Tag: tekenkunst

  • Tekenkabinet, een ministerraad met tekenbevoegdheid

    Nog ruim een week zijn de werken op papier van een honderdtal kunstenaars te zien in Projectruimte BMB aan de Kerkstraat in Amsterdam. Maar met de catalogus van de tentoonstelling bij de hand kan ik er nog veel langer, meer intensief en op mijn gemak naar kijken, en blijven kijken door langzaam te bladeren van voor naar achteren en sneller terug. Het boekje met op de kaft een scherp geslepen zwart potlood vertegenwoordigt de leden van dit kabinet, een ministerraad met tekenbevoegdheid. Na zondag 30 april 2023 worden de tekeningen echter van de wanden van de galerie gehaald, maar hebben we toch de afbeeldingen in dat praktisch vormgegeven boekje nog. Als herinnering, maar ook als staalkaart van de mogelijkheden binnen het vak tekenen.

    Tekenkabinet, Projectruimte BMB, artonpaper, Manja van der Storm

    Tekenkabinet XI

    Tekenkabinet, een initiatief van Manja van der Storm, laat al voor de elfde keer op rij grootse hedendaagse tekenkunst op klein formaat zien. Vorig jaar, bij het tweede lustrum, kreeg ik ook al op afstand inzage in de kunst van het kunnen, de vaardigheid met potlood en papier. Maar staat dat potlood dan nog wel symbool voor het tekenen, diverse vakmensen – dat welke kunstenaars natuurlijk zijn – hanteren ander materiaal om deze kleinkunst aan de gekozen drager toe te vertrouwen. Kleinkunst, want het is lange tijd het ondergeschoven kind in de kunst geweest. Kunst met een kleine k. Het deed ertoe als schets voor het echte werk, voor de kunst met een grote K. Maar onder meer door stimulatie van Tekenkabinet en de acties van galeries gespecialiseerd in tekenkunst groeit het tekenen groter en wordt volwassen.

    In 2022, bij Tekenkabinet X, stelde ik in de slotalinea van mijn beschouwing toen dat door de uitgave van het Tekenkabinet mijn horizon van de tekenkunst groter wordt. “Door verder te kijken dan mijn neus lang is zie ik zelfs over de einder heen”, citeer ik nu mijzelf. “Onder elk werk in het boek staat informatie over de compositie en is het adres van de website van de betreffende kunstenaar genoemd. Met het boek in de hand en de laptop op schoot kan ik dus verder onderzoeken wat het tekenen de kunst heeft gebracht en nog brengt. Het Tekenkabinet is een aanrader om je te oriënteren op deze kunstvorm. Geeft stof tot nadenken en grond voor verder onderzoek.”

    Tekenkabinet, Projectruimte BMB, artonpaper, Manja van der Storm

    Maximaal A3

    En nog steeds is deze opzet dezelfde. Een tekening op handzaam formaat – niet groter dan maximaal een A3 vel verkleint tot A5 formaat in het boek – met titel en werkwijze, formaat en webadres onder de naam van de maker. De tekeningen zijn niet gerubriceerd naar bijvoorbeeld thema’s als realisme, abstract of cartoon en illustratie, maar staan op alfabet van de achternaam van de kunstenaars afgedrukt. Zo is er geen hiërarchische keuze gemaakt door de samensteller, maar heeft elke maker dan wel maakster evenveel aandacht. Al bladerend zie ik een keur van mogelijkheden langs gaan. Er zijn voorkeuren, dat is naar smaak altijd het geval, maar ieder werk is niet minder of meer interessant dan het andere. Iedere beschouwer van het boekje zal een andere onderscheiding hebben en een verschillende sortering maken voor zichzelf. Want over smaak valt immers niet te twisten.

    Tekenkabinet, Projectruimte BMB, artonpaper, Manja van der Storm

    En inderdaad valt er nog veel te raadplegen aan de hand van de website-adressen. Voorkeuren kunnen verder uitgediept worden door de diverse portfolio’s te onderzoeken. De catalogus geeft een voorproef, een overzicht van het Tekenkabinet. Hoewel op het monsterpotlood op de voorzijde de woorden NOT FOR SALE staan is dat niet de vlag die de lading dekt, want alle werken die staan afgedrukt zijn ook wel zeker te koop en verkoopbaar in de galerie en via de webshop. Daarnaast is de uitgave dus niet alleen een overzicht van de tentoonstelling maar tevens een verkoopcatalogus. Zonder prijzen evenwel, maar deze zijn dus bij de afzonderlijke kunstenaars te achterhalen.

    Het is een bijzonder boekje, dat ik bij me draag en in een stille hoek van het huis onder het genot van een smakelijke tripel graag nog eens doorblader. Genietend van al het fraais dat de tekenkunst de wereld geeft en kan bieden. Dat spreekt in alle toonaarden en verrijkt de kunst alleen maar, doordat het zo langzamerhand allang het niveau van schets en ontwerp is overstegen. Iedere tekening is een schets uit het leven, een beeld uit de kunst.

    Tekenkabinet XI, grootse hedendaagse tekenkunst op klein formaat. Catalogus bij de tentoonstelling in Projectruimte BMB te Amsterdam.

  • Arno Kramers tekenen aan de wand

    Voor zijn expositie in Galerie Getekend maakte Arno Kramer twee krijttekeningen op de aldaar verplaatsbare zwarte tussenwanden. Het is graffiti die er mag zijn maar na afloop van deze  tentoonstelling weer zal verdwijnen. Het is kunst voor even, voor dit moment en zolang dat duurt. Het gaat voorbij zoals de tijd van het moment dit ook doet. Voor even zet Kramer de tijd hier stil, haalt de beweging eruit. Tekens aan de wand, om te waarschuwen? De ene tekening heeft dat thema ingeschreven, in time. Het is bij de tijd, tijdig getekend. Maar ook een vingerwijzing, een aankondiging van een afstand door de gevelruit van de galerie te bezien. De andere vorm is een metafoor van die immer doortikkende tijd. Jaarringen bewegen in een onregelmatige cirkel, voor iedere periode een rand, een levensfase. De geschiedenis van deze tijd van leven is daar uit af te lezen. Voor dit moment werken deze muurstukken om tijd vast te leggen, te laten zien wat er binnen in de ruimte beschouwt kan worden, voor even in afwasbaar krijt. Straks gaat de spons erover en hebben we alleen de foto’s nog, herinneringen.

    Arno Kramer, Galerie Getekend

    Een model om de wereld te duiden

    Arno Kramer gebruikt de realiteit als middel om non-figuratieve verbeeldingen te maken. Fragmenten van leven om het element tijd te duiden. Maar de gestalte van een dier of plant is daarbij geen hert, haas of kraai en geen tak, bloem of blad. Het figuur is een vlak in het veld van de uitbeelding, zoals de arcering en het raster dat ook zijn. Het is een vorm als silhouet, een nabeeld van wat gezien is. De schaduw van de werkelijkheid, een afdruk in de tijd. Het is een omvangrijk en contemplatief verhaal, zoals het hier afrondend aan de wand is geprikt. Geen enkel deel kan zonder de totale compositie. Een fragment eruit halen is het doorstrepen van woorden en zinnen, en dat enkele beeld vertelt slechts een deel van het totale verhaal. Het zal niet meer compleet en volmaakt zijn. Dan blijven er vragen en zal er over gesproken moeten worden, terwijl deze kunst stil maakt. In verwondering het mysterie ondergaan. Geen flarden tijd bekijken, hier is het klokje rond.

    Het is de realiteit zoals Kramer deze op een moment heeft ervaren, kan beleven. Hij tekent niet letterlijk de werkelijkheid, het is altijd een afgietsel, een uittreksel. Dat is wat de tekening altijd is. Een model om de wereld te duiden, een mysterieuze samenvatting van hoe het in het brein van de kunstenaar werkt. Even duister en ongrijpbaar als de werkelijkheid dat is. Want wie zal de gedachten kunnen lezen van de kunstenaar wanneer hij deze niet in begrijpbare beelden heeft omgezet. Met de tekeningen bij Galerie Getekend doe ik een poging en met de in de hand opengeslagen catalogus die vorig jaar verscheen bij de tentoonstelling in Museum CODA Apeldoorn en de Limerick City Gallery of Art Ierland: IN TIME. De kunst van Arno Kramer balanceert op de smalle rand tussen werkelijkheid en fantasie, waar het gewicht op de schaal van de verbeelding drukt.

    Arno Kramer, Galerie Getekend

    De geografie van Kramers eigen landkaart

    Zo werken de uitdrukkingen op elkaar in, krijgt het samenspel een verhaal. In de galerie vormen diverse afzonderlijke delen een collage met de zwarte wand als drager. Hier ook tekens aan de wand dus, maar minder letterlijk als voornoemde krijttekeningen. In de individuele composities die onlosmakelijk het totale beeld vormen kan ik mijn eigen ervaring van het leven en de wereld zetten. Soms lijken ze verre van mijn beleving te staan, maar ga ik deze op details determineren dan passen waarneming en idee als puzzelstukken in mijn zijn. Het is geen zaak de werkelijkheid in het beeld te zoeken, want deze is niet wat het lijkt te zijn. Het is de geografie van Kramers eigen landkaart, de topografie van zijn persoonlijke zijn. Om dit in mijn eigen grond te kunnen ingraven, moet ik de basis van het uiten doorgronden. Dat is kijken om te kunnen zien. Bestuderen van lijn en vlak. De vormgeving dwingt mij niet om te begrijpen, maar door te kijken en te zien ontstaat als vanzelf een tastbare opmaak.

    De topografie van zijn persoonlijke zijn

    De schaduw gaat altijd mee, achtervolgt me op de voet. Deze metgezel hoort bij mij, is een afdruk van mijn wezen. Iedere ruimtelijke vorm heeft een dergelijke natuurlijke print. Waar deze is zal de ander zijn. Kramer beeldt in zijn werken echter de schaduw af terwijl het oorspronkelijke figuur is verdwenen. Hij verbeeldt schaduwen van de tijd, in de tijd. Om de toeschouwer, vooral in de actualiteit van klimaatverandering en biodiversiteit, te waarschuwen dat we nog op tijd zijn wanneer we nu de knop omzetten. Op de mooie plaatjes van de natuur, de prachtige uitzichten zoals wij ons die op deze manier voorstellen, zetten al minder schone elementen hun afdruk. Maar het mogen geen beelden worden die alleen nog in de herinnering bestaan. Kramer heeft een vooruitziende blik, maar mag geen roepende in de woestijn worden. Zijn platen krijgen als we niet oppassen de sfeer van zo was het ooit, “heb ik niet op tijd gewaarschuwd”. En in dat collectieve geheugen zit de schoonheid van hoe het ooit was opgesloten. Kramer beeldt dat met prachtige kleuren in de kantlijn, kleurbalken in een proefdruk om de juiste sfeer vast te leggen.

    Arno Kramer, Galerie Getekend

    Jaarringen en schaduwen zijn samen met rasters en arceringen elementen in de composities van Arno Kramer. Hij maakt deze onderdelen van de voortgaande tijd, het bewegende verloop in de geschiedenis. De collages zijn abstracte verbeeldingen van momenten, hoewel ze aan de toeschouwer overkomen als realistische detailleringen. Het realisme en abstracte zijn gebruikt om een gevoel uit te drukken, een sfeer neer te zetten. Het is om de tijd even stil te zetten en uit te drukken dat het zo was, dat het ooit zo was en nu nog had kunnen zijn. Wanneer wij op tijd zijn, in time. Laat het geen souvenirs worden, geen relikwieën of memorabilia. Laten we er omdenken dat het geen aandenken wordt. Dat lees ik in deze werken van Arno Kramer. Een visionair die, zo is mijn zucht, geen uitgedorst, oververhit driftkikkertje dat zich tegen de zandstormen hees schreeuwt zal worden. Dat wij niet enkel zijn werk in schoonheid beschouwen, maar ook nog wat doen met de boodschap die er in besloten ligt. Tekenen van de tijd. Sign o’the times. Arno Kramer, we zullen het doorzien, op tijd, in time.

    Arno Kramer, solopresentatie bij Galerie Getekend, Stationsstraat 6 in Heerenveen. Tot en met 5 maart 2023.