen. Op de kleinere omslagbladen is de compositie eveneens stemmig afgewogen. De lay-out is in balans. Het ruwe tussenformaat, waaromheen de glossy pagina’s zijn gevouwen en waarin het ‘expositie’ katern steekt, herbergt teksten over en van de acht kunstenaars die hun samengestelde werken tonen. Deze woorden en zinnen zijn in onregelmatige kolomblokken gedrukt om aan de collagestijl te passen. De woorden waarin de naam van de kunstenaar is gezet heeft een samenstelling van verschillende lettertypes. De maker van het blad heeft zich kunstenaar waardig creatief uitgeleefd met de expositie en de collagekunst beide als aanleiding in gedachten.

    De beeltenissen die de collagekunstenaars samenstellen uit en met bestaande verbeeldingen hebben de idee van gedagdroomde voorstellingen. Het samensmelten van realistische momenten tot surrealistische ervaringen. Om de wereld te duiden en handzaam te maken wordt deze juist overhoop gehaald. Bestaande herkenbare beelden worden uit elkaar getrokken en gemengd tot een abstract realistische omgeving. Daarbij wordt uiterst zorgvuldig omgegaan met compositie, vorm en kleur. In de collagetechniek is niets wat het lijkt. Door de bestaande beelden te mengen hervormt het vertoon zich en sta je als beschouwer zelden op het goede been. De visuele woordspelingen, contrasten om verschillen en overeenkomsten zichtbaar te maken, lichtvoetige verrassingen door technische trucs maken van het resultaat een interessante samenstelling. Op papier en met papier meestal, maar in deze tentoonstelling gaat de collage tevens de ruimte in. Worden gevonden voorwerpen of niet meer voor het gemaakte doel bruikbare onderdelen met elkaar verbonden tot een nieuw beeld. De beeldmaker is een beeldbouwer.

    The Collager, Tentoonstelling van collagekunst bij Galerie Noord, Nieuwstad 6 in Groningen. Tot en met 4 juli 2024. Dianne Bakker, Peter Boersma, Harm van Ee, Jack Felice, Johanna Oldershausen, Marcel Prins, Inez van Vuren, Albert Westerhoff. Tijdschrift The Collager, pasting the unexpected, No.2, Spring 2024.

    foto’s tentoostelling © Peter Boersma
  • Het liederlijke van de mens lieflijk in beeld gebracht

    Het is niet wat het lijkt. De werkelijkheid van Dianne Bakker. Maar is de realiteit dat meestal niet altijd. wat het lijkt. De waarheid is namelijk zo echt als ik die ervaar. De wereld kan ik met mijn feitelijkheden waarheidsgetrouw beschrijven. Het is mijn waarheid, maar een ander kan het tegengesteld ervaren vanuit zijn of haar eigen wezen. Een gebeurtenis kan van meerdere kanten worden bekeken, als gegeven zich in diverse hoedanigheden voordoen. Het is maar hoe je er tegen aankijkt, op welke manier je het interpreteert. Alle getuigen van een enkel ongeval kunnen dit verschillend ervaren en aldus divers omschrijven. De een ziet het zo, de ander ziet het zus en een derde denkt er het zijne van.

    Er is niet een enkele waarheid die de werkelijkheid is. De realiteit is dat deze niet bestaat. Het is er wel, maar een ieder ervaart het op de eigen manier. Naar gelang de stemming is in dat moment, of op die plek waar het voorvalt en in welke rang of stand degene leeft. De waarheid is aan verdraaiing onderhevig. Kan naar eigen hand worden gezet wanneer dat zo uit moet komen. Zo zal zijn om wat er zich werkelijk voordoet te omzeilen, te verbloemen, er niet voor uit willen komen. Op dit moment meer dan actueel.

    Romantiek

    In de kunst van Dianne Bakker is niets wat het lijkt. Op het eerste gezicht. De samengestelde beeltenissen zoals in Museum Belvédère te zien onder de noemer “Tuinen der lusten” hebben meest de geest van het romantische poëziealbum. Het schrift dat door vrienden en bekenden met rijmende zinnen wordt volgeschreven, waarmee de gelukkige bezitter van het boekje – meestal of eigenlijk altijd een jonge dame – wordt verheerlijkt en geprezen. Of waarin in bloemrijke bewoordingen een advies voor de toekomst wordt gegeven. De poëtische zinnen, zelf bedachte rijmen of van anderen overgeschreven gedichten, worden omkranst en gekroond met lieflijke plaatjes van bloemen, dieren en kinderen. De romantiek doorweekt het album op den duur.

    Dianne Bakker, Museum Belvédère

    Dat magisch realisme, een romantische werkelijkheid, heeft het werk van Dianne Bakker wanneer je vluchtig figuurlijk de bladen omslaat. Het realisme van herkenbare figuren en handelingen in een bestaand landschap. De magie van het vervormen van de omgeving en de figuratie daarin. De symboliek die ze aanwendt om een verhaal te vertellen. Haar kijk op de werkelijkheid, die verre van romantisch is. Want dat poëziealbum staat natuurlijk ook ver van de werkelijkheid. Lieflijke romantiek die de harde waarheid nog voor het jonge kind verbloemd. Die romantiek is de mantel der liefde die de realiteit bedekt. Wie een tip van de sluier oplicht, het gordijn opent, ziet een gruwelijk tafereel. De kijker die de voorstelling doorziet ontdekt dat de wereld minder romantisch is dan op het eerste gezicht lijkt. Dianne Bakker heeft het droombeeld hervormd tot nachtmerrie. Mijn droom in de eerste ervaring bij haar werk wordt wreed verstoord wanneer ik besef wat ik zie.

    Dianne Bakker, Museum Belvédère

    De collageschilderingen die in het museum hangen tonen paradijselijke landschappen die het decor blijken voor gruwelijke taferelen. Vriendelijke onschuld verliest het hierin van machtsverhoudingen en seksueel misbruik. Net als Jeroen Bosch in zijn beroemde drieluik de zondigheid van de mens aan de kaak stelt, laat Dianne Bakker in haar tuinen een schijnparadijs zien. Een realiteit die helaas werkelijkheid is, maar door ons om problemen te voorkomen maar al te vaak onder het vloerkleed wordt geveegd. Wij willen de driften en lusten niet onder ogen zien, die het leven voor slachtoffers ondraaglijk maakt. Maar deze kunst drukt dit menselijk falen ons onder de neus. Wie goed kijkt doorziet hoe glashelder Dianne Bakker haar werk in evenwicht houdt tussen schoonheid en afgrijzen, verleiding en voyeurisme. Door haar werk toont ze hoe misvormd de diersoort mens kan zijn of eigenlijk is.

    Dianne Bakker

    Gruwelen van de mens

    In de uitgave “Over Dianne Bakker” die naar aanleiding van de tentoonstelling is gemaakt, maar kan worden bekeken als een onafhankelijk intiem boekwerk, gaat het over de kunstenaar in de eerste plaats. Haar verhaal verlevendigd met gemaakte kunst door de jaren heen. Bij wijze van spreken een oeuvre-cahier. Veel van wat in het museum te zien is staat erin afgedrukt, maar er is meer te bekijken. Ook lees ik de weg die naar deze manier van kunst maken heeft geleid. Die ging niet over rozen en haar stijl heeft daarom doornen, en prikkelt de fantasie. Ze verzamelt boekjes, knipsels en plaatjes. Om er haar vertellingen uit samen te stellen. Beelden uit hout gesneden worden wel afgedrukt op pagina’s uit oude bijbels, agenda’s en archiefstukken. Zwarte en rode sjabloondrukken en ingekleurde fotokopieën over teksten gedrukt en geplakt. Deze teksten hoeven niet begrepen te worden en fungeren als een figuratie in de prenten. Zo is bijvoorbeeld de serie “binnenbeentjes en buitenbeentjes” ontstaan, nostalgisch en onschuldig ogend maar er is een drukkende dreiging. Het is een spel van schoonheid en vernietiging, leven en dood. Een thema dat in vrijwel al haar werk klinkt. In de echo van een achterhaald wezen, een gedateerd zijn. Van toen het leven goed scheen, maar met de nagalm dat dit het niet was.

    Dianne Bakker

    De diagnose MS in 2014 veroorzaakt een radicale breuk in haar bezig zijn. Ze heeft niets meer te verliezen en kan vrij, zonder beperkingen maken wat ze zelf wil. “Ik verbeeld de gruwelen van de mens in Hof van Eden-taferelen”, laat ze optekenen in de uitgave. Haar signering van het werk wijzigt zich in Alberdina B. Het lijkt alsof ze een ander mens is geworden nu ze moet leven met een lichamelijke beperking die haar langzaam maar zeker afbreekt. Met deze doopnaam gaat ze terug in haar verleden voor wat betreft de beeldende uiting. Maar hetzelfde thema blijft haar werken kleuren. De bedrukte geschriften worden ingeruild voor gekreukt kaftpapier waarop paradijselijke landschappen dienen als decor waarin alles draait om macht. En macht leidt tot onmenselijke handelingen. Dianne Bakker alias Alberdina B. geeft mij als gluurder inkijk tot het misbruik van macht, de ontering van het lichaam. Ik ervaar het als schokkend en zal liever mijn blik afwenden. In deze kunst is het liederlijke van de mens lieflijk afgebeeld. In verzet tegen wat een heerlijke tijd zou moeten zijn, maar waar tussen de coulissen de kat in het donker werd geknepen.

    Tentoonstelling “Tuinen der lusten” bij Museum Belvédère tot en met 15 mei 2022. Uitgave “Over Dianne Bakker”, februari 2021.

    Dianne Bakker