Tag: Galerie LOOF

  • Een déjà vu in het werk van Janneke Hengst

    Het wringt wel eens de blik, het werk van Janneke Hengst. In Galerie LOOF heeft zij een keur uit haar kunst laten hangen. Op het eerste gezicht lijken het strakke landschappen, stil en uitgestrekt liggen de sloten en staan er de bomen. Geen levend wezen tussen struiken en op de weilanden te bekennen. De inbreng van de mens in deze weergave van de omgeving blijft beperkt tot een rijtje palen, een paadje stenen en een aangelegde tuin. Hier en daar is de nok van een boerderij zichtbaar, verlicht een dakraam het duister, is er een suggestie van een dorp op de einder en drijft een roze kunstzwaan op het water. Verder gaan de aanwijzingen niet. Het geeft rust in de sfeer, die nergens tot een plaatsbepaling komt. Het landschap is van overal, wanneer alom maar bomen zijn en er water is, graslanden, oevers, duinen.

    Het is van nergens

    Hengst brengt mooi licht in haar composities. En vooral een kalme stilte. Spiegelgladde wateroppervlakten waarin de vegetatie en de lucht reflecteert. Aan die lucht is geen wolk te bekennen. Zoals er geen golf, geen rimpeling, in de sloot ontdekt kan worden. Het penseel van Hengst gaat niet zo realistisch over het doek dat de geverfde stilte kil aandoet. Er wordt warmte gehouden in de manier waarop vooral de bomen zijn neergezet. Daar wringt de expressie dan wel eens, want de vegetatie lijkt niet altijd volgens de plantenkunde te kloppen. Het is er naïef primitief in het decor gezet. Een gemoedelijk amateurisme dat aan de andere kant ook wel de charme aan deze manier van werken geeft. Het is deze mysterieuze aanblik die het werk een tandje meer bijzet. De omgeving doet zich als bekend voor, maar het is van nergens. Het is een droombeeld, eens gezien als in een déjà vu.

    Janneke Hengst, Galerie LOOF

    Er is een mooie balans gebracht in licht en donker. Details die oplichten naast schaduwpartijen. Een struik in het volle zonlicht dat nergens vandaan schijnt te komen. Het is er. Daar spiegelen de stralen zich een moment als glimmers op het water. Even is er beroering, want anders kan het licht niet gevangen worden. Een diepte wordt opgewekt door een voorgrond in te bouwen, als schuif ik de bladeren opzij om mijn blik te verruimen. De weidsheid wordt intiem. Hoewel het van overal kan zijn, is het van hier en ben ik er onderdeel van. Ik sta er middenin. Want juist de naïeve blik is zo vertrouwd.

    Nooit midden op de dag

    Het is er nooit midden op de dag. Altijd tegen de avond, nog net voor de schemer invalt. Maar ook wel pas na het ochtendgloren. Op de grens van dag naar nacht, van donker naar licht. Het halfduister, en zelfs een donkerte die alleen door de maan doorbroken kan worden. Of waar de sterrenhemel oplicht boven een verlaten moestuin waar de slakroppen in het gelid staan. Het landschap van Hengst is een park waarin het best toeven is. Er gebeurt niets, daar heerst een eeuwige rust en een oneindige vrede. Ik kan op het bankje in deze expositiezaal gaan zitten en genieten, dagdromen in deze gemaakte wereld. Mijn ogen vallen toe.

    Solo tentoonstelling Janneke Hengst, acryl op doek, bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 25 november 2018.

  • Kunst zonder verhaal bij Galerie LOOF

    Materie, dat is het woord wat me invalt wanneer ik over de drempel van Galerie LOOF stap.  Grondstof van de kunst aldaar, maar niet enkel op die plaats. Kunst bestaat natuurlijk bij de gratie van materie. Want zonder materiaal, zonder onderwerp, zonder aangelegenheid, bedoeling of boodschap kan er geen sprake zijn van een maaksel, van een uitdrukking. Maar de kunst op dit moment bij LOOF is slechts materie, niets meer en niks minder. Het laat grondstof zien zonder beeld te hebben. Althans geen tastbare afbeelding of grijpbare voorstelling. Het is echter niet niets, maar in de kunst kan het wel zero zijn of op een nulpunt terecht zijn gekomen. Geen expressie zijn, maar slechts uiting gevend aan een drang te creëren. Zonder een verhaal te hebben.

    Materie is beeld geworden

    De groffe tegels van Harmen van der Tuin lijken massief zware platen steen. Maar het reliëf evenwel klinkt hol en voelt licht aan. De materie, nat gips, is uitgesmeerd op de houten drager. In een paar vegen staat het beeld en krijgt een ongemengde meest primaire kleur te dragen. De haren van de kwast zitten gebeiteld in de pasteuze massa. De aanzettingen zijn dik. Het was er niet, maar ineens is het er. Het heeft slechts enkele bewegingen nodig om van niets iets te zijn. De materie is beeld geworden. De gedachte heeft vorm gekregen. In een enkel ogenblik. Het licht krijgt vat op de rondingen en laat lijnen werken en bewegen. Het is een thema met afwisselende variaties. Een nul punt plus. Naar mijn idee is in de tentoonstelling vooral het object “ultramarijn” van een bijzondere schoonheid. Niet alleen om de intense kleurbeleving, maar zeker vanwege de eenvoud in vorm: slechts een enkele streek maakt het punt.

    Galerie LOOF, Harmen van der Tuin

    De gekreukelde platen van Terri Brooks hebben een leerachtige uitstraling. Diverse vellen papier plakt ze op elkaar om ze daarna glanzend af te lakken. Door witte verf transparant op te brengen en vlekken besmeurt papier vrij te laten lijkt het oppervlak oud en verweerd. Zo krijgt het tere materiaal een robuuste uitstraling. Het maaksel wordt betekend en in elkaar gefrommeld, maar niet zover dat het een nietszeggende prop is. Eigenlijk zijn de objecten onregelmatig gevormde tegels. Op dieper liggende delen is de kleur zwart sterker aangezet waardoor het vlak de ruimte in gaat. De kruisende lijnen gaan mee met de kreuken of werken er juist tegenin. Is de huid minder ingetekend dan heeft het object meer zeggingskracht. Maar ook wordt het vlak wel gevouwen zodat het volume krijgt en het een minder serieuze inslag heeft. Blijft het werk op de vlakte dan is het minder spannend, maar behoudt de speelsheid van de gerimpelde platen door de verf niet te gespannen aan te zetten. De band en stripe schilderijen kunnen zo een beginpunt zijn of juist een pauzemoment.

    Galerie LOOF, Terri Brooks

    Op de 3mtr LOOF hangt kleurig werk dat eigenlijk niet bij de duo-tentoonstelling hoort, maar waar je zeker niet omheen kunt. Het schreeuwt zich uitdrukkelijk van de wand, die doosformaliteit van Evelyn Snoek. In lagen materie bouwt ze haar objecten op. In dit geval is de materie de verf als bruikbaar middel om geen beeltenis te scheppen maar een plastiek samen te stellen. Plakken gedroogde verf laten zich samen plakken, maar ook worden er kleurlijnen naast elkaar gelegd. Of zijn stukken van de tijdelijke ondergrond geschraapt en voor het beeld gevormd. Het is nog net geen kleurige klei of getinte modder waaruit een vorm is gekneed. Het laat zich stapelen en scheuren rond een vierkant. Wat rest is tot kunst verheven.

    Tentoonstelling werken van Harmen van der Tuin, Terri Brooks en Evelyn Snoek bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot 8 oktober 2018.

    Galerie LOOF, Harmen van der Tuin, Terri Brooks, Evelyn Snoek

  • Een mengelmoes aan kunst op het Loofmenu

    “Collectie LOOF, no.1”, staat er op de menukaart – dat betekent dat er meer doorsneden uit de collectie zullen volgen. In een andere zetting wellicht, maar met dezelfde chefkok. Hier krijg ik dan dus de eerste selectie uit de stal van deze galerie voorgeschoteld. Het werk dat normaal gesproken achter de schermen in stock blijft , slechts op gezette tijden het daglicht mag zien in een solo, duo of trio tentoonstelling dan wel een kwartet presentatie. Nu in een groepsexpositie van zeven kunstenaars.

    Aangenaam geheel

    Het is een aangenaam geheel. Enigszins zoet smakend met een snufje kruiden en een vleugje specerijen. De mengelmoes die valt te genieten, maar niet zo een potpourri dat de mix een allegaartje is. LOOF selecteert hedendaagse kunst op basis van persoonlijke voorkeur. Overwegend abstracte kunst, maar schuwt daarbij ook het realisme niet. Voorop staat vakmanschap gekruid met emotie. Gevoel in de kunst, passie voor talent, dat valt nauwelijks in woorden uit te leggen.

    Galerie LOOF

    In de zeven solopresentaties, die samen tot groepstentoonstelling wordt is in de sfeer van LOOF voor een ieder wel iets te beleven. Je kunt het lekker vinden of niet lusten, maar met zoveel delicatessen is er altijd wel iets smakelijks bij. Of om gewoon eens een smaak uit te proberen. Dat is het prettige bij een dergelijke samenstelling, er komt altijd wel iets langs dat in het oog springt en stof tot nadenken geeft.

    Moeilijk kiezen

    Voor mij is het moeilijk kiezen, want ik vind vrijwel elke spijs op deze menukaart het eten meer dan waard. Zo zal het gerecht van Janus Metsaars me niet zwaar op de maag liggen, hoewel hij krachtige materieschilderijen aan de wand liet hangen. Stromend als een lichte beek, zware wolken langs de lucht, sterren in het aardedonker. Afdrukken van het landschap in een gevoelige bevlogenheid. Als tegels gesneden uit een groter geheel. Het is niet af, het loopt buiten de kaders door. In gedachten.

    Galerie LOOF

    De kost van Sjoukje Iedema is te pruimen. Teer papier weet zij aaneen te rijgen tot gelaagde werkelijkheden. Het is gevat in perspex dozen en daardoor enigszins afstandelijk. Je mag het werk niet aanraken al zou je het willen, maar het kan ook niet. Het met de ogen betasten gaat, maar er zit altijd een beeltenis tussen – namelijk je eigen spiegelbeeld in de glans van het weerkaatste licht op het kunstglas. Daar doorheen kijkend zie ik smakelijke voorstellingen in planten, een recept voor taart die lijkt te exploderen. Het meest zalig vind ik de weergave van de zee. In lagen materie opgebouwd, zoals het water in de branding komt aanrollen naar het strand. Daarboven een ijle lucht waarin ik kan zweven naar de einder. Dit is mijn amuse.

    Plasticsoep als voorgerecht

    Mijn blik zeilt verder naar de liggende witte figuurtjes die langs de wand omhoog stijgen. Ze dolen zich een zwerm, een wolk van leven, deze popjes van Sigrid Hamelink. Het onzijdige individu op ronde steen draagt een armvol schelpfragmenten, koperdraad en raffialint mee als gift uit zee. Plasticsoep als voorgerecht.

    Johannes Steendam rolt bewerkte olie uit op papier. Er ontstaan composities die doen denken aan landschappen: oilfields, olievelden. De sfeer is bedrukt en waaiert uit van diepbruin tot lichtbeige. Het geurt aangenaam en schijnt nog verder uit te lopen is het eenmaal opgediend. De luchtlandschappen van Age Hartsuiker knipt hij in fragmenten uit eens met pastelkrijt betekent papier. Zo lijken de boomvormen en steendelen te zweven in de toegemeten ruimte. Het vat schaduw.

    Galerie LOOF

    Yves Beaumont is voor mij toch wel het hoofdgerecht. De vredige landschappen manen me te concentreren op wat ik aan het doen ben. Kijken naar kunst, het proeven van gerechten. Het sfeervolle gevoel overstijgt de verf op doek. Het heeft weinig beeltenis nodig, en zeker minder woorden. Maar smaakt naar meer. In de fabelachtige droombeelden van Peter Hiemstra laat ik me wegvoeren in gedachten. Naar het peperkoeken huisje van Hans en Grietje. Ik wil ook proeven van de heerlijkheden en laat welhaast mijn vingers glijden langs de manen van de dierlijke mensfiguren. Henk Slomp maakte voor een tweetal, de vangers van vertrouwen, een futuristisch voertuig van koperen onderdelen. Zelf laat hij kleine plastieken op wielen zien. Hebbedingen in de trant van Da Vinci. En dan is er het toetje. Het staat niet op de kaart, maar ik laat het me wel welgevallen. Het materieschilderij van Ineke van Harten, getoond op de 3mtrLOOF wand, ligt licht op de maag. In de blanke huid, gelardeerd met vlekjes kleur, is een netwerk van krassen en lijnen gelegd. Het is niets en zegt alles. Zo smeert zij in een ander werk de verf met een trekker over het doek. Waar zag ik dat eerder?

    Collectie LOOF nr.1, groepstentoonstelling bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 19 augustus 2018.

  • Het delen van het leven in Galerie LOOF

    “Fragments of Life”, de titel van de huidige tentoonstelling bij Galerie LOOF. Fragmenten uit het leven. Delen, parten, stukjes – details. Uit het leven van de kunstenaars die er daar hun werken tonen. Gabriëlle Kroese, Helena Hoogenraad en Kitty Boon. Doordat zij open zijn en zich bloot geven om mij inzicht te geven in hun leven, wordt het mijn leven. Ik heb daar een gevoel bij. Op dat ene moment in die speciale omgeving voel ik me verbonden en herken in de composities fragmenten uit mijn eigen leven. Zo communiceert de kunstenaar met mijn persoon. Zo is zij even onderdeel van mijn leven en ik die van haar. Maar die “fragments of life” kunnen ook heel goed onderdelen uit het grote leven zijn. Het leven alom om ons heen, iedereen, de massa. Of zelfs de natuur. Het leven op aarde. Het is maar net welke invulling de kijker aan het werk geeft.

    Gabriëlle Kroese, Galerie LOOF

    Boeiende dwarsliggers

    De realiteit krijgt bij Gabriëlle Kroese een abstracte aanvulling. Om associaties op te roepen, de blik te bepalen en de gedachte te sturen. Ik laat het me aanleunen, want wordt graag door de kunst geleid. Maar de ingebrachte vierkanten lijken een beschadigd beeld schilderachtig te herstellen. Of andersom. Het beeld wordt, ondanks de hinderingen, interessant – het schuurt, de dwarsliggers zijn ergerlijk en daardoor boeiend. Ze horen daar niet en passen zich toch natuurlijk in. Bij ander werk haalt Kroese een detail uit een groter geheel naar zich toe. Het resultaat doet zich abstract voor, maar is een werkelijke uitsnede. Ik wordt op de feiten gedrukt en zie opeens meer dan er in het grote geheel schijnt te zijn. Het meisje dat voelbaar pijn heeft aan de prik van de cactusstekel. Het ‘au’ ligt op de grimas van “Cactusgirl” bestorven. “Eva” is dan een portret zonder gezicht, want op de rug gezien met een diep snijdend decolleté. In het blanke vel lijkt een geschilderde beschadiging, een moedervlek om te laten zien aan de dokter. Of de Delfts blauwe versiering wel of geen onderdeel is van de witte blouse van “the Dutch girl” is van weinig belang. Het duidt wel de titel, want zonder dat had het een meisje van ieder andere windstreek kunnen zijn. In details zit herkenning, waarvan je weet wat je ziet. Maar eigenlijk weet ik dit helemaal niet. Dat prikkelt.

    Helene Hoogenraad, Galerie LOOF

    Fragment vieren

    Het is feest in de huiskamer, het is pret in de kroeg, het is vrolijkheid op het terras. Maar in het drieluik “all Tomorrow’s Parties” van Helena Hoogenraad heerst helemaal geen positieve sfeer, die stemming is juist beklemmend. De personen op het doek zitten gelaten bij elkaar en voor zich uit te staren. De ogen staan glazig. Er is geen gesprek, er wordt niet gelachen, er is geen vrolijk geroezemoes. Enkel in de kleurstelling en in de achtergrond wordt het fragment gevierd. In een onbevangen stijl schildert Hoogenraad de figuranten in een opgewekt decor. Maar ze hebben geen tekst en geen handeling. Het is stil in de herinnering. Op een gladde onderschildering in een ander werk op paneel lijkt de verf zo uit de tube gedrukt te zijn. Het vormt een moeras waarin de figuur zich nauwelijks raad weet en mijn blik nergens rust kan vinden.

    Kitty Boon, Galerie LOOF

    Verbeelding zweeft

    In foto’s op dibond heeft Kitty Boon delen van planten uitvergroot en daaraan mysterieuze titels verbonden. Doordat de plantendelen zich in of onder water bevinden geeft het een vertekend en aandachtig beeld. Het is afgesneden van het leven, maar ligt er niet afgestorven bij. De kleuren zijn fris gebleven, omdat het vocht een laatste opleving teweeg brengt. Nog even laat het zich in volle glorie zien voordat de laatste zucht er is. De verbeelding zweeft, weg. Een leven na het leven, het is wat het is. In een klankbeeld geprojecteerd op de wand van de galerie is dit dynamisch aanschouwelijk uitgelegd. Beelden schuiven over en grijpen langs elkaar. De dubbelprojectie lijkt wel op de beweging van ecoline in een diaraampje, een effect dat psychedelische feesten kracht bijzette, ooit.

    “Fragments of Life”, werk van Gabriëlle Kroese, Helena Hoogenraad en Kitty Boon bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 1 juli 2018.

    Gabriëlle Kroese, Helena Hoogenraad, Kitty Boon, Galerie LOOF
  • Kunst van op het verkeerde been in Galerie LOOF

    In Galerie LOOF weet je niet wat je ziet. Verkeerd been, om de tuin, voor het lapje. De valse schijn is geen klatergoud. Dat ik in eerste instantie niet zie wat ik weet – denk te kijken naar wat ik begrijp – ligt meer aan mezelf dan aan de kunst die wordt getoond. 

    Galerie LOOF, Max Kraanen

    Max Kraanen is een meester in het om de tuin leiden van de blik. De ogen nemen waar waardoor de hersenkwab aanneemt dat de foto een schildering is. Maar wat de techniek is dat doet er eigenlijk niet toe. De gepresenteerde plaat bespeelt het gevoel meer dan het verstand. De overwegend donker ogende omgeving kleurt de beschouwing. Het naaldhoutbos tegen de bergflank kan daar echt zo bij hebben gelegen, maar evenwel ook met het paletmes en een fijn penseel zijn gekwast. Maar het is zoals het is, zo als  het objectief het in die ene seconde heeft waargenomen. Want het werk van Kraanen betreft wel degelijk de fotografie. Hij heeft oog voor betoverende plekken en pakkende momenten. Niet achteraf gemanipuleerd. Het mysterie zet zich daarom door in een glooiende horizon waarboven een lucht dreigend het witte licht opslokt. Het zijn plaatsen die niet bepaald maar van alle plekken kunnen zijn. Wanneer de windstreek is aangewezen is het werk minder intrigerend. Weet je meer wat je ziet. Zie je beter wat je weet. De drie kleinere werken aan de 3mLOOF zijn meer lichtvoetig van uitstraling. Je waant je er in vogelvlucht over een blauwe watervlakte of door roze wolken. Fascinerend in de zin van avontuurlijk. Een spannend beeld.

    Galerie LOOF, Marielin Simons

    Even spannend en meeslepend zijn de fotobeelden van Marielin Simons. Ze is gegrepen en wordt geïnspireerd door de natuur. Daarmee vertelt ze haar verhaal. Maar ze loopt niet rond door het bos om hier en daar de lichtval tussen de boomstammen te bewonderen en vast te leggen. Ze doet dat wel, maar slaat deze op in gedachten om het later thuis uit te werken. Haar schier ondoordringbare woud ontstaat als het ware in een kijkdoos, een diorama, op handzaam formaat. Wie beter kijkt en niet vluchtig een blik werpt, ziet dat de stammen takken zijn. Gestoken in een mossig matje, waartussen plastic water stroomt en een heldere bol nevelig licht werpt. Het lijkt me een aardigheid om deze creaties te laten ontstaan en daarna vast te leggen op de gevoelige plaat. In min of meer ware kleuren, met een strijklicht tussen de takken en twijgen voor de achtergrond van een echte omgeving, is het beeld al boeiend. Is het echter bezien door een blauw filter stijgt de fascinatie tot onheilspellende hoogte. Een prachtige opname van het moment is geworden. Uit de borrelende bron pruttelt geheimzinnig een sage of legende. Ik laat me meeslepen door mijn fantasie. Want dat is wat het werk van Simons doet.

    De installaties van Jan Enno de Jong zijn indrukwekkend in de vorm en het gebruikte materiaal. Voor zijn indrukken zoekt hij een uitweg. Dat kan een slordig ogend object zijn of een olijk aandoende kijkkast. De zin van het beeld lijkt weleens onnavolgbaar. Je moet teveel kijken en onderzoeken om te weten wat de constructie wil zijn en bedoelen. De objecten hebben een hoge drempel. Kijkgenot is er enkel in “the collector”, een verlaten kamer met tafel en stoel en een wandkast vol eieren. Meer in evenwicht is naar mijn mening de acryl op linnen schilderijen. De gepenseelde vormgeving oogt naar een mystiek landschap. Sluit daardoor naadloos aan bij de vormgeving van de andere exposanten. De objecten vallen daarbij uit de toon.

    Tentoonstelling fotografie van Max Kraanen en Marielin Simons en objecten en schilderijen van Jan Enno de Jong bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 13 mei 2018.

    Galerie LOOF, Jan Enno de Jong, Marielin Simons, Max Kraanen

  • Wat foarôf gie: kunst om over na te denken

    Wat eerder was. Over een geschiedenis boog Sjoukje Iedema zich om haar werk te duiden. En vroeg fotograaf Linus Harms de gedachte beelden te actualiseren. Iedema ontdekte haar stamboom in de weerbarstige klei, de harde arbeid en de schrijnende armoede. Er kwam een vertaling in verf op doek en potlood op papier. Wie nu Galerie LOOF instapt heeft dat niet meteen zo in de gaten, maar bij een langere beschouwing begint wat hieraan vooraf ging langzaam te dagen.

    In de verf gedrukte letters

    Iedema heeft in meerdere boeken en op verschillende plekken gezocht naar wat aan haar heden hier en nu vooraf ging daar en toen. Door voorvallen in dat verleden liet ze zich inspireren en maakt ze de kijker deelgenoot met wat was en waardoor het nu is gekomen. De composities zijn smoezelig, in dreigende tinten en met verfdruipers. Alsof de tand des tijds vat heeft op de inspiratie. Sjoukje zet haar uitdrukkingen kracht bij met tekst, in de verf gedrukte letters. Deze voegen een dimensie toe aan het beeld. Maar soms doen deze woorden ook wel afbreuk aan de krachtige beeldvorming die de kunstenaar toch al in zich heeft. In snelle schetsmatige lijnen en vlakken zet ze het beeld neer, dat nog eens stevig geworteld is in de woordlijnen. De zinnen die omschrijven wat armoede inhoudt voor de behoeftige mens van pakweg een eeuw geleden. Een plaggenhut waaruit verhalen ademen en waarnaast in een vooroorlogse Funda taal de woning wordt omschreven: “grutte fan de wente” – 3.20 m.; “grutte fan de húshâlding” – 9 persoanen; “drinkwetter” – út de sleat in ein efter de wenning.

    Sjoukje Iedema, Galerie LOOF

    De Terpenloan lijkt woest en ledig, maar niets is minder waar. In de aardkleuren en de bekraste verfhuid drukt het verhaal zich uit in zinnen die het beeld in gedachten verder laat vormen. Het is een vertelling dat illustreert wat het schilderij wil zeggen. Het is een manier van zich uitdrukken. De beschrijving is meestal in balans met de beeldtaal, daar de letters een opmaak zijn die past in de totale compositie. Maar op een ander moment kan het storend zijn en wordt het een maniertje. Zoals in Kouwe Faart, de sterke vormgeving kan zonder het kunstje.

    Sjoukje Iedema. Galerie LOOF

    Naast de gedateerde schilderingen zijn in LOOF enkele papierwerken van Iedema opgehangen. Synoniemen van de meegegeven titels die met draad worden bijeen gehouden. Letterlijk is het de sleet van de ouderdom waaraan Iedema beeld geeft. Tussen vellen papier komt die grijsheid met gebreken. Prachtig is het verhaal van De Frou Ymkje, die van fier Frachtskip via Wykeinskip tot Charterskip verwordt. Uit deze compositie blijkt eens te meer dat Iedema het best is in beeldspraak, de uitdrukking in de afbeelding: je ziet het skûtsje nauwelijks maar het zeilschip is duidelijk aanwezig.

    Linus Harms, Galerie LOOF

    Gelaagde vorm

    Waar Sjoukje Iedema figuurlijk kleur geeft aan het verleden, laat Linus Harms alle letterlijke tinten weg. Kleuren vult de kijker zelf in door herinneringen die in het zien al mijmerend omhoog komen. In zijn fotografie is Harms meer dan een documentaire maker. Hij legt de wereld vast in een gelaagde vorm. Er gaat verhaal schuil achter een gemanipuleerd beeld. Want die opwacht staande soldaat stond daar niet toen het beeld werd gemaakt van de veelkleurige Leeuwarders. En die wolkenkrabber van architect Bonnema geeft geen uitzicht op een nevelig landschap met een handvol kerktorens aan de einder. Het zijn foto’s die dieper graven dan een momentopname van de omgeving. Maar ook een één-op-één beeld geeft door een perfecte uitsnede een denkbeeldig verhaal weer, dat verre van fictief is. Het Dagelijks Brood heeft niet meer nodig dan een leeg bord met kromme vork naast een lege kom. Een triest stilleven: de koek is op. Het jonge kind in de knoestige armen van de ouder, het jeugdige velletje bij een afgeleefd lichaam. Het spreekt boekdelen zonder woorden. Naast vele van de prints op dibond is een polaroid gehangen die actueel commentaar geeft, een cryptische omschrijving.

    Wat foarôf gie, wat hiervoor was, is meer dan een kunstproject. Het geeft een beeld van een verborgen verleden, een zoektocht: wiewaswie en watwaswaar. Hoezo en waarom. Het geeft geen antwoorden, maar roept wel vragen op. Zo hoort het te zijn, kunst om over na te denken.

    “Wat foarôf gie”, schilderijen en tekeningen van Sjoukje Iedema en foto’s van Linus Harms bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. T/m 4 februari 2018.

  • De onnatuurlijke natuurlijke wereld van Anutosh

    Het werk van Anutosh hangt op een perfect moment in Galerie LOOF. De geheimzinnige plantaardige wereld van deze kunstenaar met de mysterieuze naam past welhaast naadloos aan bij de opgemaakte wilde tuin van de Hartsuikers. De herfst heeft toegeslagen tussen de struiken en vaste planten. Vooral de macleaya bij de achterdeur wuift het seizoen uit. Niet dat de omgeving van Anutosh ook maar ergens lijkt op deze tuin, maar de sfeer is van eenzelfde kaliber. Binnen is een raadselachtige wereld ingericht, terwijl de afdwalende blik naar buiten door het raam een even ondoorgrondelijk perceel ontdekt.

    Uitlopers, van wat takken of wortels van bomen kunnen zijn, meanderen nauwelijks natuurgetrouw boven een dampig moeras. Het kale hout zoekt nerveus naar een spat zonlicht in het groene. Gevlochten spiegelen ze zich in het brakke water en denken elkaar een jungle. Dit oerwoud, waar scheuten een weg zoeken voor zwarte schaduwen, is eens ooit met mensenhand doordrongen. Een rake klap met een kapmes heeft de grijpgrage tentakels afgehakt en een roze snijvlak achtergelaten. Het hout bloedt licht.

    Het moeras van LOOF

    Anutosh maakt het dood lijkende hout daarmee tot levend wezen. Planten die zich dieren wanen. Een monsterlijke ontdekking zijn daarmee deze verhouten schepsels.

    Anutosh, Galerie LOOF

    Is de voorgrond een nette wanorde, het decor is meer interessant. In de waas, tussen de opborrelende nevel, huist meer ongedacht leven. “Don’t swim … it’s hiding” is dan ook geen overbodige waarschuwing in de titel van een werk. Het monster van Loch Ness in het meer van Anutosh spiedt van onder het geverfde wateroppervlak naar de argeloze bezoeker. Voor je het weet slokt het je op, wordt je onderdeel van dit werk. Eerst stoot het af, is het een aardige vormgeving. Maar bij nadere beschouwing en een langer onderzoek pakken de composities je in en vreten je op. De kijker wordt onderdeel van de fantasie van de schilder. Ik voel mij die kikker, Anutosh is dan de filosoof. Ik loop zacht kwakend rond in het moeras van LOOF, terwijl de kunstenaar wijsgerig zijn verhaal bazuint.

    Andere wereld fantaseren

    Een merkwaardig effect wordt bereikt wanneer Anutosh in de verf polyurethaan druppels plakt. Het verhoogt de sfeer van de swamp, het moeras waarin je makkelijk afdrijft en wegzakt. De bolvormige pigmentdelen bubbelen op als kankergezwellen. Ze weerklanken de onnatuurlijke sfeer nog eens extra. Er nestelen zich paddenstoelen in houtvuisten en elvenbanken rusten in de oksels van de begroeiing. Beelden zweven, de omgeving droomt zich de nacht van de schilder. In de tuin van Jeroen Bosch laat Anutosh het zachtjes sneeuwen. Merkwaardige titels dragen bij aan het geconcentreerde schilderwerk. Want deze kunstenaar blijft bij de zichzelf voorgehouden les, terwijl de kijker zich een andere wereld fantaseert en verdwaalt.

    Anutosh, Galerie LOOF

    Het werk van Anutosh, zoals getoond in Galerie LOOF,  past goed als achtergrond van een surrealistisch beeldverhaal. Het decor waarvoor gefantaseerde striphelden acteren en tot leven komen. Ik krijg dan een stripverhaal als Storm in gedachten. Het futuristische verhaal over een stoere kerel in een dimensie hier ver vandaan dringt als vanzelf bij me op. Een sage op het scherpst van de historie op een planeet kort voor de jongste dag en net na de laatste wereldoorlog.

    “De kikker en de filosoof”, schilderijen van Anutosh bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 26 november 2017.

  • Schijnbare tegenstelling bij Galerie LOOF

    De werken in de expositie “Paradox” zijn, de term zegt het al, schijnbaar tegengesteld aan elkaar. Onverenigbaar, tegenstrijdig – ogenschijnlijk. En dat is eigenlijk ook wel zo, want de beschouwer beziet de resultaten van de makers afzonderlijk. Apart en nauwelijks in vogelvlucht naast elkaar. Zo zijn ze ook niet opgehangen in Galerie LOOF. Enkel kun je, wanneer je door de knieën op de hurken gaat het tapijt van Jet van Oosten als bos voor een wandkleed van Frans Beerens zien. Voor de rest is alles separaat geplaatst.

    Mistige dauw van dromerige gedachten

    Voortbordurend dan op de paradox, de tegenstelling. Neem de kunst van Johannes Steendam. Hij gebruikt verwerkte olie als grondstof om papier te beschilderen. Hij trekt het bruine goedje over de drager in horizontale richting, van links naar rechts of andersom – dat doet er niet toe. Zo ontstaan velden die het meest weg hebben van een landschap. Gaat er meer olie op de trekker, dan is het effect donker. Geeft de kwast minder olie af dan is het bruin licht van kleur. Steendam speelt met het minder en het meer, waardoor er natuurlijk verlopende lijnen blijken te ontstaan en verhouden vlakken zich tot elkaar in een olieveld: oilfield. Geen landschap uit de zichtbare omgeving, maar een mistige dauw van dromerige gedachten. De grondstof wordt door de kunstenaar wel gestuurd wanneer er bijvoorbeeld bos op de einder staat of een rietkraag langs water. Maar meestal zoekt de olie een eigen weg en vermengt zich al druipend met een andere laag. De compositie blijft in beweging, nauwelijks zichtbaar voor het oog. Maar na verloop van tijd loopt de zware vloeistof van het papier af en kan een rand vormen op de muur.

    Galerie LOOF, Jet van Oosten, Johannes Steendam, Frans Beerens

    Een lust er in te verdwalen

    Hoe tegengesteld aan de uitgesmeerde olie van Steendam is de aaibare wol van Jet van Oosten. Zij haakt en breit zich vormen op een onorthodoxe manier. Meest zonder zichtbare kleur in een gebroken wit, de tint van het blanke schaap in de wei. LOOF toont enkele aan elkaar verschillende textiele werkvormen, zo lijkt het. Mutsen met zoetwaterparels aan de top lijken hangend aan de muur het meest op neushoornkoppen, wil je er al een gelijkenis aan breien. Zo is de cocon aan de wand denkelijk de vertaling van een figurine, een prehistorisch vruchtbaarheidsbeeldje. En is de fontein van wollen draden gewoon een streelzacht object, hoewel ik peinzend denk aan het stripfiguur met lang stijl haar in de sfeer van Robert Crumb. Het vloerobject van gehaakte cirkels, die aan de grond blijven of zich verheffen in de ruimte, heeft het verhaal van een park met conische bomen, spartelvijvers en zonneweiden. Het lijkt een lust er in te verdwalen wanneer je zelf een muis bent. Als beschouwer echter kan mijn blik in de vormen wegzinken en kort uitrusten op de velden langs het water. Maar eigenlijk is het driedimensionale vloerkleed gewoon een object zonder meer, en niets minder dan een ontdekking van wat deze vormen met de ruimte doen.

    Galerie LOOF, Jet van Oosten

    Bij het werk van Frans Beerens weet je niet wat je ziet. Het is een wonderspreuk die hij heeft uitgesproken over zijn wandkleden, zo lijkt het. Beerens schildert met textiel door eerst een foto van een object of omgeving te maken. Een goed moment op een juiste plek. Een platte analoge afbeelding is aanleiding om met stof letterlijk de diepte in te gaan. In een atelier weeft men een monumentaal wandobject, waarvan de kunstenaar precies aangeeft waar welke streek komt en hoort te zijn, schering en inslag. Het resultaat vormt zich op afstand, dan ontdekt het oog perspectief. Er is geen tint in de draden, maar het beeld is kleurig. Een materieel fotobeeld.

    Zo beschouwend lijkt het werk ver van elkaar te verschillen, maar komt het toch wonderwel in deze ruimte bij elkaar. En dat blijkt schijnbaar zo te zien niet gespeeld te zijn, echter klaarblijkelijk overeen te komen. Het legt als een puzzel. Of pas ik nu paradoxale woorden aan elkaar.

    Paradox, werken van Johannes Steendam, Jet van Oosten en Frans Beerens bij Galerie LOOF, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 8 oktober 2017.

  • De zeven schoonheden van Galerie LOOF

    Je hebt pretenties wanneer je de tentoonstelling als titel “this matters” meegeeft: dit is belangrijk. Maar die arrogantie mag Kunsthuis Loof zich zo langzamerhand wel aanmatigen. Zelfverzekerd als de eigenaren zijn, weten ze gaandeweg na drie jaren van hard werken wel welke kunst er toe doet en die waaraan je beter voorbij kunt gaan. Natuurlijk heeft Loof, ‘galerie’ nu want dat bekt internationaal beter, een eigen signatuur waarin niet iedere kunststroming past. Maar wat ze voeren, en waarvoor ze zelf warm lopen en waar ze koud van worden, dat heeft betekenis.

    LOOF als bindmiddel

    Zeven kunstenaars uit eigen stal, waarmee de galerie samenwerkt en waarvoor ze dus zaken doet, zijn samen gebracht in een groepstentoonstelling. Zeven kunstenaars waarvan Galerie Loof het werk belangrijk vindt om te tonen. Het zijn geen overeenkomstige stijlen of inzichten, het enige dat hen bindt is Loof zelf. En natuurlijk het plezier in het scheppen van andere structuren: verstilling, materie en abstractie. Meest bekende uitdrukkingen, eerder gezien en beschouwd in Jubbega. Maar ook een nieuwe vormgeving, die onder dit dak niet eerder te zien was.

    Galerie LOOF, Fred Geven, Terri Brooks, Ingrid Simons, Janus Metsaars, Arjen Geurts, Ilse Brul, Age Hartsuiker

    De eerste uitstalling van Loof destijds betrof het werk van Age Hartsuiker. De bomen die hij toen had opgezet waren dermate belangrijk dat ze fier de wanden mochten sieren in zijn eigen kunsthuis. Althans vrouw Yolanda en dochter Annemee, als mede eigenaren, waren het daar mee eens. Nu is Age ook van de partij, want zijn werk doet er nog steeds toe. Hoewel opgeleid als graficus is de doos met krijtjes hem heilig. Met de staafjes pastel weet hij ruimtelijke verbindingen neer te zetten. Organische vormen die als zaden in de wind zich naar elders begeven.

    Krachtige verbeelding

    Janus Metsaars en Ingrid Simons waren er ook al vroeg bij. Janus die als het ware zijn betonnen vloer aan de wand hangt. Vlokken pigment zwerven over de compositie, als schapenwolken die langs de hemel trekken. De kunst van Metsaars stelt niets voor, maar draagt juist alle verhalen in zich. Een krachtige verbeelding, waarin je gezogen wordt en waarbij je weg kunt dromen. De expressieve landschappen van Ingrid Simons zijn uit alle tijden en van elke plaats. Ergens in een omgeving heeft ze wel de inspiratie op gedaan, maar de uitwerking is universeel. In haar realiteit werkt de abstractie en kan het Oranjewoud zijn of de Wadden, maar evengoed het regenwoud of de woestijn. Het beeld wordt spannend door de zware onderschildering, die met de bovenlaag aan de haal gaat.

    Galerie LOOF, Fred Geven, Terri Brooks, Ingrid Simons, Janus Metsaars, Arjen Geurts, Ilse Brul, Age Hartsuiker

    Ook het werk van Terri Brooks zag ik hier vaker. Het olieverf op geprepareerd papier maakt van de vormgeving een sterk reliëf. Het papier is gefrommeld, gekreukt, geplooid en gerimpeld. En of het daarna is beschilderd of al toen het nog uitgestrekt op tafel lag doet weinig ter zake. Feit is wel dat de schaduwen zijn ingetekend en suggestief werken. De “horizontal lines”, waarbij het in repen geplakte papier op alevel lijkt, schuurt tegen de zero kunst aan.

    Zero, dat is ook de vormgeving van nieuwkomer Arjen Geurts. Maar wie beter kijkt ziet een wereld aan vormgeving in het enkele kleurveld. Een kijken in het niets wat alles is. Landschappelijke ruimten die van een ander vergezicht zijn. En komen er dan wiskundige figuren in het vlak binnen, dan is eigenlijk de spanning gesneden. Je kunt niet meer onbezorgd kijken, want er schuift iets in en voor het beeld.

    Eenvoud is meervoud

    Eenvoudige beeltenissen op paneeltjes van hout heeft Fred Geven in een wolk aan de wand van Loof gehangen. Werken die het karakter van hout nauwelijks aantasten. De geschilderde plas water ligt in de diepte van de houtnerf op een noest. Met enkele verfstreken worden afval blokjes en wegwerp plankjes belangrijk gemaakt. Eenvoud is meervoud.

    De kunst van Ilse Brul is weelderig, kleurig en veelvormig van opzet. In haar landschap valt meer te beleven dan op het eerste gezicht lijkt. In de drukte, waarin zij in de veelheid de eenheid bewaakt, krijgt het oog nauwelijks rust. De blik kan sporen volgen, die een registratie van de voortgaande tijd zijn. Ilse heeft niet dat ene moment op die enkele plaats vastgelegd, maar diverse momenten vanuit een zelfde standpunt. Haar vormgeving is welhaast wat je in de fotografie een timelapse noemt. Ook is haar werk gehangen op de zogenoemde 3mtr wand, de extra ruimte in Loof voor kleinschalige uitstallingen. Daar is het werk frivool schreeuwerig in felle kleuren en met een puzzelmatige opzet, stukje bij beetje naast elkaar ingepast waardoor diepte ontbreekt. Een opsomming van gegevens en indrukken, terwijl in het andere gedempt getinte werk een lopend verhaal wordt verteld.

    Galerie LOOF, Janus Metsaars

    Zo is de cirkel rond. Het getal zeven als compleet geheel, volmaakt. Een geluksgetal, de som van de heilige getallen drie en vier. Zeven kleuren in de regenboog. Zeven schoonheden. Maar toch niet, want er opent zich een verrassing voor mijn ogen. In de bovenste lade, van wat op een tekeningenkast lijkt, liggen twee stoeptegels van Janus Metsaars. Hiermee is de overgang gemaakt naar de beeldhouwkunst. Werkte hij al met een plastische vormgeving, dit is een meer spannende ruimtelijke vormgeving. Dus: opentrekken die laden, want er zijn nog meerdere pareltjes daarin te bewonderen.

    THIS MATTERS, werk van de zeven kunstenaars Fred Geven, Terri Brooks, Ingrid Simons, Janus Metsaars, Arjen Geurts, Ilse Brul en Age Hartsuiker, bij Galerie Loof, Gorredijksterweg 73 in Jubbega. Tot en met 13 augustus 2017.

    Galerie LOOF, Fred Geven, Terri Brooks, Ingrid Simons, Janus Metsaars, Arjen Geurts, Ilse Brul, Age Hartsuiker