Er is altijd en voortdurend iets geheimzinnigs aan de hand met de 3D uitingen van Sigrid Hamelink. De werkelijkheid met een surrealistische laag. Onnavolgbaar volgbaar. En nu, in verzameling bij elkaar geplaatst, vormen de beelden samen een mysterieus zijn. In WONDERKAMERS vertelt Hamelink een zonderling verhaal. Dat doet ze in combinatie met werk van Marjolein Spitteler. Deze laatste is heel bescheiden aanwezig, maar wel nadrukkelijk.
Het voormalige rijwielbedrijfje aan de Heirweg is wonderhuis, onderverdeeld in wonderkamers en buiten ligt een wondertuin. Iedere ruimte is afzonderlijk te beschouwen, maar vormt onderdeel van het grote geheel. Nieuwsgierige kabinetten, indrukwekkende vertrekken. Het menselijk lichaam is onderwerp van belangstelling voor Sigrid. De aandacht strekt echter verder dan het ontblote lijf, het is opmerkzaamheid juist voor de dimensie die het figuur tot ziel maakt. Een onaantastbare bron aan te raken in vorm, tijd en ruimte. Lichaamstaal is niet de taal van het lichaam, maar het vermogen van de mens zich non-verbaal te uiten. Van die communicatie maakt Hamelink gebruik in haar figuratie. En voegt daar een aspect aan toe, een detail dat in emotie dwars op de figuur lijkt te staan. Die onnatuurlijke onderdelen brengen spanning in de beelden, deze krijgen daardoor een diepere betekenis. Het waarom hoeft daarbij geen antwoord.
Een tijdloos moment
De beelden staan in het hier en nu, ik zie ze en kan ze betasten. Maar de emotie is een zijnstoestand verder dan deze aanraking en van dit moment. Het gaat eraan vooruit en herinnert mij slechts aan iets. Die gedachte wordt tot mijmering, het neemt me mee deze ruimte uit en door het venster naar een tijdloos moment. Dit alles, beste lezer, maakt de wonderkamer van Sigrid Hamelink in mij los. En dan ben ik nog niet verder gekomen dan de met betontegels geplaveide aanbouw. Daar kijk ik al mijn ogen uit en laat gedachten in mij filosoferen.
Het atelier dan, de kraamkamer, waar alle gedachte beelden een tastbare uitdrukking krijgen. Her en der staan hier figuren waarvan je niet beseft of ze tot voltooiing zijn gekomen. Deze ruimte vormt de opmaat tot wat echt waarlijk de wonderkamer mag heten. Dat is eerst de krakende trap op naar de zolder. Een onheilspellend rood licht beschijnt dan van links een duisternis met vormen en spiegelingen, een mysterieus schouwspel waar nauwelijks woorden voor te schrijven zijn. Er waren wezens rond die vragen oproepen. Evenals het knielend figuur, dat in aanbidding is voor een wolk doodshoofden die zich verhouden als knikkers, ga ik door de knieën. Bovenaan de trap rechts is er een klankbeeld in de duisternis. Vage projectie op landbouwplastic door een mobile van witte vormen en takken. Het vervormd grotesk de lichtbeelden van vlinders en bloemen. Dit is een soort van stilteruimte waar het langdurig goed toeven is.
Microben en bacillen
Maar toch moet ik met hangende pootjes de trap afdalen, naar het hoofdgebouw langs de grote potkachel. Hier ook weer installaties die op de loop gaan met beschouwing en gedachte. En enkele composities van Marjolein Spitteler hebben hier plaats gekregen. De niet bestaande organismen die Spitteler in potloodstreken neerzet geven onwillekeurig herkenning. Ik heb ze ergens gezien, ooit, kijkend door een microscoop. De krioelende microben en bacillen, staafbacteriën en andere micro-organismen doen minder luguber aan wanneer ze van detail uitvergrote vormen aannemen. Van lastig gespuis worden het aandoenlijke lichamen. Daar overheen zijn kleurig geweven matjes in een collage techniek gezet. Een gezwel als hart of kwab waarin de wezentjes hun thuis hebben.
In de etalage, een blik van buiten door het raam te werpen wanneer ik toch de tuin in ga, staat een vitrinekast vol hebbedingen – lijkt het. Maar het zijn gevonden voorwerpen en gaandeweg ontdekte vormen, die het verhaal van Hamelink vertellen wanneer je de woorden kunt lezen. De tuin heeft een sluip-door-kruip-door paadje. Langs een bult stenen en onder de takken van de beuk door. Tussen het hoge gras en over een houten hek. Ik moet uitkijken geen installatie door de war te schoppen of te struikelen over een veld kunstzinnige stenen. Er is overal wel een figuur te bekijken dat zich in deze buitenruimte wonderlijk gedraagt. Met tegenzin zwaai ik het tuinhek open om terug te gaan naar mijn vervoermiddel. Afstand te nemen van deze wonderkamer, omdat ergens toch de tijd geen pauze neemt en ik door moet.
WONDERKAMERS, installaties en beelden van Sigrid Hamelink en tekeningen van Marjolein Spitteler. In galerie en atelier Het Batavushuisje, Heirweg 57, Nijeholtwolde. Tot 25 augustus 2019.
Geef een reactie