Hout bewerken met een kettingzaag, dat is een ruwe manier om hard materiaal te lijf te gaan. Wil de boom niet linksom dan maar rechtsom, maar neer zal die: van onderen. Timber!!! Is de weerbarstige boom in handzame stukken gehakt en gekloofd dan kan het de open haard in of krijgt het een nieuw leven als timmerhout. Een nieuw leven krijgt het ook in handen van de kunstenaar, die het natuurlijke materiaal met zagen, beitels, gutsen, raspen en schraapijzers bewerkt.
Zo niet Siert Dallinga. Deze beeldhouwer neemt de kettingzaag ter hand, waarmee hij het hout evenwel een fijne belijning weet te geven. Ondanks de ruige techniek weet de kunstenaar details in de beeltenis vast te houden.
De rij koppen, portretten in donkerbruin geschilderde bewerkte stammen, die hij toont in Galerie Hoogenbosch zijn op herkomst te herkennen aan de ingezaagde gelaatstrekken. De hoofden zijn wel hoekig, maar niet grof onpersoonlijk. De ogen – bruine knikkers in een bedje van witte verf – priemen in de ruimte en beschouwen de kijker scherp als een arend. Deze groep in gelid aardt als een strenge presentatie van stamhoofden. De serieuze somberheid wordt echter gekraakt door de afsluitende ronde kop van een kat; grijzend in een zwart rond mombakkes brengt het een vrolijke noot waardoor “dutch woman” in de lach schiet. Die enige tengere tors in de serie draagt een Zeeuwse kap en heeft een ontbloot bovenlijf.

Europa’s bekruiste top
Dallinga zet je eens te vaak op een verkeerd been, zo is “white man” een zwarte man met te grote bril op de neus waarvan de glazen beslagen zijn. De kop doet denken aan de blinde zanger Ray Charles, maar de titel zegt Jules de Corte. De gezichtsuitdrukking In “richter’s” en “brothers” is weggesneden. De op eenvoudige maskers lijkende witte tronies hebben de identiteit van een sneeuwpop met zwart geverfde houtjes op de plekken van ogen, neus en mond. Het toppunt van saai en onpersoonlijk.

Op de besneeuwde top van Europa ziet Siert een houten kruis staan. En dat blijkt dan niet de Mont Blanc in Frankrijk te zijn, maar de Russische Elbroes. Aan de 5642 meter voegt Dallinga nog eens 50 centimeter toe in “peak Europe”. De bergbeklimmer heeft de markering geplant en kan afdalen van het droombeeld naar de werkelijke wereld. Daar verlicht een blauwe vogellamp de gedachte aarde. Net onder de stoffen kap zingt een vogel het hoogste lied. Een object in mixed media – textiel en hout.
Verrassend vlak werk
Een verrassende ontdekking is het enige vlakke werk, olieverf op doek, dat voor deze tentoonstelling is mee gekomen. In “it was paradise” zet de beeldhouwer zich robuust neer als kunstschilder. Bewerkt hij het hout in alle mogelijke fijnheid, de verf glijdt gedetailleerd van het penseel. Wel met eenzelfde monumentale aanpak is de negroïde vrouw op het doek uitgezet. Het zwarte haar kleurt oranje en de ringen glimmen in de oren. Het achterliggende terrein is doorgroefd met sloten en schijnt het Hollandse polderlandschap. Een vingerwijzing naar de actuele problematiek van de vluchtelingen? Dallinga schilderde het in 2013, maar had een vooruitziende blik. De ingeburgerde vrouw houdt nog vast aan een eigenheid, denkt zich afwezig een paradijs.
Houten beelden, een lamp en 1 schilderij van Siert Dallinga bij Galerie Hoogenbosch, Stationsweg 66 in Gorredijk. Tot 25 december 2015.
