KUNST-stukjes

Tag: Yves Beaumont

  • De stilte valt me in bij Yves Beaumont

    In december vorig jaar stuurde Yves Beaumont mij zijn toen onlangs verschenen boek “Anthology” als recensie-exemplaar. Kort daarop nog in diezelfde maand schreef ik er een artikel over. Nu in juli dit jaar hangt werk van Beaumont in Galerie MUGA onder dezelfde titel: Anthology. Het boek is een bloemlezing van zijn werk door de jaren 2017 tot 2024. De tentoonstelling is dan een keuze uit deze jaren. Een dwarsdoorsnede van de collectie dus, zodat mijn boekbespreking de lading van het overzicht in Museum Heerenveen met gemak zal dekken. Maar het is te makkelijk mijn bespreking hier als kunstrecensie opnieuw te plaatsen. Voor mijn gevoel maak ik me er dan als een jantje van leiden van af. Om er dus niet met de pet naar te gooien bezocht ik na de vernissage van de expositie de tentoonstelling opnieuw, om er stil bij te vallen en de beeltenissen kalm op me in te laten werken.

    Yves Beaumont woont in het pittoreske Oostende aan zee, maar wendt zich daar wel vanaf en laat de blik in zijn werk meest dwalen over het weidse Vlaamse land. De schilder kan mij in Friesland, tussen meren en bossen, middels schilderijen deelgenoot maken van de ervaring zoals dat met licht schijnt te zijn. En die beleving binnen is imponerend, om niet te zeggen overdonderend anders dan mijn ondervinding buiten. Daarnaast bezoekt hij wel het noordland en laat het licht schijnen over wadden en deelen. Ik val daarbij stil in de galerie. De werkelijkheid van Beaumont neemt mijn gedachten in bezit. De sfeer vervliegt er niet, de stemming blijft zwaar hangen. Het is near zoals de Friezen zeggen, broeierig. Als op een tropisch warme dag. De hitte zindert tussen de verftoetsen. Kan geen kant op. Bliksem en donder zal de lucht klaren. Zoals op de eerste scheppingsdag. Tohoe wa bohoe. Woest en ledig, onherbergzaam en verlaten. Maar niet zo godvergeten en grimmig als op die eerste scheppingsdag. Een weidse stilte als in een gedicht van Willem Barnard. Niets denken, enkel overdenken. Mijmeren. Maar nu nog kan het er drukkend zijn, tempert emotie positief het blikveld. Heldert de gedachte dan het bevroren moment op wanneer ik inkijk en doorzie.

    Lichtwaarneming

    Deze Vlaamse kunstenaar schaart zich in de reeks landschapschilders. Maar niet op de klassieke manier is hij schilder van het landschap. Zijn velden zijn geen realiteit, hij laat niet zien wat is maar zoals de waarheid aanvoelt, zoals hij deze ervaart. In zijn welhaast abstract gepenseelde omgeving herken ik bossen, de wouden van de Ardennen. Bij hem naast de deur, terwijl ik het moet doen met het minder weelderige Oranjewoud of het meer tot de verbeelding sprekende Drents-Friese Woud. Met hem deel ik de liefde voor bossen, waar tussen de boomtoppen door het licht de vormen maakt.

    Zijn lichtwaarneming piekt echter niet helder tussen boomkruinen door. Het is een nevelig schijnsel, een mistig besef. Het is de ziel van het licht dat in zijn werken schijnt. De essentie van straling, schijnsel zonder overbodige helderheid. Het werk stemt daardoor zachtmoedig triest. Dat lijkt een paradox, een schijnbaar lichtelijke tegenstrijdigheid. Het omschrijft echter de emotie die mij overkomt bij het zien van de schilderijen zoals gepresenteerd in Museum Galerie Heerenveen. Met een minimum aan motieven weet Beaumont een maximum aan sfeer te scheppen op de onbevlekte huid van het doek. Het vlak is uitgestorven; de schilder maakt het ongevulde veld bewoonbaar voor de geest door met wat modder aan een kwastje een figuratie te scheppen.

    De inspiratie is het landschap

    Het gaat Beaumont echter niet om de figuratie, maar in zijn werk is het licht van belang. Ik zie wel sparren in composities, maar het is het warme licht dat straalt langs takken en naalden. Het licht maakt de vorm, de bomen zijn de restvormen waarin ik de figuur herken. De onderschildering geeft de compositie kleur. Werkend van donker naar licht blijft de huid levendig en vol van kleur. De onderschildering zet de toon, toont de gelaagdheid van het werk. Want onderhuids speelt het zich af, zoals de diepzee de kern maar nauwelijks aan de oppervlakte prijsgeeft. Het is een idee, een gevoel dat er meer is dan het zichtbare. De beschouwer moet door de laag heen kijken om de kracht te ervaren. Onder het uiterlijk van de schildering ligt de essentie van het landschap besloten. Het landschap op die plek, daar. Maar niet eenduidig, het is inwisselbaar. Of herkenbaar als de verten van Vlaanderen en tegelijkertijd de vergezichten in Friesland. Het kan van daar zijn en schijnt van hier, en andersom.

    De inspiratie is het landschap. De vlakten in Vlaanderen en de velden in Friesland. Het heeft voor hem eenzelfde uitstraling, een eendere beleving. De emotie steekt voor hem in de atmosfeer, de lucht boven de horizon. De aarde daaronder is slechts de kapstok voor dat gevoel, om het beeld tastbaar te maken en grijpbaar te houden. Het is niet de werkelijke wereld die hij uitdrukking geeft, maar dit is wel de ingeving, de bezieling. De bron waaruit hij put. Zijn landschap is een afgeleide van de werkelijkheid. Het is de beleving die hij een vorm geeft. Als voorbeeld geef ik zijn vertaling van de Wadden hierbij. Dat onderdeel van een drieluik is, een drietal beelden zoals ik mij Friesland voorstel: vlak maar kleurrijk onder de oppervlakte. Een eenvoudig landschap met een meervoudige uitdrukking. Dit is het nabeeld op het netvlies wanneer de ogen worden gesloten. Het oog ziet het landschap, de geest slaat een beeld op en de gedachte herinnert zich een vorm. Die herinnering geeft Beaumont opnieuw een beeld, een vorm die dus herinnert aan de werkelijkheid.

    Anthology. Tentoonstelling schilderijen van Yves Beaumont bij Museum Galerie Heerenveen (Galerie MUGA), Minckelersstraat 11 in Heerenveen. Van 29 juni tot en met 17 augustus 2025.

  • Landschappen van Yves Beaumont leven in de geest

    Natuurlijk is het licht in het zuiden niet significant anders dan in het noorden. Waar wij op de wereld dan ook zijn, overal schijnt over ons dezelfde zon. Wij ervaren het echter elders anders, interpreteren het hier op een andere manier, het laat ons daar verschillend inspireren, de verbeelding gaat ermee aan de haal. Belgen bijvoorbeeld hebben een ander gevoel bij het zonlicht dan laat ik zeggen Friezen. Staat die zon daar dan wel hier hoog aan de hemel is het schijnsel hoegenaamd levendig gelijk. Spelen de stralen een eender spel, maar worden deze anders gebroken in de atmosfeer. Dus staat de zon laag in de vroege morgen of bij de late winter, dan heeft de beleving een verschillende uitwerking. Natuurwetenschappelijk snijdt deze gedachte natuurlijk geen hout, het blijft wel zo dat de zuiderling het licht op het meest mysterieuze moment van de dag en in de minst heldere periode van het jaar anders meemaakt dan pak ’m beet een 376 kilometer meer noordelijk.

    Kunstenaar Yves Beaumont woont in het pittoreske Oostende aan de zee, maar laat de blik in zijn werk meest dwalen over land. De schilder kan mij in Friesland, tussen meren en bossen, middels schilderijen deelgenoot maken van zijn ervaring zoals dat met licht schijnt te zijn. En die beleving is imponerend, om niet te zeggen overdonderend anders dan mijn ondervinding. Het laat mij niet koud, hoewel meestentijds de kleur eruit is geschilderd. Het voelt zachter en warmer aan dan normaal gesproken mijn ervaring is. Die sfeer van de overgang van donker naar licht, de schemer, brengt Beaumont scherp in gesluierde beelden. Het is zijn core business mij te boeien met zijn fantasie.

    De ziel van het licht

    Yves Beaumont schaart zich in de lijn van de landschapschilders. Maar niet op de klassieke manier is hij schilder van het landschap. Zijn velden zijn geen realiteit, hij laat niet zien wat is maar zoals de waarheid aanvoelt, zoals hij deze ervaart. Hij schept zichzelf een mooie wereld. Dat ligt in zijn naam verscholen, om mij er getuige van te laten zijn. In zijn welhaast abstract gepenseelde omgeving herken ik bossen, de wouden van de Ardennen. Bij hem naast de deur, terwijl ik het moet doen met het minder weelderige Oranjewoud of het meer tot de verbeelding sprekende Drents-Friese Woud. Met hem deel ik de liefde voor bossen, waar tussen de boomtoppen door het licht in stralen valt.

    Zijn lichtwaarneming piekt echter niet helder tussen boomkruinen door. Het is een nevelig schijnsel, een mistig besef. Niet de zomer of het heetst dus het lichtst van de dag inspireert Beaumont. Het is de ziel van het licht dat hem tot werken zet. De essentie van straling, schijnsel zonder overbodige helderheid. Het werk stemt daardoor zachtmoedig triest. Dat lijkt een paradox, een schijnbaar lichtelijke tegenstrijdigheid. Het omschrijft echter de emotie die mij overkomt bij titels als ‘The afterglow’, ‘Towards evening’ en ‘Hometown landscape at sunset’. Niet alleen richt de schilder zijn blik dan op het land en de bossen, ook kijkt hij omhoog naar de wolken en richting het water van de zee. Hij woont tenslotte in het centrum van die driehoek aan belevingen.

    Sfeer scheppen in verlatenheid

    In het onlangs nieuw bij Artha Books verschenen boek ‘Anthology’ geeft Beaumont mij een inkijk in zijn oeuvre van de afgelopen tijd. Een bloemlezing over de periode van 2017 tot 2024. In 2016 was er het boek ‘Omzwervingen’ dat de schilderijen tot dat jaar toonde, als een soort rustpunt – een pauzemoment. Nu is het dus andermaal tijd voor een pas op de plaats, een cesuur zoals Jan Van Herreweghe dat noemt in zijn proloog. Niet dat Yves Beaumont nu een sabbatical invoegt. Welnee, hij werkt gestaag door aan zijn composities. Echter kijkt hij terug op wat is, daarop kan verder gewerkt worden. De grond is bewerkt en omgespit, gecultiveerd, daarop kunnen zijn belevingen van het landschap groeien. Andere inzichten in nieuwe variaties zullen bloeien. “Hij kijkt goed, grondig en langzaam”, meent Eric Rinckhout in een essay. “Hij heeft een goed oog ontwikkeld, in alle betekenissen, voor de natuur en voor het beeld. En hij kent de traditie.”

    Als derde in het trio van schrijvers, uitleggers van het werk van Beaumont, vindt Luk Lambrecht de moed van schilders wonderbaarlijk om de strijd aan te gaan met het lege doek. Om sfeer te scheppen in verlatenheid. “Slechts gewapend met wat tubes of potten verf, borstels en dragers of het nu papier, canvas of een houten paneel betreft, bij machte blijven (zij) de ziel uit de realiteit te schilderen en daarmee een publiek in de visuele en mentale ban te houden.” Met een minimum aan motieven weet Beaumont dan een maximum aan sfeer te scheppen op de onbevlekte huid. Het vlak is uitgestorven; de schilder maakt het ongevulde veld bewoonbaar voor de geest door met wat modder aan een kwastje een figuratie te scheppen.

    Op het scherpst van de snede

    Ooit, een kleine 10 jaar geleden – dus tijdens de periode van ‘Omzwervingen’, het eerste boek – schreef ik over de kunst van Yves als over dromerige landschappen die zijn gevat in de nevel van de gedachte. “Door de ogen toe te knijpen komt het in olieverf dan wel acryl op doek gepenseelde gevoel helder in beeld. Het lijkt een simpele vormgeving, maar de zuivere blik merkt een grote schakering aan tinten in de schemer van het land en het licht van de lucht. Telkens bevindt zich het geschilderde op het scherpst van de snede tussen werkelijkheid en abstracte vormgeving. Het zichtbare landschap is de afgetekende inspiratie, maar hoe dit zich aan de schilder toont blijft mysterieus. Is ook niet belangrijk, van betekenis is dat de kijker letterlijk kan wegdromen in de beeltenis.” Deze beschouwing kan ik vrijwel een-op-een over het werk van de afgelopen tijd leggen, het werk dat ik ontdek in ‘Anthology’. Niet dat Beaumont een thema met variaties maakt op een ordinaire herhalende manier. Zijn thema is wel het landschap, maar elke variatie heeft een eigen wezen. Is het landschap in het algemeen als figuratie onpersoonlijk, het landschap van Beaumont heeft een persoonlijkheid, is individueel verbonden aan de schepper ervan. Iedere variatie is geen herhaling, maar afwisseling van beleving. Vooral de perceptie van licht.

    De bron waaruit hij put

    “De composities zijn rustgevend; een meditatieve stilte zindert in de dromerige atmosfeer”, citeer ik mezelf. “Het landschap zoals Yves Beaumont deze bedenkt bij de realiteit, bestaat niet maar leeft in zijn geest. Hij maakt de gedachte zichtbaar, deze is echter nergens anders te vinden dan op deze doeken. Zijn dichterlijke vrijheid duidt een landschap in de schemerige overgang van dag naar nacht en terug.” Daar zit de emotie, in die lucht. De aarde daaronder is slechts de kapstok voor dat gevoel, om het beeld tastbaar te maken en grijpbaar te houden. Maar het licht is niet anders zoals ik hierboven al veronderstelde. Yves ervaart het over de grens anders dan ik hier op mijn plek. Natuurlijk is het niet de werkelijke wereld die hij uitdrukt, maar dit is wel de inspiratie. De bron waaruit hij put. Zijn landschap is een afgeleide van de werkelijkheid. Het is de beleving die hij een vorm geeft. Het nabeeld op het netvlies wanneer de ogen worden gesloten. Het oog ziet het landschap, de geest slaat een beeld op en de gedachte herinnert zich een vorm. Die herinnering geeft Beaumont opnieuw een beeld, een vorm die dus herinnert aan de werkelijkheid. Dat landschap is niet te vinden anders dan in de geest van Beaumont en op zijn schilderijen.

    In de vrije natuur kan ik een déjà vu hebben, een idee dat ik daar eerder was op die plek. Maar ik had een compositie van Beaumont in gedachten en had het idee het in realiteit te ervaren. Het is niet het landschap of de vorm die een landschap lijkt dat voor de schilder van belang is. Hij schildert het licht dat het duister doorbreekt. Hij toont de ziel van zijn gedachte. Niet de essentie van het landschap, want dat is de horizon. Die einder laat hij niet zien, want zijn blik is eindeloos. Een enkele keer stapt hij uit dit beeld en toont een ondergaande zon die een horizon nodig heeft om erachter te verdwijnen. Dan heeft het licht kleur om verlicht ten onder te gaan.

    Anthology. Bloemlezing werken van 2017 tot 2024. Yves Beaumont, schilderijen. Teksten Jan Van Herreweghe, Luk Lambrecht, Eric Rinckhout. Uitgave ARTHA, art & heritage books, 2024.